De gekken nemen het asiel over

Wat tot eind oktober nog een monetaire crisis kon worden genoemd is in november een politieke crisis geworden. Met, tot nog toe, twee staatsgrepen tot gevolg.

Noch George Papandreou, noch Silvio Berlusconi hebben ontslag moeten nemen omdat ze verkiezingsnederlagen hebben geleden. George en Silvio waren helaas uitgespeeld. De twee zwakke schakels in de keten van regeringsleiders binnen de eurozone werden omvergeworpen door de markten (banken, verzekeringsinstellingen, hedge funds, pensioenfondsen...) en daarom konden hun Europese partners hen niet meer steunen. Met partners bedoelen we Angela Merkel, Nicolas Sarkozy, de leiders van de Europese Centrale Bnk ECB en de Europese Commissie die verklaarden hun plichten te vervullen en de brand te moeten blussen: de euro redden, Europa redden. En ook zichzelf.

Op minder dan 2 weken tijd worden drie mannen naar voor geschoven die de belichaming zijn van de staatsgreep door de markten.

Op 1 november werd Mario Draghi, bankier, vicepresident van investeringsbank Goldman Sachs-Europa, dat had geholpen Griekenland zijn rekeningen te maskeren om de toetreding tot de eurozone mogelijk te maken, daarna gouverneur van de Bank van Italië, voorzitter van de Europese Centrale Bank.

Begin november was in Griekenland, de bakermat van de democratie zelf, de suggestie van een referendum waarin de bevolking haar stem zou kunnen laten horen over een batterij strenge bezuinigingsmaatregelen, voldoende om de markten in een neerwaartse spiraal te sturen en haar vertegenwoordigers, de staatshoofden van de verschillende Europese landen, blijkbaar de ene hartaanval na de andere neurasthenieke crisis te doen krijgen.
Uiteindelijk was het resultaat dat George Papandreou, de Griekse eerste minister, het idee van een referendum introk, aftrad en een interim-regering werd geïnstalleerd onder leiding van Lucas Papademos, een voormalig vice-president van de Europese Centrale Bank en, o ironie, architect van de Griekse toetreding tot de Eurozone.

Eens Athene opgelost, kwam Rome onder vuur te liggen. Niet dat Italië vergelijkbaar is met Griekenland. Hoewel het niveau van de schuld ook hoog ligt, maar de grillen van Berlusconi, de bungabunga premier, waren niet meer voorspelbaar en dus niet onder controle. Maandag beslisten de beleggers collectief hem niet langer te vertrouwen aan het roer van de derde grootste economie van de Eurozone en stuurden de Italiaanse intresten op staatsleningen naar de hoogste crisisniveaus. Aan het eind van de week waren ze van hem af maar het idee van een stembusgang om hem te vervangen was voor hen nooit een optie geweest. “Het land heeft hervormingen nodig, niet verkiezingen", zoals Herman Van Rompuy, onze christendemocratische niet verkozen voorzitter van de Europese Raad, tijdens een laatse bezoek aan Berlusconi vrijdag, hun gedachten zo goed verwoordde.

Silvio Berlusconi buiten, Mario Monti binnen. Monti, neoliberale econoom, voormalig EU-commissaris voor het concurrentiebeleid van 1994 tot 2004, standvastig voorstander van de deregulering van de Europese markten en voorzitter van de Europese sectie van de Trilaterale Commissie, werd woensdag tot senator voor het leven benoemd en enkele dagen later premier van Italië over een regering van nationale eenheid gaande van het xenofobe Lega Nord tot de Democratische Partij, de belangrijkste linkse oppositie.

De mate van de verloochening van democratische en sociale rechten die de Griekse en Italiaanse bevolking hebben moen ondergaan is ongehoord. Hoewel Papandreou en Berlusconi niet met elkaar kunnen vergeleken worden en ze beiden model kunnen staan voor de incompetente en corrupte politicus, zijn ze wel alle twee ook verkozen: Papadreou in 2009 en Berlusconi in 2008. Vandaag zijn ze, wars van elke democratische procedure, aan de kant geschoven.

Time Magazine zegt: “Het feit dat de niet verkozen Papademos en Monti niet rechtstreeks verantwoording moeten afleggen aan het volk is geen probleem. Het is eigenlijk de reden dat ze worden aangesteld. Ze moeten in opdracht van de EU proberen het vertrouwen van de markten te herstellen door middel van zware besparingen, scherpe fiscale maatregelen en pijnlijke herstructureringen van de economie. De twee technocraten zijn aangesteld omdat er geen politici zijn die de kiezers kunnen opleggen wat de markten hebben besloten dat er gedaan moet worden.”

“De gekken hebben het asiel overgenomen", zegt econoom Pierre Larrouturou in een interview aan Mediapart. De financiers “die een massa mensen hebben geruïneerd vertellen ons nog steeds wat we moeten doen”, zegt de Frans-Griekse schrijver Vassilis Alexakis in echo daarop in een interview met Le Monde .

Het volgende luik speelt zich op zondag 20 november, in Spanje af. De geplande dood van de Spaanse regering, dit keer weliswaar mét verkiezingen. Exit de socialistische regering. Onder druk van de financiële markten besloot Zapatero om vervroegde verkiezingen te houden. Net zoals Brian Cowen ook al had gedaan in Ierland in 2010 om eveneens verslagen te worden en af te treden.

Waarom daarna niet doorgaan met het laten vallen en vervangen van gekozen regeringen? Deze week al is de rente op de Franse schuld gestegen tot 3.4% op donderdag. Als die rente tegen januari nog verder stijgt naar bijvoorbeeld 5 of 6% zal Sarkozy dan niet oproepen om een regering van nationale eenheid te vormen? Bijvoorbeeld onder leiding van Jean-Claude Trichet die net het voorzitterschap van de Europese Centrale Bank ECB heeft overgelaten aan Mario Draghi.

En quid België? Waarschijnlijk zullen de onderhandelende partijen geen zoveelste kans meer krijgen als ze tegen december geen akkoord vinden voor de begroting of als het resultaat ervan de markten ‘onvoldoende’ lijkt. Dan zal er niet meer gepraat worden over Vlamingen en Walen, links en rechts. Dan moeten de Credit Default Swaps (CDS) in de gaten worden gehouden, de beurstendensen, de koersen van onze banken, de spread tussen België en Duitsland...

Maar geen paniek, wij hebben immers ook technokraten.

Met de uitgebluste Franse PS naar presidentsverkiezingen

Eergisteren verscheen een boeiend artikel over de Franse socialistische partij. Les rendez-vous manqués des dirigeants socialistes verscheen op mediapart.fr, een interessant online dagelijks magazine. Zelf noemen ze het een krant maar zover wil ik niet gaan. Sinds ik half en half in Frankrijk woon, ben ik abonnee (9 EUR/maand). Het is wat rommelig, je vindt er niet direct je weg op maar het is het interessantste wat ik tot nog toe heb gevonden (naast Le Monde - alhoewel veel van zijn pluimen verloren - en Le Canard Enchaîné (dat niet te vinden is op het internet).

Bij het lezen van het artikel dwaalden mijn gedachten soms af naar België omdat ik er zaken in terugvond die mij soms aan de SPa doen denken. Op enkele van die zaken ga ik in zoals het feit dat we moeten vaststellen dat de PS geen linkse partij is maar inwisselbaar met de UMP (Sarkozy's partij) en eigenlijk dus ook geen alternatief voor een verandering in politiek.

Les Verts hebben net Eva Joly als presidentskandidaat naar voor geschoven (en niet Nicolas Hulot, de mediagenieke door het grootkapitaal (o.a. EDF, l'Oreal) gesponsorde favoriet van de partijleiding. Op het eerste zicht wel een groene jongen maar, tot bewijs van het tegendeel, zeker geen antikapitalist). De peilingbureau's hadden het anders voorspeld en Hulot heeft dan ook veel publiciteit gehad: peilingbureau's-media-partijleiding één front).

De 'linkse' PS-ers hebben hun hoop gesteld in Montebourg, ook al zeer lang een bestrijder van financiële fraude en een tegenstander van de antidemocratische en autoritaire macht van de President in de huidige V-de republiek (hij stelt dan ook een VI-de republiek voor). In de meeste peilingen komt hij echter niet uit boven de 2 à 3 percent voor de voorverkiezingen van de PS-kandidaat. Hier kunnen de peilingbureau's uiteraard ook verkeerd zijn maar om van 2 tot 3% naar de tweede plaats te wippen (nodig om aan de tweede ronde te kunnen deelnemen) is wel een hele grote stap.

Tenslotte hebben we nog Mélenchon van de PG (Parti de Gauche), een afscheuring van de PS. Mélenchon was binnen de PS al bij de linkervleugel ervan en één van de weinigen die tegen de partijrichtlijnen in campagne voerde voor het NON-kamp ten tijde van het referendum voor een Europese Grondwet. Grandioos verloren door o.a. de PS die in het OUI-kamp zat. Maar dat is een andere affaire, retournons à nos moutons. Mélenchon dus die de PG oprichtte dat zich inspireert op 'Die Linke' in Duitsland, en vind dat "ecologie en kapitalisme onverenigbaar zijn" en tegengesteld. Dat Mélenchon geen enkele kans maakt om president te worden hoeft waarschijnlijk niet gezegd te worden.

Maar sommige Fransen durven dromen. Ze zouden graag deze 3 anti-establishment kandidaten zien samengaan:

"Eva Joly, Montebourg, Mélenchon sonne le glas de cette gauche aux truffes. Nous ne voulons plus des ces éléphants qui agonisent et ont perdu la mémoire des luttes .Jamais plus ils ne seront à nos cotés."

(Vertaling voor onze BDW-vrienden: Eva Joly, Montebourg, Mélenchon luiden de doodsklok van deze truffellinksen (allusie op DSK die wanneer zijn huisarrest in de VS is opgeheven als eerste publieke daad in een Italiaans restaurant pasta met truffels gaat eten). We willen niet meer weten van deze stervende olifanten die de herinnering aan de strijd hebben verloren. Nooit meer zullen ze nog aan onze kant staan).

Dromen hebben echter de neiging nooit werkelijkheid te worden en ik vrees dan ook voor die dromers dat de mogelijkheid van een samengaan van deze 3 figuren een droom zal blijven.

Terug naar ons artikel dan.

Het artikel geeft ook aan niet-Fransen inzicht in de situatie van de PS in Frankrijk.

Ik haal er wat citaten uit en laat ze voor zichzelf spreken. De vetjes zijn van mij en hier en daar plaats ik wat commentaar of stel ik mijn vragen. Op andere plekken is het niet nodig, de tekst is duidelijk genoeg.

Het alternatief

(…) Construire une alternative, c'est donc proposer une altérité. Autrement dit, c'est savoir s'opposer, au jour le jour, pied à pied. Par la clarté des actes d'aujourd'hui et des engagements pour demain, c'est non seulement montrer mais prouver aux électeurs que l'on propose un autre chemin que l'actuel (...)

(...) Mais portent-ils vraiment une alternative qui soit à la hauteur des dégâts du sarkozysme, ce synonyme de régression démocratique et sociale, de rejet du monde et de peur de l'étranger ?(...)

Vervang sarkozysme (tegenwoordig een zelfstandig naamwoord) hier door iets Vlaams of Belgisch. Niet dat we onder een soort sarkozysme hebben gezeten maar dreigen we er niet onder te geraken is de vraag.

(...) la réponse à cette question (...) se trouve (...) dans les actes concrets par lesquels se construit (...) une dynamique du refus et un rapport de forces. Ce n'est pas demain mais aujourd'hui même que les Français ont besoin de savoir, de vérifier surtout, si les socialistes feront une politique fondamentalement différente de l'actuelle.

De Lybische oorlog

(...) Le soutien du PS à la guerre imbécile de Libye. (...) cette guerre était le plus mauvais service rendu aux révolutions pacifiques arabes naissantes. Imbécile dans sa définition comme dans sa conduite. (...) la guerre aujourd'hui approuvée par le Parti socialiste, tandis que ses potentiels alliés communistes et écologistes l'ont, eux, clairement rejetée.

Communisten zijn er bij ons al lang niet meer (toch niet in het parlement) en Groen heeft in België ook vlijtig meegestemd met de rest. In die zin verschillen zij van de Franse Groenen. De SPa verschilt dan weer niet van de Franse PS op dit gebied. Dirk Vandermaelen heeft de steun proberen goedkeuren op zijn site:

(...) Ten eerste was er een legitieme vraag vanuit Libië. Ten tweede gaven de Arabische Liga en de Afrikaanse Unie hun uitdrukkelijke steun hieraan en ten slotte was er een mandaat van de VN Veiligheidsraad (...)

Over die 3 'cruciale voorwaarden' (zijn woorden) zouden we een apart hoofdstuk kunnen schrijven. Laat ons voorlopig volstaan met te stellen: Wat is een 'legitieme' vraag vanuit Libië en in hoeverre is die vraag gemanipuleerd? Alleszins niet legitiem in de betekenis van 'wettelijk, rechtmatig, wettig'. Misschien dan als synoniem van 'terecht'? Maar wie heeft dan bepaald dat het 'terecht' was? En is de eerste voorwaarde niet de 'trigger' geweest om aan zijn twee andere 'cruciale voorwaarden' te voldoen?

De Arabische lente/zomer/democratische revoluties/...

(...) le PS, qui se veut le premier parti de la gauche française, n'a pas encore su organiser des manifestations publiques de solidarité et de mobilisation aux côtés des révolutions démocratiques arabes. Six mois après le début, en Tunisie, de cet événement considérable, aucun rassemblement, aucun meeting, aucune mobilisation !(...)

DSK en het IMF

(...) Toute bulle spéculative finit par éclater un jour. (...) l'ambition collective réduite au seul pari sur un homme (...) le caractère délétère du feuilleton DSK (...) doit autant aux ambiguïtés socialistes qu'aux complaisances d'époque. (...) En finir avec l'affaire Strauss-Kahn (...) aurait supposé une direction socialiste plus à même de faire prévaloir l'intérêt général de la gauche sur des intérêts particuliers, tissés d'alliances circonstancielles et de fidélités personnelles.

De vertwijfeling en het ongeloof binnen het SP-kamp was zo groot dat complottheorieën die de kop opstaken ook snel geloof vonden binnen de hoogste rangen van de partij. Ook werd bij de SP de eerste dagen meer aandacht geschonken aan het 'slachtoffer' DSK dan aan de kamermeid. Het is pas 2 of 3 dagen later dat er voor haar ook woorden van medeleven konden geuit worden.

Op het ogenblik dat dan, coup de théâtre, er blijkbaar toch iets schortte aan het verhaal van het bewuste kamermeisje klonk er, ook binnen de hoogste gelederen van de partij, een schreeuw als van een overwinning: 'aha, zie je wel !!' Binnen de paar uren gingen er stemmen op om de periode van kandidatuurstelling voor de nominatie tot presidentskandidaat van de PS, periode die eigenlijk afgesloten werd, te verlengen, zodat DSK zich alsnog kandidaat zou kunnen stellen.

Hoe diep moet het gevoel van onmacht binnen een partij zitten als ze zo radeloos is dat ze op grond van een 'gerucht' gepubliceerd door de tabloid New York Post haar hele campagnestrategie wil omgooien om die ene man de kans te geven om nog een gooi te doen naar de nominatie als 'hun' kandidaat president? Vooral als je weet dat de weken ervoor diezelfde tabloid door diezelfde mensen verguisd werd tot een rioolblaadje (dat het waarschijnlijk wel is) alsof het zelf DSK had aangehouden en aangeklaagd.

DSK was al vier jaar weg uit Frankrijk, met de hulp van Sarkozy was hij baas geworden van het IMF. In die 4 jaar afwezigheid heeft hij nooit een mening geuit over of standpunt ingenomen t.o.v. de Franse binnenlandse politiek. Hij kon dat ook niet door zijn 'neutrale' positie als hoofd van het IMF. Maar toch...

(...) Éloigné, Dominique Strauss-Kahn le fut aussi bien dans le temps que dans l'espace (…)

(...) Comment croire que le candidat le plus éloigné des réalités vécues par le peuple français depuis quatre ans, depuis l'élection de Nicolas Sarkozy, pouvait être le plus crédible ? (...)

(...) sans autre réalité que l'éloignement, sans autre contenu que son silence. (...)

Het IMF werkt, sinds het begin van de jongste financiële crisis, actief mee aan het opleggen van draconische privatiserings- en besparingsmaatregelen aan andere EG- landen binnen de Eurozone (Griekenland, Ierland, Spanje, Portugal) maar ook, minder in het nieuws,  (Hongarije en Letland in 2008) of het Europa buiten de EG (Oekraïne in 2008 en Ijsland in 2009). Dat alles on 'de markten gerust te stellen'. En net de directeur van datzelfde IMF, het instituut dat samen met de Wereldbank het neoliberalisme inde wereld vertegenwoordigd, bleek de hoop te zijn van de PS om Sarkozy van zijn troon te stoten? Sarkozy die van het sarkozysme:

(...) fait la démonstration permanente des excès et abus de cette forme de pouvoir qui confisque la volonté populaire (...)

En toch :

(...) les dirigeants socialistes n'ont pas donné l'impression d'avoir pris la mesure de ce qui se dévoilait aux yeux des Français avec cette hyperprésidence, et qui appelle une ambition démocratique renouvelée, audacieuse et inventive. (...)

(...) Quant au fait d'avoir été le gestionnaire de l'institution financière mondiale en pleine crise économique, il tenait lieu de gage aux possédants bien plus que d'attrait pour les classes populaires dont, au passage, certains socialistes ont même oublié qu'elles restaient le groupe social majoritaire du pays (...)

Verwonderd het dan ook dat, nadat DSK zijn ontslag had gegeven bij het IMF, de PS zonder verpinken, o.a. via haar voorzitter Martine Aubry, haar volle steun gaf aan de kandidatuur van Christine Lagarde, Minister van Economische Zaken? Dezelfde Christine Lagarde die het gezicht is van het antisociale Frankrijk en verwikkeld zit in de 'affaire Tapie' waar binnenkort (ze moet zeer waarschijnlijk voor de rechter verschijnen maar de zaak is, toevallig, weer uitgesteld) een vervolg aan wordt gebreid. Verschillende PS-parlementariërs hebben haar trouwens aangeklaagd.

(...) Christine Lagarde qui incarnait en France une politique antisociale, au bénéfice des plus riches et au détriment du plus grand nombre, serait donc, pour les socialistes, la mieux à même de succéder à l'un des leurs à la tête du FMI ! (...)

(...) Sans compter qu'en faisant cet aveu d'une classe politique interchangeable, le PS se contredisait lui-même, ignorant les procédures engagées par certains des siens contre Christine Lagarde dans l'immensément scandaleuse affaire Tapie. (...)

Verwonderd het ook dat de PS geen woord van steun of sympathie heeft geuit voor de kandidatuur van Aurélie Trouvé, co-voorzitster van Attac France, als directeur van het IMF? Attac dat toch staat voor strijd tegen financiële speculatie en neoliberalisme en voor het heroveren van de ruimte die de democratie verloren heeft aan de wereld van de financiën.

 Niet dat ze enige kans maakte maar symboliek is soms belangrijk.

Tenslotte

Misschien moeten we over de PS wel samen met Edwy Plenel besluiten:

(…) Ainsi, qu’il s’agisse des enjeux internationaux, du renouveau démocratique ou des questions sociales, les dirigeants socialistes n’ont ni su ni voulu faire vivre, dans l’opposition, une alternative concrète au sarkozysme. Ils sont restés dans leur bulle, partisane ou locale, entre responsables nationaux ou entre élus locaux, attendant que le sarkozysme passe comme si la suite devait leur revenir naturellement, à la manière d’héritiers légitimes d’une alternance inévitable. (…)

Mogen we daar geen analogie trekken met de houding van de Spa bij ons?

Als we in België (pardon, Vlaanderen) al iets mogen verwachten van de SPa is het wel dat ze een alternatief vorm geven en zich afzetten tegen de mantra’s die door alle andere partijen worden verkondigd, dat ze eindelijk eens kappen met het neoliberale en kiezen voor een radicale verandering van de maatschappij. Kortom dat ze eindelijk links gaan denken en doen.

Laat ze beginnen met een hervorming van de belastingen voor te stellen. Nu betalen de rijken proportioneel minder dan de armen en de middenklasse. Schaf fiscale achterpoortjes en de notionele intrest af, ga fraude eindelijk eens effectief bestrijden, crininaliseer belastingsontduiking in plaats van er amnestie voor te verlenen.

Laat ze beginnen met het hernationaliseren van de openbare diensten (spoorwegen, post,...), nationaliseer banken in moeilijkheden ipv ze te financieren met belastingsgeld, nationaliseer de nutsbedrijven (water, gas, electriciteit) en oefen een echte prijscontrole uit.

Laat ze beginnen met de financiering van een ecologische reconversie dat er niet uitsluitend uit bestaat zonnepanelen en isolatie te subsidiëren met geld van de belastingsbetaler.

Natuurlijk gaat dat niet ineens, natuurlijk gaan daar interne ruzies mee gepaard (anderzijds, is het nu anders?), natuurlijk worden ze daar niet direct populair van, natuurlijk zullen ze nog zakken in de peilingen én bij verkiezingen.

Maar is het doel verkiezingen winnen (korte termijndenken) of een rechtvaardige(r) maatschappij nastreven (lange termijndenken)?

Of zoals hierboven reeds uit het artikel geciteerd:

(...) la réponse à cette question (...) se trouve (...) dans les actes concrets par lesquels se construit (...) une dynamique du refus et un rapport de forces. Ce n'est pas demain mais aujourd'hui même que les Français ont besoin de savoir, de vérifier surtout, si les socialistes feront une politique fondamentalement différente de l'actuelle.

Ik vrees echter dat de SPa al even uitgeblust is als de Franse PS en dat ook daar mandaten en ego’s zwaarder doorwegen dan de beslommeringen van meneer en mevrouw klootjes.

Joodse oogkleppen en de uitdaging van de toekomst

De Joodse oogkleppen over alle, terechte en onterechte kritiek, die zich steeds opnieuw uit in het spreken over anti-semitisme, terrorisme, de hypocrisie van de Verenigde Naties, de zelfgenoegzaamheid van linkse boycotters en predikers van desinvestering en een overvloed aan andere dooddoeners, zorgt te vaak voor ongevoeligheid voor het leed van anderen. Het brengt er hen ook toe om te dikwijls wat, vanuit hun oogkleppenperspectief, juist/goed/rechtvaardig is te verwarren met wat slim is.

Was het niet mogelijk om het konvooi op een andere manier tegen te houden? Of beter, was het niet mogelijk om het konvooi haar weg te laten vervolgen en de humanitaire hulp te laten uitladen in Gaza? En misschien nog het beste, is het niet denkbaar om de voor Israël contraproductieve blokkade van Gaza, onder bepaalde voorwaarden, op te heffen?

Heeft Israël bijvoorbeeld een wettelijk recht om overal te bouwen in Jeruzalem? Natuurlijk kan het dat doen, zeggen vele van hun gerenommeerde advocaten (hoewel niet alle van hun gerenommeerde advocaten het daarmee eens zijn). De vraag is echter of het slim is om dit recht nu, ten koste van alles, uit te oefenen?

Concessies doen aan de Palestijnen is iets wat de Palestijnen (en zowat de rest van de wereld) willen. Maar is dit een reden om het niet te doen?

Wat wil het zeggen als zelfs hun grootste vriend, de Verenigde Staten signalen uitstuurt dat het Israëlische beleid schadelijk is voor de Amerikaanse belangen in de regio? Is het een verder bewijs dat (zoals sommige Joden geloven) de hele wereld tegen hen is, dat ze niet kunnen rekenen op iemand anders behalve zichzelf, en dat 'zij' - de rest van de wereld - hen haten, eender wat zij doen? Kunnen ze dan niet net zo goed doen wat ze willen? De vraag is dan, wat willen ze precies? Wat voor soort Israël? Een democratie voor 'alle inwoners' of slechts voor een bepaalde groep van hen?

Niet iedere anti-zionist is per definitie een anti-semiet, noch is elke kolonist op de Westelijke Jordaanoever een xenofoob, noch is een Jood die meelijdt met het lijden van de Palestijnen een zelf-hatende Jood.

Er zijn Joden wier harten kloppen voor Israël, die zijn gaan geloven dat de zionistische onderneming, die misschien een morele noodzaak was in het begin, zo drastisch ontspoord is dat ze nu vooral contraproductief is voor het Joodse volk en Israël in het bijzonder.

Er zijn Joden die geloven dat een enkele, binationale Arabisch-Joodse democratie, hoe 'absurd' het ook moge lijken, een na te streven doel is.

En wat te denken van de niet-zionistische Joden in de VS, Londen, Parijs,... die geloven dat het Jodendom kan gedijen zonder Israël, en dat menen te kunnen bewijzen door het voorbeeld van hun eigen leven?

Zijn dat ketters? Zijn deze mensen per se verraders van de goede zaak? Of verdienen deze stemmen dat er naar hen geluisterd wordt? Kan er met hen gedebatteerd worden of moeten die stemmen gewoon weggewuifd worden?

Niet elke poging om de situatie waarin de Palestijnen leven, met inbegrip van die in het door Hamas gecontroleerde Gaza, aan te klagen moet per definitie worden geëtiketteerd als anti-Israëlisch, anti-semitisch en (hulp aan) terrorisme. Evenmin moet elke handeling van legitieme zelfverdediging van de kant van Israël automatisch bestempeld worden als een daad van agressie en oorlogsmisdaad.

Wat zorgen baart is dat elke oorlog, elke wraakactie, elke blokkade, elke opgelegde 'straf' iedere keer opnieuw elke kans op een (twee-staten) of andere oplossing verpest. Als de 'oorlog' ooit stopt - hoewel niemand vandaag weet hoe lang dat nog duurt - zal Israël moeten leven met de Palestijnen, want het zijn hun buren in een land dat ook wel bekend is als Palestina, en er is geen enkele kans dat ze er ooit niet meer zullen zijn.

De tijd om ‘genoeg’ te zeggen is nu gekomen.

Israël en Palestina’s toekomst is een dringende uitdaging, en de agenda is te complex en te belangrijk om gedomineerd te worden door alleen maar militairen, advocaten, professionele uitleggers en politici. Als de VN zich gedraagt als een machteloos vehikel moeten de diverse, andersluidende en ‘dissidente’ stemmen van de Joodse diaspora over de hele wereld de zionistische ‘gelijkhebbers’ ervan overtuigen dat ze misschien niet altijd gelijk hebben. En hoe zwaar het ook valt, alle VN-resoluties die Israël in de loop der tijden naast zich heeft neergelegd zullen dan ter sprake moeten komen, opgevolgd en uitgevoerd worden.

Net zoals het feit van het bestaan van Israël door Hamas moet aanvaard worden. En in weerwil van alle Israëlische regerings-pr is dat niet het probleem.

Het was Khaled Meshaal, de onofficiële leider van Hamas, die in januari 2007 zei: "Vandaag spreek ik als Palestijn over een Palestijnse en Arabische eis voor een staat binnen de grenzen van 1967. Het is waar dat er in de realiteit op de rest van het Palestijnse land een staatsentiteit zal zijn die Israël heet."

Het was Ismail Haniyeh, Hamas’ eerste minister in Gaza, die in november 2008 zei: "Als Israël zich terugtrekt binnen de grenzen van 1967, zal de vrede zegevieren en zullen we een staakt-het-vuren voor vele jaren handhaven."

En het was opnieuw Khaled Meshaal die einde mei 2010, net voor de gebeurtenissen van begin deze week, in een interview met The Guardian nog eens zei: “Het is alleen wanneer Israël gedwongen wordt tot concessies dat er vrede kan komen (...) Dus Hamas zal zich het recht op verzet reserveren tot Israël terugkeert naar de grenzen van '67."

Het is tijd om eindelijk het gesprek te beginnen. Een militaire oplossing is onmogelijk en onhoudbaar. Hoe zwaar het besef dat toe te geven ook is.

Deze bijdrage verscheen ook op de website van Attac Vlaanderen: Joodse oogkleppen en de uitdaging van de toekomst.

Geen vuiltje aan de lucht voor de militaire wereldeconomie

In 2009 bereikten de militaire uitgaven in de wereld een nieuw hoogtepunt. De economische en financiële crisis heeft er geen effect op gehad, stelt het SIPRI-jaarrapport 2010 dat woensdag door het gerenommeerde Stockholm International Peace Research Institute werd gepubliceerd.

Lancering van de Pakistaanse Ghaznavi I-korteafstandsraket die een kernkop kan dragen..
Gedurende het afgelopen jaar besteedde de wereld niet minder dan 1.531 miljard dollar (1.244 miljard euro) aan legers en bewapening. Dit is, bij constante prijzen, een stijging van 5,9 procent ten opzichte van 2008 en zelfs van 49 procent ten opzichte van 2000, zegt het Zweedse instituut.

"Veel landen hebben hun totale overheidsuitgaven in 2009 verhoogd om de markt te ondersteunen en de recessie te bestrijden. Zelfs als de militaire uitgaven over het algemeen geen deel uitmaakten van maatregelen voor economische stimulans, is er ook niet op bespaard," zegt Sam Perlo-Freeman verantwoordelijke voor onderzoek naar militaire uitgaven bij het SIPRI.

Het instituut stelde een verhoging van de militaire uitgaven vast in meer dan de helft van de landen waarvoor het in staat was om cijfers vast te krijgen. De Verenigde Staten, altijd op de eerste plaats in termen van militaire uitgaven, investeerden vorig jaar 661 miljard dollar, 47 miljard meer dan in 2008. De stijging in de VS vertegenwoordigt meer dan de helft (54 procent) van de groei in de hele wereld.

Een deel van de militaire uitgaven in 2009 had te maken met het ’handhaven van de vrede’ zoals in Afghanistan waar ze zijn toegenomen in termen van personeel en kosten. Weer een record dat sneuvelt. In totaal waren er in de wereld 54 dergelijke operaties voor 'vredeshandhaving' waarvan de ’bekende kosten’ opliepen tot de nooit eerder bereikte militaire uitgaven van 9,1 miljard dollar (7,4 miljard euro).

Ten slotte schatte het SIPRI het aantal operationele kernkoppen die de acht kernmachten (VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, Frankrijk, India, Pakistan en Israël) in 2009 samen bezaten op 8.100 stuks. Daarvan werden er bijna 2.000 in de grootste staat van paraatheid gehouden zodat ze binnen enkele minuten tijd gelanceerd kunnen

Flotilla: twee dagen later, de posities worden ingenomen

Nog maar pas maandagavond schreef ik:
"Moet het ons binnen enkele dagen of weken verwonderen als Israël er weer vanaf komt met wat verbale veroordelingen die niets zullen afdoen aan de economische, militaire en financiële banden tussen dat land en de ‘vrije‘ Westerse wereld, waaronder de EU?"

Waaruit eens te meer blijkt dat ik een onverbeterlijke optimist ben. Het heeft slechts iets langer dan 24 uur na het begin van de piraterij geduurd dat de VN zelfs geen formele veroordeling van Israël heeft uitgesproken. De officiële tekst gaat als volgt:

"De Veiligheidsraad betreurt ten zeerste het verlies van mensenlevens en de gewonden ten gevolge van het gebruik van geweld tijdens de Israëlische militaire operatie in de internationale wateren tegen het konvooi dat naar Gaza voer. De Raad heeft, in dit verband, die daden veroordeelt die resulteerden in het verlies van tenminste 10 burgers en vele gewonden, en betuigt zijn medeleven aan hun families."

Geef toe een sterk staaltje diplomatieke taal. Er wordt niet gezegd dat het geweld van de kant van Israël kwam waardoor de interpretatie kan ontstaan (en wees gerust door sommigen ook zo zal verstaan worden) dat het het geweld is van de opvarenden van het schip dat tot die doden en gewonden heeft geleid.

Ze hebben het ook over een 'Israëlische militaire operatie'. Niet over een daad van piraterij (dat was waarschijnlijk teveel gevraagd) maar zelfs niet over een 'illegale' militaire operatie. Dit terwijl de schepen zich in internationale wateren bevonden en Israël in principe met geen van de landen onder wiens vlag de schepen voeren in oorlog is. Tenzij uiteraard dat Israël permanent in oorlog is met alle landen en iedereen die hen op één of andere manier tegenspreekt.

Met dat medeleven aan de families zijn die families op het ogenblik niet vet. De namen van alle doden en gewonden zijn nog steeds niet vrijgegeven door Israël. Laat ons al die ongeruste mensen nog maar wat kloten, moeten ze gedacht hebben.

Diplomatieke stappen die ondertussen zijn gezet:

• Nicaragua heeft de diplomatieke banden met Israël verbroken (ge zoudt kunnen zeggen: "who the fuck is Nicaragua!" Inderdaad maar toch...
• Het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken vraagt dat de familie van haar diplomaten in Turkije het land zouden verlaten
• Zweden vraagt de UEFA om haar nationaal jeugdvoetbal match van vrijdag in Israël af te gelasten (het is me niet helemaal duidelijk of het om de match van Zweden alleen gaat of het hele tornooi, ik ben immers een absolutie dommekloot wat betreft voetbal)

Waar ik ook al op zat te wachten is: "en hoe zit dat nu met de Nato?"

Volgens internationaal recht vallen de moorden die op de schepen zijn gepleegd onder de jurisdictie van de vlag waaronder de schepen varen, en de actie zelf moet worden opgevat als een militaire actie tegen de betreffende landen. Verschillende van de schepen en het schip waarop de doden vielen in het bijzonder voerden de Turkse vlag. Turkije is lid van de Nato. Als een leger een Turks schip aanvalt dan kan dat worden beschouwd als een aanval op het grondgebied van Turkije. Eén van de kernpunten van de Nato is dat als een staat van het bondgenootschap wordt aangevallen dat moet beschouwd worden als een aanval op het bondgenootschap zelf en de het aangevallen land moet verdedigd worden.
Niet dat ik zit te wachten op nog maar eens een nieuwe oorlog maar mocht, laat ons zeggen Syrië of Lybië nu de dader zijn geweest dan hadden we het al lang geweten, dat van die nieuwe oorlog.

Gisteren stelde Erdogan, de Turkse premier, dat hij de zaak zou voorleggen aan de Nato: "Burgers van lidstaten ervan werden aangevallen door een land dat geen lid is van de Nato. Ik denk dat dat moet besproken worden binnen de Navo".

Ondertussen verklaarden de Israëliers dat er niets is om zich over te verontschuldigen en er ook niets zou veranderen aan de reeds drie jaren durende blokkade van Gaza. Die laatste reactie kwam er nadat de organisatoren van de humanitaire vloot verklaarden dat ze binnenkort twee andere schepen naar Gaza zouden varen. Een van de schepen, de Rachel Corrie, genaamd naar een Amerikaanse die in 2003 in Gaza door een bulldozer werd gedood toen ze die probeerde te verhinderen het huis van Palestijnen af te breken, moest eigenlijk ook meevaren met de de vloot die maandag gekaapt werd maar werd opgehouden. In principe zouden beide schepen begin volgende week in Gaza moeten toekomen.

Egypte heeft deze morgen de grens met Gaza 'voor verschillende dagen' geopend. Een rush van de Plaestijnse bevolking op de grens is nu aan de gang.

Over de rol van Egypte in de blokkade is er weinig gesproken. Velen vragen zich ook af waarom dat is. Enkele woorden: Mubarak diktator, Moslimbroederschap in Egypte is vijand van Mubarak, Hamas werkt samen met Broederschap, Egyptische islamieten zijn sunnieten, Iran is Shiitisch, Iran steunt Hamas, Sadat de vorige president van Egypte en Khomeyni haatten elkaar en een grote onuitwisbare belediging was om de Shah zijn laatste rustplaats in Egypte te bezorgen. We kunnen het dan nog hebben over de angst van de Egyptenaren voor de Israëliërs voor moest er eens iets gebeuren in Gaza waarvoor zij verantwoordelijk zouden kunnen worden gesteld.

Goed nieuwe is er ook vanuit het Vatikaan: de raid op de vloot heeft geen invloed op het bezoek van de paus aan Cyprus. Oef!

Waarom zouden wij verwonderd zijn dat Israël een humanitair scheepskonvooi aanvalt?

Het is niet de eerste keer dat Israël een daad van piraterij uitvoert en in haar acties bovendien zelfs haar sterkste bondgenoot, de VS, niet spaart als het haar goed uitkomt. Vreemd genoeg is Israël bij al haar illegale en militaire acties altijd ofwel verdedigd geworden door die bondgenoot of, als het om acties tegen die bondgenoot ging, gespaard.

Moet het ons binnen enkele dagen of weken verwonderen als Israël er weer vanaf komt met wat verbale veroordelingen die niets zullen afdoen aan de economische, militaire en financiële banden tussen dat land en de ‘vrije’ Westerse wereld, waaronder de EU? 

Een voorbode van die verbale veroordelingen zijn de reactie van de diverse buitenlandse minister(ie)s die in allerlei bewoordingen ‘het verlies van mensenlevens betreuren‘ (Londen, Washington). Berlijn is ‘zeer verontrust‘over deze ‘op het eerste zicht disproportionele‘ actie, Parijs is ‘diep geschokt‘ (Bernard Kouchner) over deze ‘tragedie‘ (Nicolas Sarkozy), volgens Rome was de humanitaire vloot een ‘pure provocatie‘ en over de Israëlische reactie kan ‘gediscussiëerd worden‘- een half uur later ‘betreurde‘ minister van Buitenlandse Zaken Franco Frattini ‘de moorden op burgers‘. 

Madrid, dat het voorzitterschap van de EU waarneemt, noemt de feiten ‘ernstig en zorgwekkend‘ terwijl Catherine Ashton, de Europese Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse zaken en Veiligheidsbeleid, in een reactie verklaarde dat ze ‘in een gesprek met de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman haar diepe bezorgdheid over de tragedie die zich heeft voorgedaan heeft geuit‘ en ‘dat er onmiddellijk een onderzoek door Israël (sic) moet komen over de omstandigheden‘ waarin dit allemaal gebeurd is. 

Iets hardere Europese reacties kwamen er van Stockholm, Dublin en Oslo die de ‘bestorming/aanval (totaal) onaanvaardbaar‘ noemden terwijl Moskou een ‘grove schending van het internationaal recht‘ aan de kaak stelde. Athene schort met onmiddelijke ingang de manoeuvers op die de luchtmacht op het ogenblik met Israël voert. Net zoals Ankara dat geplande manoeuvers met Israël opschortte na deze daad van ‘piraterij‘ en haar ambassadeur uit Israël terugriep. 

Turkije, waarvan een aantal onderdanen zouden zijn gedood, is dan ook het meest kritisch over de Israëlische interventie. Volgens de Minister van Buitenlandse Zaken, Ahnet Davudoglu, heeft Israël zijn ‘internationale legitimiteit verloren‘.

In eigen land stuurde Minister Van Ackere van Buitenlandse Zaken, na wat getreuzel tijdens een interview bij de RTBF op maandagmorgen had (hij had nog niet alle elementen - vraag is of hij die ooit allemaal zal hebben), een persmededeling rond waarin hij ‘met verontwaardiging kennis heeft genomen van de tragische gevolgen van de Israëlische militaire operatie (...) Niets kan disproportioneel machtsvertoon wettigen tegen een humanitair initiatief van burgers dat de levensomstandigheden van de bevolking  in Gaza  wil verbeteren‘, aldus nog Steven Vanackere. Het is pas na de betoging van 500 mensen aan de Israëlische ambassade dat Van Ackere besloot om de Israëlische ambassadeur op het matje te roepen.

De sterkste binnenlandse reactie kwam van Louis Michel die zich razend kwaad maakte op het leugenachtige gedrag van Michael Freilich van Joods Actueel in Phara. Michel zei nog dat er met Israël en ook met Freilich geen enkel gesprek en dialoog mogelijk is, dat altijd de andere de schuld heeft en dat de Europese Raad volledig in gebreke blijft. Verder eiste hij een ‘onafhankelijk onderzoek’ onder auspiciën van de VN en niet een door Israël geleid onderzoek waarvan de uitkomst al op voorhand vaststaat. Tenslotte zei nij nog ‘geen enkel vertrouwen te hebben in Benjamin Netanyahu en zijn regering’.

Bij de VN was Ban Ki-Moon, de secretaris-generaal van de VN ‘geschokt‘ en hij wilde ‘volledige opheldering‘. 

Ondertussen zit maandagavond, terwijl we dit schrijven, de VN-veiligheidsraad bij elkaar in een speciale sessie over de gebeutenissen. De verklaring van de Israëlische ambassadeur bij de VN bevestigt de boodschap die al de hele dag door de Israëlische PR-machine de wereld wordt ingestuurd en bestaat uit leugens, verdraaide feiten en halve waarheden: 

"Het gaat niet om een humanitaire actie maar over het verbreken van de Israëlische blokkade; de vredesactivisten gebruikten messen, knuppels en andere wapens om soldaten aan te vallen(1) die, onder internationale wetten(2), een schip enteren; humanitaire activisten waarvan sommigen gekende terroristische banden hebben; Gaza wordt bezet door terroristen die de Palestijnse autoriteit hebben verdreven via een gewelddadige coup(3); wapens worder er voortdurend binnegesmokkeld, ook via de zee(4); de organiserende IHH is radikaal  anti-Westers gericht en ondersteunde (tenminste in het verleden) Jihad-elementen, zoals Al-Qaeda; ze hebben ook een Israëlisch verzoek afgewezen om aan Hamas te vragen het Rode Kruis toe te laten de gevangen soldaat Gilad Shalit te bezoeken(5); het was hun bedoeling de soldaten te lynchen en die hebben gereageerd uit zelfverdediging; alles is de verantwoordelijkheid van de organisatoren, de provocateurs; Israël moet, als het wordt bedreigd, haar veiligheid waarborgen door passende maatregelen."

Dit alles is een herkauwen van de Israëlische PR van maandag: ‘de vloot heeft onze waarschuwingen genegeerd; de passagiers zijn verantwoordelijk voor het uitbreken van het geweld; ze werden aangevallen door mensen op de boot met ijzeren staven, messen en echte kogels(1).’

Israëlische luchtpiraterij

De eerste daad van piraterij in de geschiedenis van de burgerluchtvaart werd uitgevoerd door Israël in 1954, toen een civiel Syrisch vliegtuig werd gedwongen in Tel Aviv te landen en zijn passagiers en de bemanning, ondanks een internationale veroordeling, werden gegijzeld om ze uit te wisselen met in Syrië gevangen genomen Israëlische soldaten.

Begin 1973 schoot het Israëlische leger een Lybisch burgervliegtuig neer waarbij 107 passagiers en de Franse bemanning omkwam.

Nog in 1973 dwongen Israëlische gevechtvliegtuigen binnen het Libanese luchtruim een vliegtuig in Israël te landen. De 74 passagiers en 8 bemanningsleden werden gedurende twee uur ondervraagd door gewapende militairen. Het vliegtuig mocht daarna terug opstijgen en zijn reis vervolgen. Motief van de kaping was om 4 Palestijnse guerillaleiders, waaronder George Habash, de leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, gevangen te nemen. Het complot mislukte omdat de Palestijnen uit routine-veiligheidsoverwegingen op het laaste ogenblik van vlucht gewisseld hadden.

Hetzelfde verhaal herhaalde zich in februari 1986 toen een Lybisch zakenjet op weg naar Damascus met negen Syrische en Libanese politici boven de Middelandse Zee onderschept werd en tot landen werd gedwongen in Israël. Waarschijnlijk waren Ahmed Jebril of Abu Nidal het doelwit. Ze waren echter niet aan boord en vijf uur later mocht het vliegtuig zijn reis verderzetten.

Israëlische scheepspiraterij

We zullen het hier niet hebben over het door Zionistische terreurgroepen op 25 november 1940 in de haven van Haifa opblazen van de ‘Patria‘ met aan boord illegale Joodse immigranten. De aanval was bedoeld om de Britten in verlegenheid te brengen en ook een gevolg van de rivaliteit tussen de zionistische groeperingen. In dat incident verloren 268 joodse immigranten het leven. 

Noch zullen we we het hebben over de ‘Struma‘ in februari 1942, de ‘Empire Life Guard‘ op 23 juli 1947 of de ‘Egoz‘ op 10 januari 1961. Al deze acties zouden of zijn in meer of mindere mate te linken aan acties van Zionistische terreurgroepen of, wat de ‘Egoz‘ betreft, van de Mossad, de Israëlische geheime dienst. Bij al deze drama’s waren joodse passagiers het slachtoffer. Het ging ook niet specifiek over piraterij maar over opblazen en zinken van schepen. Bij de ‘Egoz‘ ging het over Marokkaanse joodse kinderen die onder valse voorwendsels (vakantie in het buitenland) bij hun ouders werden weggehaald. Het schip zonk in een storm en 42 mensen verdronken.

Israël viel 43 jaar geleden tijdens de Zesdaagse Oorlog, op 8 juni 1967, het Amerikaanse marineschip ‘USS Liberty’ aan. Het schip lag in internationale wateren ten noorden van de Sinaï bij de plaats El Arish.

De aanval werd uitgevoerd door vliegtuigen en kleine snelle torpedoboten zonder merktekens. Dat alleen al zou moeten bewijzen dat Israël precies wist wie zij aanvielen. Israël’s verhaal is dat ze dachten dat de de ‘USS Liberty’ een Egyptisch schip was en daarom een legitiem doelwit van de oorlog. Mocht dat al zo zijn geweest zou er geen enkele reden geweest zijn om het aan te vallen met ongemarkeerde vliegtuigen. Een mogelijke reden om ongemarkeerde vliegtuigen te gebruiken bij een aanval op het schip is dat Israël wist dat het een Amerikaans schip was, het had de bedoeling om het te  laten zinken om er vervolgens Egypte de schuld van te geven. Bij de aanval kwamen 34 Amerikaanse bemanningsleden om en werden er 171 gewond.

Verschillende onderzoekscommissies werden opgestart, zowel van Amerikaanse als van Israëlische zijde maar er werden geen aanwijzingen gevonden dat de aanval ‘opzettelijk‘ was. Israël verontschuldigde zich en noemde de aanslag een tragisch geval van verkeerde identificatie, het betaalde schadevergoeding voor verlies van mensenlevens, verwondingen en schade aan eigendommen. ‘Case closed‘.

Er zijn ook parallellen te trekken tussen de actie van maandagmorgen en een soortgelijke zaak in 1988.

Het was het tweede jaar van de eerste Palestijnse intifada en de PLO-leider, Yasser Arafat, organiseerde een groep van Palestijnse vluchtelingen en internationale medestanders samen met een groot aantal journalisten en waarnemers aan boord van een ‘vluchtelingenschip‘ in Cyprus. Het schip kreeg de symbolische naam ‘Al-Awda‘ (De Terugkeer). Het plan was om naar een Israëlische haven te varen en Israël te dwingen het schip of te laten zinken, of te enteren of de vluchtelingen te laten landen om hun ‘recht op terugkeer‘ te laten opeisen.

Op 14 februari, de avond voordat het schip zeil zette, werd het op mysterieuze wijze opgeblazen in de haven van Limassol in Cyprus. De verantwoordelijkheid voor het zinken is nooit opgeëist, maar later werd bekend dat het het werk was van een Israëlische commando-eenheid ‘Flottielje 13‘ genaamd.

‘Het is niet genoeg om gelijk te hebben,‘ vertelde Yoni Ben-Menachem, het hoofd van Radio Israël op maandag 31 mei 2010, ‘je moet ook slim zijn.‘

In 2008 voeren twee schepen ‘Free Gaza‘ en ‘Liberty‘ met aan boord hulpgoederen de haven van Gaza binnen. Hoewel ze hun doel in een ruwe zee bereikten werden tijdens de overtocht hun electronische systemen verstoord waardoor ze niet in staat waren hun navigatie-instrumenten te gebruiken of noodsignalen uit te sturen. Eerder had Israël gedreigd om geweld te gebruiken om de toegang naar Gaza te verhinderen maar uiteindelijk gaf het kabinet toch zijn toelating. Er werd geen reden opgegeven voor die verandering in politiek.

Nog in 2008, in december tijdens het beleg van Gaza, hadden twee incidenten plaats.

Een Iraans schip poogde in coördinatie met het Palestijse Rode Halvemaan, 2000 ton humanitaire goederen af te leveren. Het schip werd onderschept door patrouilleboten en onder bedreiging van wapens werd het verhinderd aan te leggen in Gaza.

Op 29 december voer de ‘Dignity’ vanuit Cyprus met 3.5 ton humanitaire hulp naar Gaza. Het werd onderschept door de Israëlische marine en gedwongen terug te varen nadat het volgens de Free Gaza Movement werd ‘geramd’ (volgens Israël botsten beide boten). De boot kon wegens te weinig brandstof niet meer terugvaren naar Cyprus en moest flink gehavend in Libanon aanmeren.

In januari 2009 probeerde de ‘Arion’ met humanitaire hulp en activisten naar Gaza te varen. Ze moesten terugkeren nadat ze Israëlishe oorlogsboten tegenkwamen die hen bevalen het gebied te verlaten.

Op 6 februari 2009 werd een Libanees schip met humanitaire hulp voor Gaza aangevallen in Egyptische territoriale wateren en naar de haven van Ashdot gesleept. Alle passagiers, inclusief de 86-jarige voormalige Grieks-katholieke aartsbisschop van Jeruzalem Hillarion Capucci werden gevangen genomen, geboeid, geblinddoekt en gedurende uren opgesloten voor ze aan de VN in Libanon werden overhandigd. Alle humanitaire goederen werden in beslag genomen.

Op 30 juni 2009 omstreeks 15u30, 23 mijl voor de kust van Gaza, viel de Israëlische marine de ‘Spirit of Humanity‘ aan en ontvoerde de 21 passagiers, ze werden pas enkele dagen later weer vrijgelaten. Het schip vervoerde voedsel, medicijnen en speelgoed voor de Palestijnen in Gaza. Alles werd in beslag genomen.

We vermelden slechts zijdelings ook nog het in april 2009 torpederen van een Iraans schip voor de kust van Soedan dat volgens Israël wapens vervoerde voor Hamas en de interceptie in november 2009 in internationale wateren van een Iraans schip volgestouwd met wapens die volgens Israël de Libanese Hezbollah als bestemmeling hadden.

Tenslotte mogen we ook niet vergeten dat Israël Palestijnse regelmatig vissersboten in de Palestijnse territoriale wateren kaapt, de vissers ontvoert en ze zelfs beschiet om ze te verwonden of te doden. Dat terwijl ze enkel hun werk doen en hun brood willen verdienen door te doen wat vissers doen: vissen. 

Ironie

Ironisch genoeg werd 63 jaar geleden in juli 1947 een passagiersschip, de ‘Exodus‘, vol overlevenden van de holocaust op weg naar Palestina geënterd door de Britse marine. Een gevecht brak uit met de opvarenden die vast besloten waren een nieuw leven te beginnen in het toen nog door Groot-Brittanië gecontroleerde Palestina. Drie van de immigranten werden gedood en tientallen raakten gewond toen de passagiers op drie aparte gevangenisschepen werden gedreven. Ze werden terug naar Duitsland vervoerd en opnieuw in kampen opgesloten. De wereld was geschokt.

Later legde voormalig Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Abba Eban een directe link tussen wat er met de ‘Exodus‘ gebeurden en het einde van de Britse overheersing in Palestina. Op het moment van de Exodus-affaire verklaarde de toekomstige Israëlische premier Golda Meir: ‘Aan Groot-Brittannië zeggen we: het is een grote illusie om te geloven dat we zwak zijn. Groot-Brittannië met haar machtige vloot en haar vele kanonnen en  vliegtuigen moet weten dat dit volk niet zwak is en dat zijn kracht goed van pas zal komen.’ Vervang Groot-Brittannië door Israël en hetzelfde geldt ook vandaag.

_________________________________

Nota’s

(1) Maandagmorgen was er in de eerste Israëlische verklaringen te horen dat de soldaten beschoten waren: ‘Ze werden aangevallen door mensen op de boot met  ijzeren staven, messen en echte kogels‘ zei Mark Regev, woordvoerder van de Israëlische regering. Dit komt voorlopig(?) niet meer terug in latere boodschappen maar het zal ons niet verwonderen dat er op een later tijdstip toch wapens gevonden worden op de boten. Ze werden immers onder (Israëlische) militaire escorte naar de haven van Ashdod begeleid.

(2) Dit is ander voorbeeld van hoe Israël het internationaal recht schendt. De vloot vaart in internationale wateren. De gewelddadige actie van de Israëlische marine is volgens internationaal recht dan ook volkomen illegaal. Piraterij dus.

Bovendien is het ook een schending van hun eigen recht.Volgens de Israëlische wet, nog refererend naar de wetten onder het Britse Mandaat in verband met marine verbodsbepalingen/blokkades, kan Israël de goederen niet eenvoudigweg "pakken" en overbrengen naar Gaza. Dit is niet wettelijk omdat, zonder de juiste procedure, het in bezit nemen van een lading beschouwd  wordt als piraterij. Israël moet onder hun recht door de eigen "High Court" (ongeveer te vergelijken met het Belgische Hof van Cassatie) voorgeschreven, een "Prize Court" procedure (een "Prize Court" is een eeuwenoude internationaal term en betekent in feite een rechtszaak waar de al dan niet wettelijkheid wordt vastgesteld van het in bezit nemen van goederen op zee, schepen en gerelateerde zaken) voeren om te bepalen of het het recht heeft tot de confiscatie of in het bezit nemen van de lading.

Als volgens het Internationaal Recht (Convention (IV) relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War. Geneva, 12 August 1949) het beleg van Gaza illegaal is dan is humanitaire hulp legaal gezien de militaire blokkade. Israël kan natuurlijk, deze schepen de toegang verbieden maar hoe ze het doen en wat ze doen is strikt voorgeschreven. Van wat we kunnen opmaken uit hun actie en openbare verklaringen lijken ze zich niet bewust van hun eigen wetten.

(3) Zoals voorspeld wordt er uiteraard geen melding gemaakt van het feit dat Hamas door democratische verkiezingen aan de macht kwam en in feite de Israëlische escalatie toenam na die overwinning van Hamas. De Palestijnse inwoners van Gaza werden gestraft omdat ze het aandurfden hun soevereine recht uit te oefenen en hun eigen regering te kiezen.

(4) De meeste wapens worden via de tunnels tussen de Gaza-strook en Egypte binnengesmokkeld. Dat ze ook via de zee worden gesmokkeld is een Egyptische verdediging die, voor zover ik weet, nooit is hard gemaakt.

(5) In een verklaring van de ‘Freedom Flotilla’ op 28 mei vertelden ze: ‘Israël beweert dat wij weigeren om een brief en pakket van de vader van krijgsgevangene Gilad Shalit's af te leveren. Dit is een flagrante leugen. We werden woensdagavond pas benaderd door advocaten van de familie van Shalit, enkele uren voor we uit Griekenland afvoeren. De Ierse senator Mark Daly (Kerry), een van de 35 parlementsleden die deelnamen aan onze vloot, was bereid een bepaalde brief mee te nemen en om te proberen deze af te leveren aan Shalit of, indien dat verzoek werd geweigerd, te bezorgen aan de ambtenaren van de Hamas-regering. Met ingang van dit schrijven hebben de advocaten niet gereageerd op senator Daly’s aanbod, ze verkozen in de plaats om ons te beschuldigen in de Israëlische pers.’

Nummi Californië, een Amerikaans Opel Antwerpen?

De New United Motor Manufacturing Inc, of NUMMI autofabriek in Fremont, Californië, is net als Opel Antwerpen, al een tijd geconfronteerd met een doodsvonnis. Op 1 april verliezen 7.000 mensen hun werk.
DeWereldMorgen.be -

De NUMMI-fabriek die in 1962 geopend werd door General Motors is al eens een maal gesloten in 1982. De fabriek is in 1984 dan heropend in een joint venture van GM met Toyota. Het was de eerste joint venture-autofabriek in de Verenigde Staten.

GM zag de samenwerking als een kans om te leren van de productie-ideeën van de Japanse onderneming, terwijl Toyota in zijn eerste industriële basis in Noord-Amerika een kans zag om zijn productiesysteem toe te passen in een Amerikaanse werkomgeving. In de fabriek werden modellen van de beide constructeurs gebouwd.

Na de recente crisis die vooral autobouwer GM hard trof, trok de Amerikaanse constructeur zich in juni 2009 terug uit de joint venture. Toyota liet in augustus 2009 weten dat ook zij eruit trekt eind maart 2010. 4.700 werknemers verliezen hun job. En dan hebben we het nog maar over de rechtstreekse jobs bij een van de grootste industriële werkgevers in de zuidelijke Bay Area. Onrechtstreeks zijn nog eens 2.200 arbeidsplaatsen bedreigd.

Daar komt Aurica Motors

Koortsachtig is er gezocht naar oplossingen. Geen alternatief bleek op korte termijn haalbaar. Vakbonden en werkgevers hadden half maart een definitief akkoord bereikt over de sluiting en kijk … plots leek er toch nog een kans op te duiken. Die zou komen van een ’start-up’, Aurica Motors, gevestigd in Santa Clara, Californië.

Aurica ontwierp een chassis voor een elektrisch voertuig met vier elektromotoren (een voor elk wiel) genaamd de Aurica E-Car – dat klinkt niet nieuw of bijzonder intrigerend, maar het chassis zou volgens Aurica zelf ‘kunnen dienen als basis voor allerlei modulaire carrosserietypes.‘

Tot nog toe stak Aurica het grootste deel van haar middelen in de ontwikkeling van prototypes van zijn Recurve Drive System, dat de actieradius van het elektrische voertuig (EV – wen maar al aan die term, want daar gaan we de komende jaren nog veel mee bestookt worden) zou moeten uitbreiden.

In feite, zei Matt Pitagora, Aurica’s directeur, is dat een van de belangrijkste redenen waarom Aurica voertuigen in productie wil brengen: de technologie van deze aandrijflijn stimuleren. De batterijen kunnen worden opgeladen door in te pluggen op het net, of ze kunnen ook in 3 minuten omgewisseld worden voor een batterij geladen met duurzame energie van een Aurica Power Exchange Pakket (PEP). Een project dat, voor alle duidelijkheid, ook nog in zijn kinderschoenen staat.
Prachtige plannen

Onder normale omstandigheden zouden we deze plannen prachtig vinden. Aurica’s EV klinkt redelijk goed geschikt voor NUMMI en een ‘green’ Californië. Met de overname zou een belangrijke productiefaciliteit dan toch open hebben kunnen blijven. Onder het voorgestelde plan zouden vanaf april 2010 de NUMMI-werknemers worden bijgeschoold in de elektrische auto-industrie, terwijl de fabriek omgebouwd wordt en de definitieve techniek van het voertuig voltooid. De eerste auto zou dan binnen de 2 jaar van de band rollen met een geplande productie van 5.000 stuks voor het eerste bouwjaar en een groei tot meer dan 50.000 binnen de drie jaar.
Helaas

Aurica is een startup, een buitenstaander. Zoals wel meer gebeurt, sympatiseren veel mensen voor de underdog. Helaas zijn er enkele bedenkingen.

Allereerst weet niemand iets over Aurica Motors, hoewel het schijnbaar al een viertal jaren bestaat. Het bedrijf heeft slechts een summiere website, Wikipedia heeft er geen artikel over en het is blijkbaar zelfs niet te vinden in de California business database. Dat wil niet zeggen dat Aurica niet zou bestaan of niet wettelijk in orde is. Maar voor een bedrijf dat een project van de omvang van NUMMI wil voortzetten, geeft dit toch wel te denken.

Verder zegt Aurica dat haar EV tussen de 40.000 en 50.000 dollar (meer dan 30.000 euro) zal kosten. Dat lijkt een hoog prijskaartje voor een gloednieuwe onbekende EV-fabrikant zonder een figuur als bijvoorbeeld ondernemer en filantroop Elon Musk die het best bekend is als mede-oprichter van PayPal en Tesla Motors.

Tesla Motors dat nu al een blitse elektrische sportwagen op de markt heeft en, ter vergelijking, net iets meer dan 500 werknemers in dienst heeft.

Aurica hoopte op steun van de Amerikaanse federale overheid om het project te financieren, maar we weten allemaal dat die overheid dankzij de bankencrisis ook al geen vetpotten meer heeft. En op Arnold Schwarzenegger moeten ze evenmin rekenen, want die heeft zijn handen meer dan vol om de schuldenberg van Californië onder controle te krijgen.

Tenslotte was dit ook nog een groot project waarvoor niet alleen massale financiering uit andere bronnen dan de overheid had moeten komen, maar ook de goedkeuring van Toyota, Motors Liquidation Co (ook bekend als “Bad GM”), en waarschijnlijk de UAW, de Amerikaanse vakbond.

Als het al lukte, zou het een lang en traag proces zijn geweest.
7.000 werklozen

Op woensdag 31 maart, rolt bij NUMMI de laatste Toyota Corolla van de assemblagelijn. Donderdag 1 april zullen er in de VS weer 7.000 mensen meer werkloos zijn.

De aarde zelf maalt er niet om

"Capitalism is the astounding belief that the most wickedest of men will do the most wickedest of things for the greatest good of everyone." - John Maynard Keynes

De kwezels van de duurzame ontwikkeling, de CO²-taks en het bio-vreten hebben er niets van begrepen: onze beschaving stormt af op de ravijn en niemand kan het ook maar afremmen.

Het wordt tijd dat de echte problemen eindelijk gesteld en de goede antwoorden gegeven worden over de toekomst. Niet die van de planeet (dat interesseert ons geen fluit!) maar van onze beschaving!

De klimaatonderhandelingen van Kopenhagen en, wees er maar gerust in, ook degene die nog zullen volgen combineren alle bekende problemen die gepaard gaan met collectieve actie. Beschavingen hebben geen overlevingsinstinct. Ze zijn verstoken van dat soort automatisme dat maakt dat je je hand terugtrekt als je je verbrandt, dat je vieze pillen inneemt als je ziek bent. Individuele mensen kunnen beslissingen nemen en dat is de bron van rationaliteit: de wil om te overleven zet aan tot nadenken. Als je ziek bent, slik je niet eender wat, je vraagt je af wat de beste behandeling voor de ziekte is.

Historici en economen hebben al lang aangetoond dat maatschappijen, beschavingen niet rationeel zijn. Historici hebben een lange lijst van beschavingen die fluitend hun ondergang tegemoet liepen. Neem nu het Paaseiland, waar de bewoners alle bomen kapten, waardoor ze niet alleen hun voedselbron ruïneerden, maar er tegelijkertijd voor zorgden dat ze geen hout meer hadden voor de vervaardiging van gereedschappen, huizen en boten. Economen hebben ook al lang gewezen op de verschillende vormen van irrationaliteit van beschavingen: niet in staat om keuzes te maken en onvermogen tot handelen.

Het is daarom dat onze maatschappij gebaseerd op petroleum, verspilling, wapens en auto's, zoals zovele andere vroeger, ook zal creperen. Het is daarom dat niemand zich zal opofferen om de planeet op te frissen en het is daarom dat, in geval van teveel klimaatopwarming, onze achterkleinkinderen zich, zoals domme sardines, op de barbecue zullen laten roosteren.

De petroleum- auto-, industrie-, beurs-, religieuze en militaire lobbygroepen zullen ons aan geen enkele pollutie, hongersnood of oorlog laten ontsnappen. De minderheid van grote profiteurs die ons tegen de muur van het blinde kapitalisme rijdt zal steeds meer slachtoffers maken, meer dan wat de grote pestepidemies van het verleden ooit vermochten.

Ik kan nog plezier vinden in de idee dat tussen onze achterkleinkinderen, die we evenmin zullen kennen als we de grote ramp ooit zullen kennen, een handvol overlevers een andere wereld zullen uitvinden: kleiner, plezanter en meer solidair.

En anders? Het zal mij worst wezen! Er zal toch niemand meer overblijven om de bacteriën, ratten en schorpioenen te zien die zich volvreten op de rijke vuilnisbelten van onze geaborteerde beschaving.

Ondertussen wens ik jullie toch een jaar vol humor en rock & roll.

De piraten van het water

Regelmatig horen en zien we in de media berichten over piraten die boten kapen. Nooit gaat het over piratenboten die het water kapen. Nochtans bestaan die ook.

Dit is een verhaal over piraten die per boot komen, het water kapen, over de Atlantische Oceaan meenemen en het wars van alle ecologische of juridische beperkingen verkopen aan de meest biedende. Paradoxaal genoeg is dit wat internationale bedrijven met Argentijns rivierwater doen.

Vers, zoet water zal, gezien de schaarste ervan in de wereld (3% van het totaal), stof voor geopolitieke conflicten zijn in de 21ste eeuw.
Argentinië 'produceert' 22.000 kubieke meter water per inwoner per jaar. Dat is veel, maar het is er, zoals zovele andere zaken, ongelijk verdeeld: twee derde van het grondgebied is droog of semi-droog.

In dit verhaal biedt het bedrijf Makhena SA, gevestigd in Miami en met een filiaal in Buenos Aires, het zoet water van rivieren van de vlakten van Argentinië, waarvan de Paraná er een is, op het internet aan. Op de site van het bedrijf leest het als volgt: "Commercialisering van vers rivierwater. Kenmerken: vers onbehandeld water in hoeveelheden van 60.000 tot 70.000 ton. Gebruik: Zuivering en consumptie, irrigatie, enz... Vervoer: per tanker"

Concreet komt het hierop neer: zij bieden het water van de rivieren van het land aan als ballast voor schepen. Elk schip moet om te kunnen varen met gewicht worden verzwaard om het in evenwicht te houden. Het bedrijf stelt voor om, na het lossen in Argentijse havens, een zekere hoeveelheid zoet rivierwater, voor "de terugvaart", in de ballasttanks te laden en dat dan als drinkwater te verkopen op de markten van het Midden-Oosten, Afrika en Europa. Het beladen gebeurt in de Paraná omdat het water er minder vervuild is dan in de Rio de la Plata.

Tot nu toe zijn er geen wetten die het "smokkelen van zoet water" tegengaan. Zij kunnen dit dus in alle straffeloosheid doen in het zicht van de wereld en onder de neus van de maritieme overheden van Argentinië die ervan af weten maar niet de juridische instrumenten hebben om in te grijpen.

Ondertussen zien de rivieren van de Paraná Delta de schepen elke dag wegvaren met het Argentijnse rivierwater in de ballasttanks. Makhena verdient er aan maar betaalt er, uiteraard, zelf niets voor.

IJslanders en de schulden van privé-bankiers

In IJsland had de regering van sociaal-democraten en links-groenen beslist de schulden van ’Icesave’, de bank die failliet ging in de naweeën van de financiële crisis, terug te betalen aan de Britse en Nederlandse overheden. Die waren immers tussengekomen om hun spaarders, aangetrokken door de hoge interesten die de bank beloofde, terug te betalen. Zij wilden dat geld recupereren en de druk op IJsland is dan ook hoog.

Vraag blijkt natuurlijk waarom IJsland als land zou moeten opdraaien voor de schulden van een privé-bank die door de Britse en Nederlandse regering aan hun spaarders werden terugbetaald zonder dat IJsland daarin betrokken werd? De Britten maakten zelfs gebruik van de ’anti-terrorisme’ wetten om IJslandse tegoeden in het VK te blokkeren.

Kortom, de IJslandse president Ólafur Ragnar Grímsson heeft dat wetsvoorstel nu verworpen en wil dat er een nationaal referendum gehouden wordt. Hij kon ook niet veel anders doen. In een petitie verwierpen 60.000 van de 320.000 inwoners van IJsland de maatregel. In twee recente opiniepeilingen bleek ongeveer 70% van de bevolking tegen de huidige Icesave-deal te zijn. Het zou alle IJslanders opzadelen met een schuld van ongeveer 12.500 Euro per hoofd van de bevolking (van pasgeborenen tot ouderlingen).

Wat gebeurt er nu?
Het veto van de president blokkeert volgens de grondwet het wetsvoorstel niet. Het wordt gewoon geldig, maar wordt, zodra de omstandigheden het toelaten, voorgelegd aan een geheime stemming "van al degenen die in aanmerking komen om te stemmen voor goedkeuring of afwijzing. De wet wordt ongeldig als ze verworpen is, maar anders behoudt ze haar kracht". Een referendum dus.

Dat betekent dat de Icesave-deal nu wet is tot we weten wat de uitslag is van dit referendum. Dit is hoe de overheid in staat was om, ondanks het veto, de Britten en de Nederlanders beloftes te doen over het nakomen van hun ’financiële verplichtingen’.


Probleem is echter dat er in IJsland eigenlijk geen wet is met betrekking tot hoe een nationaal referendum moet wordt gehouden. En dus zal het parlement in de eerste plaats de regels en voorschriften daarvoor moeten opzetten.

Er zijn daaromtrent momenteel twee wetsontwerpen. Maar, zoals in vele landen gebruikelijk, worden wetten ook in IJsland zelden of nooit ingediend en vervolgens onmiddellijk gestemd. Integendeel, ze gaan er meestal drie keer via een commissie naar het parlement en terug voordat een definitieve stemming plaats heeft. Alleen al om die reden zou een nationaal referendum medio februari, zoals beweerd, zeer opmerkelijk zijn.

Tamboerijnen vormen een gevaar voor de veiligheid

Tien maanden geleden, in maart 2009, deed UNICEF een aanvraag om percussie-instrumenten, drums, gitaren en ouds (een in de Arabische wereld populair snaarinstrument) binnen te mogen brengen in Gaza. Die waren nodig voor een aantal muzikale jongerenprojecten. Vermits het Israëlisch leger beslist wat al dan niet binnen kan en om hen mild te stemmen tegenover de aanvraag werden de muzikale instrumenten geclassificeerd als humanitaire goederen.

Na het lange en vermoeiende bureaucratische proces dat standaard is voor het verkrijgen van een vergunning om humanitaire goederen binnen te brengen in Gaza, werden de instrumenten eindelijk op 4 juli, vijf maanden nadat de aanvraag was ingediend bij Israël, toegelaten. Internationale organisaties kunnen bepaalde goederen wel binnenkrijgen in Gaza, zo mag bijvoorbeeld leer- en schoolmateriaal enkel binnengebracht worden voor scholen die door de UNWRA (Hulporganisatie van de VN voor de Palestijnen) opengehouden worden.

De weinige muziekwinkels die bestaan in Gaza zijn, als gevolg van de beperkingen op de invoer van hun waren, door hun voorraden heen geraakt. Yehya Al-Jerou, de eigenaar van een bekende winkel gespecialiseerd in geluid en muziekinstrumenten in Gaza, importeerde tot in juni 2006 grote hoeveelheden goederen importeren uit Israël en de Westelijke Jordaanoever. Sindsdien is hij gedwongen om slechtere kwaliteit aan exorbitante prijzen via een Egyptische dealer en via de tunnels binnen te smokkelen. Particuliere klanten zijn, vermits ze geen of zeer weinig geld hebben, afgeschrikt door de hoge prijzen en zijn voornaamste activiteit is nu de verkoop aan instellingen en lokale organisaties die proberen muzikale programma’s op te zetten. Blijkbaar zijn, volgens Israël, deze activiteiten niet humanitair (genoeg) aangezien zij niet onder de auspiciën van een internationale organisatie opgezet worden.

Als tamboerijnen en andere muziekinstrumenten een gevaar voor de veiligheid vormen omdat zij "terroristische activiteiten" kunnen ondersteunen waarom krijgen internationale organisaties dan wel de toelating om ze in te voeren?

De inconsistentie, vaagheid en het gebrek aan transparantie dat het beleid van Israël karakteriseert in verband met de import van goederen in de Gazastrook is op zijn minst verwarrend te noemen.