De Joodse oogkleppen over alle, terechte en onterechte kritiek, die zich steeds opnieuw uit in het spreken over anti-semitisme, terrorisme, de hypocrisie van de Verenigde Naties, de zelfgenoegzaamheid van linkse boycotters en predikers van desinvestering en een overvloed aan andere dooddoeners, zorgt te vaak voor ongevoeligheid voor het leed van anderen. Het brengt er hen ook toe om te dikwijls wat, vanuit hun oogkleppenperspectief, juist/goed/rechtvaardig is te verwarren met wat slim is.
Was het niet mogelijk om het konvooi op een andere manier tegen te houden? Of beter, was het niet mogelijk om het konvooi haar weg te laten vervolgen en de humanitaire hulp te laten uitladen in Gaza? En misschien nog het beste, is het niet denkbaar om de voor Israël contraproductieve blokkade van Gaza, onder bepaalde voorwaarden, op te heffen?
Heeft Israël bijvoorbeeld een wettelijk recht om overal te bouwen in Jeruzalem? Natuurlijk kan het dat doen, zeggen vele van hun gerenommeerde advocaten (hoewel niet alle van hun gerenommeerde advocaten het daarmee eens zijn). De vraag is echter of het slim is om dit recht nu, ten koste van alles, uit te oefenen?
Concessies doen aan de Palestijnen is iets wat de Palestijnen (en zowat de rest van de wereld) willen. Maar is dit een reden om het niet te doen?
Wat wil het zeggen als zelfs hun grootste vriend, de Verenigde Staten signalen uitstuurt dat het Israëlische beleid schadelijk is voor de Amerikaanse belangen in de regio? Is het een verder bewijs dat (zoals sommige Joden geloven) de hele wereld tegen hen is, dat ze niet kunnen rekenen op iemand anders behalve zichzelf, en dat 'zij' - de rest van de wereld - hen haten, eender wat zij doen? Kunnen ze dan niet net zo goed doen wat ze willen? De vraag is dan, wat willen ze precies? Wat voor soort Israël? Een democratie voor 'alle inwoners' of slechts voor een bepaalde groep van hen?
Niet iedere anti-zionist is per definitie een anti-semiet, noch is elke kolonist op de Westelijke Jordaanoever een xenofoob, noch is een Jood die meelijdt met het lijden van de Palestijnen een zelf-hatende Jood.
Er zijn Joden wier harten kloppen voor Israël, die zijn gaan geloven dat de zionistische onderneming, die misschien een morele noodzaak was in het begin, zo drastisch ontspoord is dat ze nu vooral contraproductief is voor het Joodse volk en Israël in het bijzonder.
Er zijn Joden die geloven dat een enkele, binationale Arabisch-Joodse democratie, hoe 'absurd' het ook moge lijken, een na te streven doel is.
En wat te denken van de niet-zionistische Joden in de VS, Londen, Parijs,... die geloven dat het Jodendom kan gedijen zonder Israël, en dat menen te kunnen bewijzen door het voorbeeld van hun eigen leven?
Zijn dat ketters? Zijn deze mensen per se verraders van de goede zaak? Of verdienen deze stemmen dat er naar hen geluisterd wordt? Kan er met hen gedebatteerd worden of moeten die stemmen gewoon weggewuifd worden?
Niet elke poging om de situatie waarin de Palestijnen leven, met inbegrip van die in het door Hamas gecontroleerde Gaza, aan te klagen moet per definitie worden geëtiketteerd als anti-Israëlisch, anti-semitisch en (hulp aan) terrorisme. Evenmin moet elke handeling van legitieme zelfverdediging van de kant van Israël automatisch bestempeld worden als een daad van agressie en oorlogsmisdaad.
Wat zorgen baart is dat elke oorlog, elke wraakactie, elke blokkade, elke opgelegde 'straf' iedere keer opnieuw elke kans op een (twee-staten) of andere oplossing verpest. Als de 'oorlog' ooit stopt - hoewel niemand vandaag weet hoe lang dat nog duurt - zal Israël moeten leven met de Palestijnen, want het zijn hun buren in een land dat ook wel bekend is als Palestina, en er is geen enkele kans dat ze er ooit niet meer zullen zijn.
De tijd om ‘genoeg’ te zeggen is nu gekomen.
Israël en Palestina’s toekomst is een dringende uitdaging, en de agenda is te complex en te belangrijk om gedomineerd te worden door alleen maar militairen, advocaten, professionele uitleggers en politici. Als de VN zich gedraagt als een machteloos vehikel moeten de diverse, andersluidende en ‘dissidente’ stemmen van de Joodse diaspora over de hele wereld de zionistische ‘gelijkhebbers’ ervan overtuigen dat ze misschien niet altijd gelijk hebben. En hoe zwaar het ook valt, alle VN-resoluties die Israël in de loop der tijden naast zich heeft neergelegd zullen dan ter sprake moeten komen, opgevolgd en uitgevoerd worden.
Net zoals het feit van het bestaan van Israël door Hamas moet aanvaard worden. En in weerwil van alle Israëlische regerings-pr is dat niet het probleem.
Het was Khaled Meshaal, de onofficiële leider van Hamas, die in januari 2007 zei: "Vandaag spreek ik als Palestijn over een Palestijnse en Arabische eis voor een staat binnen de grenzen van 1967. Het is waar dat er in de realiteit op de rest van het Palestijnse land een staatsentiteit zal zijn die Israël heet."
Het was Ismail Haniyeh, Hamas’ eerste minister in Gaza, die in november 2008 zei: "Als Israël zich terugtrekt binnen de grenzen van 1967, zal de vrede zegevieren en zullen we een staakt-het-vuren voor vele jaren handhaven."
En het was opnieuw Khaled Meshaal die einde mei 2010, net voor de gebeurtenissen van begin deze week, in een interview met The Guardian nog eens zei: “Het is alleen wanneer Israël gedwongen wordt tot concessies dat er vrede kan komen (...) Dus Hamas zal zich het recht op verzet reserveren tot Israël terugkeert naar de grenzen van '67."
Het is tijd om eindelijk het gesprek te beginnen. Een militaire oplossing is onmogelijk en onhoudbaar. Hoe zwaar het besef dat toe te geven ook is.
Deze bijdrage verscheen ook op de website van Attac Vlaanderen: Joodse oogkleppen en de uitdaging van de toekomst.
vrijdag 4 juni 2010
donderdag 3 juni 2010
Geen vuiltje aan de lucht voor de militaire wereldeconomie
In 2009 bereikten de militaire uitgaven in de wereld een nieuw hoogtepunt. De economische en financiële crisis heeft er geen effect op gehad, stelt het SIPRI-jaarrapport 2010 dat woensdag door het gerenommeerde Stockholm International Peace Research Institute werd gepubliceerd.
Lancering van de Pakistaanse Ghaznavi I-korteafstandsraket die een kernkop kan dragen..
Gedurende het afgelopen jaar besteedde de wereld niet minder dan 1.531 miljard dollar (1.244 miljard euro) aan legers en bewapening. Dit is, bij constante prijzen, een stijging van 5,9 procent ten opzichte van 2008 en zelfs van 49 procent ten opzichte van 2000, zegt het Zweedse instituut.
"Veel landen hebben hun totale overheidsuitgaven in 2009 verhoogd om de markt te ondersteunen en de recessie te bestrijden. Zelfs als de militaire uitgaven over het algemeen geen deel uitmaakten van maatregelen voor economische stimulans, is er ook niet op bespaard," zegt Sam Perlo-Freeman verantwoordelijke voor onderzoek naar militaire uitgaven bij het SIPRI.
Het instituut stelde een verhoging van de militaire uitgaven vast in meer dan de helft van de landen waarvoor het in staat was om cijfers vast te krijgen. De Verenigde Staten, altijd op de eerste plaats in termen van militaire uitgaven, investeerden vorig jaar 661 miljard dollar, 47 miljard meer dan in 2008. De stijging in de VS vertegenwoordigt meer dan de helft (54 procent) van de groei in de hele wereld.
Een deel van de militaire uitgaven in 2009 had te maken met het ’handhaven van de vrede’ zoals in Afghanistan waar ze zijn toegenomen in termen van personeel en kosten. Weer een record dat sneuvelt. In totaal waren er in de wereld 54 dergelijke operaties voor 'vredeshandhaving' waarvan de ’bekende kosten’ opliepen tot de nooit eerder bereikte militaire uitgaven van 9,1 miljard dollar (7,4 miljard euro).
Ten slotte schatte het SIPRI het aantal operationele kernkoppen die de acht kernmachten (VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, Frankrijk, India, Pakistan en Israël) in 2009 samen bezaten op 8.100 stuks. Daarvan werden er bijna 2.000 in de grootste staat van paraatheid gehouden zodat ze binnen enkele minuten tijd gelanceerd kunnen
Lancering van de Pakistaanse Ghaznavi I-korteafstandsraket die een kernkop kan dragen..
Gedurende het afgelopen jaar besteedde de wereld niet minder dan 1.531 miljard dollar (1.244 miljard euro) aan legers en bewapening. Dit is, bij constante prijzen, een stijging van 5,9 procent ten opzichte van 2008 en zelfs van 49 procent ten opzichte van 2000, zegt het Zweedse instituut.
"Veel landen hebben hun totale overheidsuitgaven in 2009 verhoogd om de markt te ondersteunen en de recessie te bestrijden. Zelfs als de militaire uitgaven over het algemeen geen deel uitmaakten van maatregelen voor economische stimulans, is er ook niet op bespaard," zegt Sam Perlo-Freeman verantwoordelijke voor onderzoek naar militaire uitgaven bij het SIPRI.
Het instituut stelde een verhoging van de militaire uitgaven vast in meer dan de helft van de landen waarvoor het in staat was om cijfers vast te krijgen. De Verenigde Staten, altijd op de eerste plaats in termen van militaire uitgaven, investeerden vorig jaar 661 miljard dollar, 47 miljard meer dan in 2008. De stijging in de VS vertegenwoordigt meer dan de helft (54 procent) van de groei in de hele wereld.
Een deel van de militaire uitgaven in 2009 had te maken met het ’handhaven van de vrede’ zoals in Afghanistan waar ze zijn toegenomen in termen van personeel en kosten. Weer een record dat sneuvelt. In totaal waren er in de wereld 54 dergelijke operaties voor 'vredeshandhaving' waarvan de ’bekende kosten’ opliepen tot de nooit eerder bereikte militaire uitgaven van 9,1 miljard dollar (7,4 miljard euro).
Ten slotte schatte het SIPRI het aantal operationele kernkoppen die de acht kernmachten (VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, Frankrijk, India, Pakistan en Israël) in 2009 samen bezaten op 8.100 stuks. Daarvan werden er bijna 2.000 in de grootste staat van paraatheid gehouden zodat ze binnen enkele minuten tijd gelanceerd kunnen
woensdag 2 juni 2010
Flotilla: twee dagen later, de posities worden ingenomen
Nog maar pas maandagavond schreef ik:
"Moet het ons binnen enkele dagen of weken verwonderen als Israël er weer vanaf komt met wat verbale veroordelingen die niets zullen afdoen aan de economische, militaire en financiële banden tussen dat land en de ‘vrije‘ Westerse wereld, waaronder de EU?"
Waaruit eens te meer blijkt dat ik een onverbeterlijke optimist ben. Het heeft slechts iets langer dan 24 uur na het begin van de piraterij geduurd dat de VN zelfs geen formele veroordeling van Israël heeft uitgesproken. De officiële tekst gaat als volgt:
"De Veiligheidsraad betreurt ten zeerste het verlies van mensenlevens en de gewonden ten gevolge van het gebruik van geweld tijdens de Israëlische militaire operatie in de internationale wateren tegen het konvooi dat naar Gaza voer. De Raad heeft, in dit verband, die daden veroordeelt die resulteerden in het verlies van tenminste 10 burgers en vele gewonden, en betuigt zijn medeleven aan hun families."
Geef toe een sterk staaltje diplomatieke taal. Er wordt niet gezegd dat het geweld van de kant van Israël kwam waardoor de interpretatie kan ontstaan (en wees gerust door sommigen ook zo zal verstaan worden) dat het het geweld is van de opvarenden van het schip dat tot die doden en gewonden heeft geleid.
Ze hebben het ook over een 'Israëlische militaire operatie'. Niet over een daad van piraterij (dat was waarschijnlijk teveel gevraagd) maar zelfs niet over een 'illegale' militaire operatie. Dit terwijl de schepen zich in internationale wateren bevonden en Israël in principe met geen van de landen onder wiens vlag de schepen voeren in oorlog is. Tenzij uiteraard dat Israël permanent in oorlog is met alle landen en iedereen die hen op één of andere manier tegenspreekt.
Met dat medeleven aan de families zijn die families op het ogenblik niet vet. De namen van alle doden en gewonden zijn nog steeds niet vrijgegeven door Israël. Laat ons al die ongeruste mensen nog maar wat kloten, moeten ze gedacht hebben.
Diplomatieke stappen die ondertussen zijn gezet:
Volgens internationaal recht vallen de moorden die op de schepen zijn gepleegd onder de jurisdictie van de vlag waaronder de schepen varen, en de actie zelf moet worden opgevat als een militaire actie tegen de betreffende landen. Verschillende van de schepen en het schip waarop de doden vielen in het bijzonder voerden de Turkse vlag. Turkije is lid van de Nato. Als een leger een Turks schip aanvalt dan kan dat worden beschouwd als een aanval op het grondgebied van Turkije. Eén van de kernpunten van de Nato is dat als een staat van het bondgenootschap wordt aangevallen dat moet beschouwd worden als een aanval op het bondgenootschap zelf en de het aangevallen land moet verdedigd worden.
Niet dat ik zit te wachten op nog maar eens een nieuwe oorlog maar mocht, laat ons zeggen Syrië of Lybië nu de dader zijn geweest dan hadden we het al lang geweten, dat van die nieuwe oorlog.
Gisteren stelde Erdogan, de Turkse premier, dat hij de zaak zou voorleggen aan de Nato: "Burgers van lidstaten ervan werden aangevallen door een land dat geen lid is van de Nato. Ik denk dat dat moet besproken worden binnen de Navo".
Ondertussen verklaarden de Israëliers dat er niets is om zich over te verontschuldigen en er ook niets zou veranderen aan de reeds drie jaren durende blokkade van Gaza. Die laatste reactie kwam er nadat de organisatoren van de humanitaire vloot verklaarden dat ze binnenkort twee andere schepen naar Gaza zouden varen. Een van de schepen, de Rachel Corrie, genaamd naar een Amerikaanse die in 2003 in Gaza door een bulldozer werd gedood toen ze die probeerde te verhinderen het huis van Palestijnen af te breken, moest eigenlijk ook meevaren met de de vloot die maandag gekaapt werd maar werd opgehouden. In principe zouden beide schepen begin volgende week in Gaza moeten toekomen.
Egypte heeft deze morgen de grens met Gaza 'voor verschillende dagen' geopend. Een rush van de Plaestijnse bevolking op de grens is nu aan de gang.
Over de rol van Egypte in de blokkade is er weinig gesproken. Velen vragen zich ook af waarom dat is. Enkele woorden: Mubarak diktator, Moslimbroederschap in Egypte is vijand van Mubarak, Hamas werkt samen met Broederschap, Egyptische islamieten zijn sunnieten, Iran is Shiitisch, Iran steunt Hamas, Sadat de vorige president van Egypte en Khomeyni haatten elkaar en een grote onuitwisbare belediging was om de Shah zijn laatste rustplaats in Egypte te bezorgen. We kunnen het dan nog hebben over de angst van de Egyptenaren voor de Israëliërs voor moest er eens iets gebeuren in Gaza waarvoor zij verantwoordelijk zouden kunnen worden gesteld.
Goed nieuwe is er ook vanuit het Vatikaan: de raid op de vloot heeft geen invloed op het bezoek van de paus aan Cyprus. Oef!
"Moet het ons binnen enkele dagen of weken verwonderen als Israël er weer vanaf komt met wat verbale veroordelingen die niets zullen afdoen aan de economische, militaire en financiële banden tussen dat land en de ‘vrije‘ Westerse wereld, waaronder de EU?"
Waaruit eens te meer blijkt dat ik een onverbeterlijke optimist ben. Het heeft slechts iets langer dan 24 uur na het begin van de piraterij geduurd dat de VN zelfs geen formele veroordeling van Israël heeft uitgesproken. De officiële tekst gaat als volgt:
"De Veiligheidsraad betreurt ten zeerste het verlies van mensenlevens en de gewonden ten gevolge van het gebruik van geweld tijdens de Israëlische militaire operatie in de internationale wateren tegen het konvooi dat naar Gaza voer. De Raad heeft, in dit verband, die daden veroordeelt die resulteerden in het verlies van tenminste 10 burgers en vele gewonden, en betuigt zijn medeleven aan hun families."
Geef toe een sterk staaltje diplomatieke taal. Er wordt niet gezegd dat het geweld van de kant van Israël kwam waardoor de interpretatie kan ontstaan (en wees gerust door sommigen ook zo zal verstaan worden) dat het het geweld is van de opvarenden van het schip dat tot die doden en gewonden heeft geleid.
Ze hebben het ook over een 'Israëlische militaire operatie'. Niet over een daad van piraterij (dat was waarschijnlijk teveel gevraagd) maar zelfs niet over een 'illegale' militaire operatie. Dit terwijl de schepen zich in internationale wateren bevonden en Israël in principe met geen van de landen onder wiens vlag de schepen voeren in oorlog is. Tenzij uiteraard dat Israël permanent in oorlog is met alle landen en iedereen die hen op één of andere manier tegenspreekt.
Met dat medeleven aan de families zijn die families op het ogenblik niet vet. De namen van alle doden en gewonden zijn nog steeds niet vrijgegeven door Israël. Laat ons al die ongeruste mensen nog maar wat kloten, moeten ze gedacht hebben.
Diplomatieke stappen die ondertussen zijn gezet:
- Nicaragua heeft de diplomatieke banden met Israël verbroken (ge zoudt kunnen zeggen: "who the fuck is Nicaragua!" Inderdaad maar toch...
- Het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken vraagt dat de familie van haar diplomaten in Turkije het land zouden verlaten
- Zweden vraagt de UEFA om haar nationaal jeugdvoetbal match van vrijdag in Israël af te gelasten (het is me niet helemaal duidelijk of het om de match van Zweden alleen gaat of het hele tornooi, ik ben immers een absolutie dommekloot wat betreft voetbal)
Volgens internationaal recht vallen de moorden die op de schepen zijn gepleegd onder de jurisdictie van de vlag waaronder de schepen varen, en de actie zelf moet worden opgevat als een militaire actie tegen de betreffende landen. Verschillende van de schepen en het schip waarop de doden vielen in het bijzonder voerden de Turkse vlag. Turkije is lid van de Nato. Als een leger een Turks schip aanvalt dan kan dat worden beschouwd als een aanval op het grondgebied van Turkije. Eén van de kernpunten van de Nato is dat als een staat van het bondgenootschap wordt aangevallen dat moet beschouwd worden als een aanval op het bondgenootschap zelf en de het aangevallen land moet verdedigd worden.
Niet dat ik zit te wachten op nog maar eens een nieuwe oorlog maar mocht, laat ons zeggen Syrië of Lybië nu de dader zijn geweest dan hadden we het al lang geweten, dat van die nieuwe oorlog.
Gisteren stelde Erdogan, de Turkse premier, dat hij de zaak zou voorleggen aan de Nato: "Burgers van lidstaten ervan werden aangevallen door een land dat geen lid is van de Nato. Ik denk dat dat moet besproken worden binnen de Navo".
Ondertussen verklaarden de Israëliers dat er niets is om zich over te verontschuldigen en er ook niets zou veranderen aan de reeds drie jaren durende blokkade van Gaza. Die laatste reactie kwam er nadat de organisatoren van de humanitaire vloot verklaarden dat ze binnenkort twee andere schepen naar Gaza zouden varen. Een van de schepen, de Rachel Corrie, genaamd naar een Amerikaanse die in 2003 in Gaza door een bulldozer werd gedood toen ze die probeerde te verhinderen het huis van Palestijnen af te breken, moest eigenlijk ook meevaren met de de vloot die maandag gekaapt werd maar werd opgehouden. In principe zouden beide schepen begin volgende week in Gaza moeten toekomen.
Egypte heeft deze morgen de grens met Gaza 'voor verschillende dagen' geopend. Een rush van de Plaestijnse bevolking op de grens is nu aan de gang.
Over de rol van Egypte in de blokkade is er weinig gesproken. Velen vragen zich ook af waarom dat is. Enkele woorden: Mubarak diktator, Moslimbroederschap in Egypte is vijand van Mubarak, Hamas werkt samen met Broederschap, Egyptische islamieten zijn sunnieten, Iran is Shiitisch, Iran steunt Hamas, Sadat de vorige president van Egypte en Khomeyni haatten elkaar en een grote onuitwisbare belediging was om de Shah zijn laatste rustplaats in Egypte te bezorgen. We kunnen het dan nog hebben over de angst van de Egyptenaren voor de Israëliërs voor moest er eens iets gebeuren in Gaza waarvoor zij verantwoordelijk zouden kunnen worden gesteld.
Goed nieuwe is er ook vanuit het Vatikaan: de raid op de vloot heeft geen invloed op het bezoek van de paus aan Cyprus. Oef!
Abonneren op:
Posts (Atom)