kronieken

Het wereldwijde liberalisme in al zijn glorie

2012-01-22T13:02:00.004+01:00

Tokyo Electric Power (Tepco), de exploitant van de gehavende kerncentrale in Fukushima zit sinds de ramp van 11 maart in grote problemen. Gisteren, niet toevallig op een zaterdag, horen we dat het dan ook voor een periode van tenminste 10 jaar genationaliseerd dient te worden.

Het fonds dat door de Japanse regering is opgericht om de gevolgen van het nucleaire ongeluk veroorzaakt door een aardbeving en een tsunami te beheren, moet 1000 miljard yen (10,3 miljard euro) investeren in de groep. Daardoor komt het onder de controle van de overheid.

Daar gaan we weer: "De regering"... "moet 1000 miljard yen (10,3 miljard euro) investeren in de groep".

Waarom koopt de staat dit bedrijf niet op voor 1 symbolische yen?
Natuurlijk in de huidige context, zien de aandeelhouders hun aandelen verwateren, maar ze blijven wel aandeelhouder, waardoor ze toch nog enigszins invloed kunnen uitoefenen. Al was het maar om er binnen 10 jaar, op het moment van de herprivatisering op de eerste rij te zitten wanneer hun aandelen zullen ont-verwateren.

Het is een al lange tijd goed ingestudeerd liedje.

We nationaliseren de verliezen gedurende 10 jaar, de bevolking betaalt de aangerichte brokken waarna het niet uitgesloten is om, eens de schade geleden is, de productiefste loten ervan weer te privatiseren aan een vriendenprijsje.

Wanneer we het hebben over "de schade is geleden" denken we natuurlijk aan de oprichting van een 'bad bank' die nog tientallen jaren daarna de verwerking van het afval en het onderhoud van de verontreinigde locaties voor haar rekening zal nemen. De privé zal de winstgevende brokken eruit pikken.

Kortom, zoals steeds, het wereldwijde liberalisme in al zijn glorie!

S(AAA)rkozy

2012-01-14T10:44:00.000+01:00

Een beetje Hongaarse televisie, om ons te troosten met die van ons

2012-01-08T13:29:00.021+01:00

Op 1 januari trad de nieuwe Hongaarse grondwet, die talrijke tegenmachten, o.a. pers en justitie, serieus 'bijschaaft' in werking. Dat heeft in Boedapest geleid tot een grote nationale betoging. De organisatoren spraken van 100.000 man. Anderen telden er dan weer 30.000 of 70.000. Over een zaak was (bijna) iedereen het wel eens: er was veel volk opgekomen voor de grootste betoging ooit in het post-communistische Hongarije. Alleszins belangrijk genoeg om het journaal te halen. Hoewel die journaals blijkbaar niet dezelfde betoging hadden gezien.

De openbare omroep toonde vooral... lege straten (de twee beelden links op de fotomontage hiernaast). In tegenstelling daarvan bleef de zender van de oppositie langdurig hangen op beelden van grote massa's (de drie beelden rechts - Klik op de foto voor een close-up).

Een officiële televisiezender die een grote manifestatie doodzwijgt, bestaat dat nog in een EU-land? Ja, het bestaat nog steeds. En naar mijn gevoel niet alleen in Hongarije...

De fotomontage is afkomstig van een informatiesite over Hongarije, Hu-lala, in Boedapest opgestart door drie jonge Franse journalisten. Ik raad jullie aan om de site tussen jullie favorieten te zetten. Informatie over Hongarije is zeldzaam in de reguliere Belgische media, beperkt zich meestal tot de momenten van spanning en is ook vaak structureel binair (brave betogers versus slechte autocraat die ineens uit het niets opduikt. Enfin, jullie kennen het scenario ondertussen wel).

Sinds 10 december houden een aantal journalisten een hongerstaking aan de ingang van het gebouw van de staatstelevisie. Ze willen dat gestopt wordt met hen te vertellen wat ze mogen filmen, wie ze moeten interviewen en wat ze mogen zeggen.

Aan de andere kant van de stad luidt ondertussen de doodsklok voor het grootste onafhankelijke radiostation van het land, Klubrádió. Het station vult 80% van de zendtijd met nieuws en debatten. Dagelijks stemmen 500.000 luisteraars er op af (geen slecht resultaat voor een land van 10 miljoen inwoners). De Hongaarse equivalent van de Vlaamse Regulator voor de Media (VRM) heeft in al haar wijsheid beslist frequentie 95.3, toe te kennen aan een ander zender dat meer gericht is op 'praktisch' nieuws en muziek. Gedaan met de debatten en het woord te geven aan de luisteraars. Klubrádió is bij justitie in beroep gegaan en hoopt tegen beter weten in dat daar nog redding van kan komen.

Argentinië, 10 jaar later

2012-01-01T20:01:00.004+01:00

In december 2001 is Argentinië een land op drift. De economie is verlamd, faillissementen vermenigvuldigen zich en bijna de helft van de bevolking leeft beneden de armoedegrens.
Tien jaar later kent het land een recordgroei, Argentijnen eten weer naar hun honger en de werkloosheid is in de buurt van het historische laagtepunt. De heroriëntatie van het economisch beleid en het herstel van het staatsgezag zijn instrumenteel geweest in dit geweldige herstel.

Op 20 december 2001 verliet, na de ondertekening van zijn ontslagbrief, Fernando De la Rua per helikopter het Casa Rosada, het presidentiële paleis. Hij laat een land in puin en achtendertig doden na. Velen van hen werden gedood op de Plaza de Mayo vlak voor de ramen van het Rosada, waar de politie op demonstranten heeft geschoten.
Op 19 en 20 december trokken tienduizenden Argentijnen de straat op om te protesteren tegen de crisis en de "Corralito", het blokkeren van bankrekeningen, een paar weken eerder besloten door een overheid ten einde raad.

Gewurgd door de schuld, door soberheidsmaatregelen opgelegd door het IMF en de koppeling tussen de Argentijnse peso aan de dollar is het land sinds 1998 in een recessie. Maar de afdaling naar de hel kent geen einde. Terwijl de interim-presidenten komen en gaan word het land officieel failliet verklaard op 23 december 2001. Een paar dagen later volgt een scherpe devaluatie van de peso. Argentinië is op drift, ondergedompeld in chaos. De economie is verlamd, faillissementen nemen een hoge vlucht, de werkloosheid bereikt 25% en de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Er is sprake van een terminale crisis.

Tien jaar later is alles veranderd.
In december 2001 waren de Argentijnen wanhopig. Vandaag de dag hebben ze een positieve kijk op de toekomst. Ondanks de groei van 8% per jaar sinds 2003 leeft nog steeds 20% van de bevolking in armoede en is (officieel) nog 7% van de bevolking werkloos maar het is wel een van de laagste cijfers ooit in de geschiedenis van het land. De bedrijfswinsten zijn gestegen maar ook de lonen. De Argentijnen consumeren weer.

Toen Argentinië het IMF de wacht aanzette

Hoe de ommezwaai verklaren? Argentinië heeft midden 2002 een doorstart gekend toen president Eduardo Duhalde, samen met zijn minister van Economie Roberto Lavagna, besloot zijn rug te keren naar het Internationaal Monetair Fonds. In plaats van het IMF te volgen dat, voorspelbaar, opriep tot meer soberheid om de staasschuld te kunnen betalen, ging de overheid prioriteit geven aan de strijd tegen de armoede. Grote budgetten werden bestemd voor sociale uitkeringen en een begin gemaakt met het herordenenen van de reële economie.

De vraag herstelde zich en de bedrijven konden eraan tegemoetkomen doordat ze de concurrentie aankonden dank zij de devaluatie. De machine begon opnieuw te draaien. De in 2003 tot president verkozen Nestor Kirchner zette de politiek voort en verdiepte dat beleid nog. Hij brak met het IMF en legde de crediteuren een korting van meer dan 50% op op de schuld met het argument dat Argentinië niet meer kon betalen. Met opgekalefaterde overheidsfinanciën en stijgende belastinginkomsten verhoogt Nestor Kirchner publieke investeringen in infrastructuur, onderwijs en sociale programma's.

Met hem en zijn vrouw Cristina Fernández de Kirchner, die hem in 2007 opvolgde, zijn het gezag en de rol van de staat hersteld. Met de economie op volle capaciteit, worden de pensioenen verhoogd en het kindergeld veralgemeend, terwijl de CAO's elk jaar een loonsverhoging voorzien met een percentage dat groter is dan de inflatie. Dat is dan ook de belangrijkste verklaring voor de triomfantelijke herverkiezing van Cristina Fernández de Kirchner, twee maanden geleden.

De Argentijnen hebben niet opgegeven

Indien de heroriëntatie van het economisch beleid, nu gericht op de sociale en de interne markt een belangrijke rol gespeeld heaft in deze dramatische ommekeer, hebben veel Argentijnen er ook toe bijgedragen door te weigeren op te geven op het ogenblik dat er geen einde aan de crisis leek te komen.

Net zoals Roberto, eigenaar van een KMO in de chemische industrie, die failliet ging in 2001: "Ik ging naar mijn leveranciers en ik zei: 'We zitten in hetzelfde schuitje. Als je me krediet geeft, zal ik mijn schuld terugbetalen met 10% opleg bij elke nieuwe bestelling'. En zo zijn we opnieuw begonnen. Ik nam ook een cruciale beslissing: ik ben gestopt te produceren voor alles en iedereen. Ik heb gekozen voor een niche, die van de zuivelfabrieken. Dat zijn kleine eenheden maar het zijn er een heleboel waardoor ik veel volume kon draaien en de risico's kan spreiden. De medewerkers die gebleven zijn waren akkoord om 30% op hun loon in te leveren. Ik zei hen: 'Eens de tsunami voorbij is, krijgen jullie weer jullie oude loon en we zullen proberen dat later te verbeteren'. En ik heb woord gehouden.

Er valt nog veel te doen. Maar dat Argentinië veranderd is trekt niemand in twijfel. Tien jaar geleden wilden de Argentijnen emigreren. Vandaag zijn er velen teruggekeerd. Volgens peilingen, zouden de Argentijnen trouwens de meest optimistische mensen in Latijns-Amerika zijn.

Le Cantal comme si vous y étiez...

2012-01-01T11:24:00.002+01:00

Een verhaal en een wens

2011-12-31T23:59:00.003+01:00

In Latijns-Amerika verbrandden militaire regimes subversieve boeken. In de democratieën van vandaag is het de boekhouding die wordt verbrand. De militaire dictaturen lieten mensen verdwijnen. Financiële dictaturen laten geld verdwijnen.

Op zekere dag weigerden de banken in Argentinië hun klanten hun geld terug te geven.
Norberto Rogloch had al zijn spaargeld op de bank gezet om te voorkomen dat ratten het zouden opeten of dieven het zouden stelen. Toen hij zich liet beroven door de bank was don Roberto erg ziek, omdat de jaren niet alleen komen en zijn pensioen te laag om voor medicijnen te kunnen betalen.

Er bleef hem geen keuze over. In wanhoop stapte hij het financiële fort binnen en, zonder aan wie dan ook toestemming te vragen, baande hij zich een weg naar het kantoor van de gerant. Met in zijn hand een granaat.
- Geef me mijn geld terug of ik blaas ons allemaal op!

De granaat was van plastic, maar het volbracht een wonder: de bank gaf hem zijn geld terug.
Later werd hij in de gevangenis gezet. De procureur eiste zestien jaar. Voor don Roberto, niet voor de bank.

Met deze korte anekdote van Eduardo Galeano wuif ik 2011, een jaar van grote omwentelingen uit.

In de Arabische wereld zijn de tijdloze dictaturen van Tunesië en Egypte ingestort onder de druk van volksopstanden.
Terwijl elders democratische idealen opgefrist en opnieuw uitgevonden worden door volkeren die Europa lang heeft genegeerd of veracht, lijkt het zelf te berusten in het verval.
Ontslagen mensen, regerende bankiers, verachte werknemers, gediscrimineerde buitenlanders, aangewakkerde haat, verhoogde angst... het zijn trieste feiten.

Zullen we in 2012 verontwaardigd zijn, zullen we ons verzetten, zullen we creatief zijn?
Dat is in ieder geval mijn wens.

gelukkig nieuwjaar!

Zonder commentaar

2011-12-25T12:00:00.001+01:00

Het bewijs dat de aanval op Lybië al 10 jaar geleden gepland was par Super_Resistence

De gekken nemen het asiel over

2011-11-13T20:48:00.006+01:00

Wat tot eind oktober nog een monetaire crisis kon worden genoemd is in november een politieke crisis geworden. Met, tot nog toe, twee staatsgrepen tot gevolg.

Noch George Papandreou, noch Silvio Berlusconi hebben ontslag moeten nemen omdat ze verkiezingsnederlagen hebben geleden. George en Silvio waren helaas uitgespeeld. De twee zwakke schakels in de keten van regeringsleiders binnen de eurozone werden omvergeworpen door de markten (banken, verzekeringsinstellingen, hedge funds, pensioenfondsen...) en daarom konden hun Europese partners hen niet meer steunen. Met partners bedoelen we Angela Merkel, Nicolas Sarkozy, de leiders van de Europese Centrale Bnk ECB en de Europese Commissie die verklaarden hun plichten te vervullen en de brand te moeten blussen: de euro redden, Europa redden. En ook zichzelf.

Op minder dan 2 weken tijd worden drie mannen naar voor geschoven die de belichaming zijn van de staatsgreep door de markten.

Op 1 november werd Mario Draghi, bankier, vicepresident van investeringsbank Goldman Sachs-Europa, dat had geholpen Griekenland zijn rekeningen te maskeren om de toetreding tot de eurozone mogelijk te maken, daarna gouverneur van de Bank van Italië, voorzitter van de Europese Centrale Bank.

Begin november was in Griekenland, de bakermat van de democratie zelf, de suggestie van een referendum waarin de bevolking haar stem zou kunnen laten horen over een batterij strenge bezuinigingsmaatregelen, voldoende om de markten in een neerwaartse spiraal te sturen en haar vertegenwoordigers, de staatshoofden van de verschillende Europese landen, blijkbaar de ene hartaanval na de andere neurasthenieke crisis te doen krijgen.
Uiteindelijk was het resultaat dat George Papandreou, de Griekse eerste minister, het idee van een referendum introk, aftrad en een interim-regering werd geïnstalleerd onder leiding van Lucas Papademos, een voormalig vice-president van de Europese Centrale Bank en, o ironie, architect van de Griekse toetreding tot de Eurozone.

Eens Athene opgelost, kwam Rome onder vuur te liggen. Niet dat Italië vergelijkbaar is met Griekenland. Hoewel het niveau van de schuld ook hoog ligt, maar de grillen van Berlusconi, de bungabunga premier, waren niet meer voorspelbaar en dus niet onder controle. Maandag beslisten de beleggers collectief hem niet langer te vertrouwen aan het roer van de derde grootste economie van de Eurozone en stuurden de Italiaanse intresten op staatsleningen naar de hoogste crisisniveaus. Aan het eind van de week waren ze van hem af maar het idee van een stembusgang om hem te vervangen was voor hen nooit een optie geweest. “Het land heeft hervormingen nodig, niet verkiezingen", zoals Herman Van Rompuy, onze christendemocratische niet verkozen voorzitter van de Europese Raad, tijdens een laatse bezoek aan Berlusconi vrijdag, hun gedachten zo goed verwoordde.

Silvio Berlusconi buiten, Mario Monti binnen. Monti, neoliberale econoom, voormalig EU-commissaris voor het concurrentiebeleid van 1994 tot 2004, standvastig voorstander van de deregulering van de Europese markten en voorzitter van de Europese sectie van de Trilaterale Commissie, werd woensdag tot senator voor het leven benoemd en enkele dagen later premier van Italië over een regering van nationale eenheid gaande van het xenofobe Lega Nord tot de Democratische Partij, de belangrijkste linkse oppositie.

De mate van de verloochening van democratische en sociale rechten die de Griekse en Italiaanse bevolking hebben moen ondergaan is ongehoord. Hoewel Papandreou en Berlusconi niet met elkaar kunnen vergeleken worden en ze beiden model kunnen staan voor de incompetente en corrupte politicus, zijn ze wel alle twee ook verkozen: Papadreou in 2009 en Berlusconi in 2008. Vandaag zijn ze, wars van elke democratische procedure, aan de kant geschoven.

Time Magazine zegt: “Het feit dat de niet verkozen Papademos en Monti niet rechtstreeks verantwoording moeten afleggen aan het volk is geen probleem. Het is eigenlijk de reden dat ze worden aangesteld. Ze moeten in opdracht van de EU proberen het vertrouwen van de markten te herstellen door middel van zware besparingen, scherpe fiscale maatregelen en pijnlijke herstructureringen van de economie. De twee technocraten zijn aangesteld omdat er geen politici zijn die de kiezers kunnen opleggen wat de markten hebben besloten dat er gedaan moet worden.”

“De gekken hebben het asiel overgenomen", zegt econoom Pierre Larrouturou in een interview aan Mediapart. De financiers “die een massa mensen hebben geruïneerd vertellen ons nog steeds wat we moeten doen”, zegt de Frans-Griekse schrijver Vassilis Alexakis in echo daarop in een interview met Le Monde .

Het volgende luik speelt zich op zondag 20 november, in Spanje af. De geplande dood van de Spaanse regering, dit keer weliswaar mét verkiezingen. Exit de socialistische regering. Onder druk van de financiële markten besloot Zapatero om vervroegde verkiezingen te houden. Net zoals Brian Cowen ook al had gedaan in Ierland in 2010 om eveneens verslagen te worden en af te treden.

Waarom daarna niet doorgaan met het laten vallen en vervangen van gekozen regeringen? Deze week al is de rente op de Franse schuld gestegen tot 3.4% op donderdag. Als die rente tegen januari nog verder stijgt naar bijvoorbeeld 5 of 6% zal Sarkozy dan niet oproepen om een regering van nationale eenheid te vormen? Bijvoorbeeld onder leiding van Jean-Claude Trichet die net het voorzitterschap van de Europese Centrale Bank ECB heeft overgelaten aan Mario Draghi.

En quid België? Waarschijnlijk zullen de onderhandelende partijen geen zoveelste kans meer krijgen als ze tegen december geen akkoord vinden voor de begroting of als het resultaat ervan de markten ‘onvoldoende’ lijkt. Dan zal er niet meer gepraat worden over Vlamingen en Walen, links en rechts. Dan moeten de Credit Default Swaps (CDS) in de gaten worden gehouden, de beurstendensen, de koersen van onze banken, de spread tussen België en Duitsland...

Maar geen paniek, wij hebben immers ook technokraten.

Met de uitgebluste Franse PS naar presidentsverkiezingen

2011-07-15T21:37:00.015+02:00

Eergisteren verscheen een boeiend artikel over de Franse socialistische partij. Les rendez-vous manqués des dirigeants socialistes verscheen op mediapart.fr, een interessant online dagelijks magazine. Zelf noemen ze het een krant maar zover wil ik niet gaan. Sinds ik half en half in Frankrijk woon, ben ik abonnee (9 EUR/maand). Het is wat rommelig, je vindt er niet direct je weg op maar het is het interessantste wat ik tot nog toe heb gevonden (naast Le Monde - alhoewel veel van zijn pluimen verloren - en Le Canard Enchaîné (dat niet te vinden is op het internet).

Bij het lezen van het artikel dwaalden mijn gedachten soms af naar België omdat ik er zaken in terugvond die mij soms aan de SPa doen denken. Op enkele van die zaken ga ik in zoals het feit dat we moeten vaststellen dat de PS geen linkse partij is maar inwisselbaar met de UMP (Sarkozy's partij) en eigenlijk dus ook geen alternatief voor een verandering in politiek.

Les Verts hebben net Eva Joly als presidentskandidaat naar voor geschoven (en niet Nicolas Hulot, de mediagenieke door het grootkapitaal (o.a. EDF, l'Oreal) gesponsorde favoriet van de partijleiding. Op het eerste zicht wel een groene jongen maar, tot bewijs van het tegendeel, zeker geen antikapitalist). De peilingbureau's hadden het anders voorspeld en Hulot heeft dan ook veel publiciteit gehad: peilingbureau's-media-partijleiding één front).

De 'linkse' PS-ers hebben hun hoop gesteld in Montebourg, ook al zeer lang een bestrijder van financiële fraude en een tegenstander van de antidemocratische en autoritaire macht van de President in de huidige V-de republiek (hij stelt dan ook een VI-de republiek voor). In de meeste peilingen komt hij echter niet uit boven de 2 à 3 percent voor de voorverkiezingen van de PS-kandidaat. Hier kunnen de peilingbureau's uiteraard ook verkeerd zijn maar om van 2 tot 3% naar de tweede plaats te wippen (nodig om aan de tweede ronde te kunnen deelnemen) is wel een hele grote stap.

Tenslotte hebben we nog Mélenchon van de PG (Parti de Gauche), een afscheuring van de PS. Mélenchon was binnen de PS al bij de linkervleugel ervan en één van de weinigen die tegen de partijrichtlijnen in campagne voerde voor het NON-kamp ten tijde van het referendum voor een Europese Grondwet. Grandioos verloren door o.a. de PS die in het OUI-kamp zat. Maar dat is een andere affaire, retournons à nos moutons. Mélenchon dus die de PG oprichtte dat zich inspireert op 'Die Linke' in Duitsland, en vind dat "ecologie en kapitalisme onverenigbaar zijn" en tegengesteld. Dat Mélenchon geen enkele kans maakt om president te worden hoeft waarschijnlijk niet gezegd te worden.

Maar sommige Fransen durven dromen. Ze zouden graag deze 3 anti-establishment kandidaten zien samengaan:
"Eva Joly, Montebourg, Mélenchon sonne le glas de cette gauche aux truffes. Nous ne voulons plus des ces éléphants qui agonisent et ont perdu la mémoire des luttes .Jamais plus ils ne seront à nos cotés."
(Vertaling voor onze BDW-vrienden: Eva Joly, Montebourg, Mélenchon luiden de doodsklok van deze truffellinksen (allusie op DSK die wanneer zijn huisarrest in de VS is opgeheven als eerste publieke daad in een Italiaans restaurant pasta met truffels gaat eten). We willen niet meer weten van deze stervende olifanten die de herinnering aan de strijd hebben verloren. Nooit meer zullen ze nog aan onze kant staan).

Dromen hebben echter de neiging nooit werkelijkheid te worden en ik vrees dan ook voor die dromers dat de mogelijkheid van een samengaan van deze 3 figuren een droom zal blijven.
Terug naar ons artikel dan.

Het artikel geeft ook aan niet-Fransen inzicht in de situatie van de PS in Frankrijk.
Ik haal er wat citaten uit en laat ze voor zichzelf spreken. De vetjes zijn van mij en hier en daar plaats ik wat commentaar of stel ik mijn vragen. Op andere plekken is het niet nodig, de tekst is duidelijk genoeg.

Het alternatief

(…) Construire une alternative, c'est donc proposer une altérité. Autrement dit, c'est savoir s'opposer, au jour le jour, pied à pied. Par la clarté des actes d'aujourd'hui et des engagements pour demain, c'est non seulement montrer mais prouver aux électeurs que l'on propose un autre chemin que l'actuel (...)

(...) Mais portent-ils vraiment une alternative qui soit à la hauteur des dégâts du sarkozysme, ce synonyme de régression démocratique et sociale, de rejet du monde et de peur de l'étranger ?(...)

Vervang sarkozysme (tegenwoordig een zelfstandig naamwoord) hier door iets Vlaams of Belgisch. Niet dat we onder een soort sarkozysme hebben gezeten maar dreigen we er niet onder te geraken is de vraag.
(...) la réponse à cette question (...) se trouve (...) dans les actes concrets par lesquels se construit (...) une dynamique du refus et un rapport de forces. Ce n'est pas demain mais aujourd'hui même que les Français ont besoin de savoir, de vérifier surtout, si les socialistes feront une politique fondamentalement différente de l'actuelle.

De Lybische oorlog

(...) Le soutien du PS à la guerre imbécile de Libye. (...) cette guerre était le plus mauvais service rendu aux révolutions pacifiques arabes naissantes. Imbécile dans sa définition comme dans sa conduite. (...) la guerre aujourd'hui approuvée par le Parti socialiste, tandis que ses potentiels alliés communistes et écologistes l'ont, eux, clairement rejetée.

Communisten zijn er bij ons al lang niet meer (toch niet in het parlement) en Groen heeft in België ook vlijtig meegestemd met de rest. In die zin verschillen zij van de Franse Groenen. De SPa verschilt dan weer niet van de Franse PS op dit gebied. Dirk Vandermaelen heeft de steun proberen goedkeuren op zijn site:
(...) Ten eerste was er een legitieme vraag vanuit Libië. Ten tweede gaven de Arabische Liga en de Afrikaanse Unie hun uitdrukkelijke steun hieraan en ten slotte was er een mandaat van de VN Veiligheidsraad (...)
Over die 3 'cruciale voorwaarden' (zijn woorden) zouden we een apart hoofdstuk kunnen schrijven. Laat ons voorlopig volstaan met te stellen: Wat is een 'legitieme' vraag vanuit Libië en in hoeverre is die vraag gemanipuleerd? Alleszins niet legitiem in de betekenis van 'wettelijk, rechtmatig, wettig'. Misschien dan als synoniem van 'terecht'? Maar wie heeft dan bepaald dat het 'terecht' was? En is de eerste voorwaarde niet de 'trigger' geweest om aan zijn twee andere 'cruciale voorwaarden' te voldoen?

De Arabische lente/zomer/democratische revoluties/...

(...) le PS, qui se veut le premier parti de la gauche française, n'a pas encore su organiser des manifestations publiques de solidarité et de mobilisation aux côtés des révolutions démocratiques arabes. Six mois après le début, en Tunisie, de cet événement considérable, aucun rassemblement, aucun meeting, aucune mobilisation !(...)

DSK en het IMF

(...) Toute bulle spéculative finit par éclater un jour. (...) l'ambition collective réduite au seul pari sur un homme (...) le caractère délétère du feuilleton DSK (...) doit autant aux ambiguïtés socialistes qu'aux complaisances d'époque. (...) En finir avec l'affaire Strauss-Kahn (...) aurait supposé une direction socialiste plus à même de faire prévaloir l'intérêt général de la gauche sur des intérêts particuliers, tissés d'alliances circonstancielles et de fidélités personnelles.

De vertwijfeling en het ongeloof binnen het SP-kamp was zo groot dat complottheorieën die de kop opstaken ook snel geloof vonden binnen de hoogste rangen van de partij. Ook werd bij de SP de eerste dagen meer aandacht geschonken aan het 'slachtoffer' DSK dan aan de kamermeid. Het is pas 2 of 3 dagen later dat er voor haar ook woorden van medeleven konden geuit worden.
Op het ogenblik dat dan, coup de théâtre, er blijkbaar toch iets schortte aan het verhaal van het bewuste kamermeisje klonk er, ook binnen de hoogste gelederen van de partij, een schreeuw als van een overwinning: 'aha, zie je wel !!' Binnen de paar uren gingen er stemmen op om de periode van kandidatuurstelling voor de nominatie tot presidentskandidaat van de PS, periode die eigenlijk afgesloten werd, te verlengen, zodat DSK zich alsnog kandidaat zou kunnen stellen.
Hoe diep moet het gevoel van onmacht binnen een partij zitten als ze zo radeloos is dat ze op grond van een 'gerucht' gepubliceerd door de tabloid New York Post haar hele campagnestrategie wil omgooien om die ene man de kans te geven om nog een gooi te doen naar de nominatie als 'hun' kandidaat president? Vooral als je weet dat de weken ervoor diezelfde tabloid door diezelfde mensen verguisd werd tot een rioolblaadje (dat het waarschijnlijk wel is) alsof het zelf DSK had aangehouden en aangeklaagd.
DSK was al vier jaar weg uit Frankrijk, met de hulp van Sarkozy was hij baas geworden van het IMF. In die 4 jaar afwezigheid heeft hij nooit een mening geuit over of standpunt ingenomen t.o.v. de Franse binnenlandse politiek. Hij kon dat ook niet door zijn 'neutrale' positie als hoofd van het IMF. Maar toch...
(...) Éloigné, Dominique Strauss-Kahn le fut aussi bien dans le temps que dans l'espace (…)
(...) Comment croire que le candidat le plus éloigné des réalités vécues par le peuple français depuis quatre ans, depuis l'élection de Nicolas Sarkozy, pouvait être le plus crédible ? (...)
(...) sans autre réalité que l'éloignement, sans autre contenu que son silence. (...)
Het IMF werkt, sinds het begin van de jongste financiële crisis, actief mee aan het opleggen van draconische privatiserings- en besparingsmaatregelen aan andere EG- landen binnen de Eurozone (Griekenland, Ierland, Spanje, Portugal) maar ook, minder in het nieuws, (Hongarije en Letland in 2008) of het Europa buiten de EG (Oekraïne in 2008 en Ijsland in 2009). Dat alles on 'de markten gerust te stellen'. En net de directeur van datzelfde IMF, het instituut dat samen met de Wereldbank het neoliberalisme inde wereld vertegenwoordigd, bleek de hoop te zijn van de PS om Sarkozy van zijn troon te stoten? Sarkozy die van het sarkozysme:

(...) fait la démonstration permanente des excès et abus de cette forme de pouvoir qui confisque la volonté populaire (...)
En toch :
(...) les dirigeants socialistes n'ont pas donné l'impression d'avoir pris la mesure de ce qui se dévoilait aux yeux des Français avec cette hyperprésidence, et qui appelle une ambition démocratique renouvelée, audacieuse et inventive. (...)

(...) Quant au fait d'avoir été le gestionnaire de l'institution financière mondiale en pleine crise économique, il tenait lieu de gage aux possédants bien plus que d'attrait pour les classes populaires dont, au passage, certains socialistes ont même oublié qu'elles restaient le groupe social majoritaire du pays (...)

Verwonderd het dan ook dat, nadat DSK zijn ontslag had gegeven bij het IMF, de PS zonder verpinken, o.a. via haar voorzitter Martine Aubry, haar volle steun gaf aan de kandidatuur van Christine Lagarde, Minister van Economische Zaken? Dezelfde Christine Lagarde die het gezicht is van het antisociale Frankrijk en verwikkeld zit in de 'affaire Tapie' waar binnenkort (ze moet zeer waarschijnlijk voor de rechter verschijnen maar de zaak is, toevallig, weer uitgesteld) een vervolg aan wordt gebreid. Verschillende PS-parlementariërs hebben haar trouwens aangeklaagd.
(...) Christine Lagarde qui incarnait en France une politique antisociale, au bénéfice des plus riches et au détriment du plus grand nombre, serait donc, pour les socialistes, la mieux à même de succéder à l'un des leurs à la tête du FMI ! (...)
(...) Sans compter qu'en faisant cet aveu d'une classe politique interchangeable, le PS se contredisait lui-même, ignorant les procédures engagées par certains des siens contre Christine Lagarde dans l'immensément scandaleuse affaire Tapie. (...)

Verwonderd het ook dat de PS geen woord van steun of sympathie heeft geuit voor de kandidatuur van Aurélie Trouvé, co-voorzitster van Attac France, als directeur van het IMF? Attac dat toch staat voor strijd tegen financiële speculatie en neoliberalisme en voor het heroveren van de ruimte die de democratie verloren heeft aan de wereld van de financiën.
Niet dat ze enige kans maakte maar symboliek is soms belangrijk.

Tenslotte

Misschien moeten we over de PS wel samen met Edwy Plenel besluiten:
(…) Ainsi, qu’il s’agisse des enjeux internationaux, du renouveau démocratique ou des questions sociales, les dirigeants socialistes n’ont ni su ni voulu faire vivre, dans l’opposition, une alternative concrète au sarkozysme. Ils sont restés dans leur bulle, partisane ou locale, entre responsables nationaux ou entre élus locaux, attendant que le sarkozysme passe comme si la suite devait leur revenir naturellement, à la manière d’héritiers légitimes d’une alternance inévitable. (…)
Mogen we daar geen analogie trekken met de houding van de Spa bij ons?
Als we in België (pardon, Vlaanderen) al iets mogen verwachten van de SPa is het wel dat ze een alternatief vorm geven en zich afzetten tegen de mantra’s die door alle andere partijen worden verkondigd, dat ze eindelijk eens kappen met het neoliberale en kiezen voor een radicale verandering van de maatschappij. Kortom dat ze eindelijk links gaan denken en doen.
Laat ze beginnen met een hervorming van de belastingen voor te stellen. Nu betalen de rijken proportioneel minder dan de armen en de middenklasse. Schaf fiscale achterpoortjes en de notionele intrest af, ga fraude eindelijk eens effectief bestrijden, crininaliseer belastingsontduiking in plaats van er amnestie voor te verlenen.
Laat ze beginnen met het hernationaliseren van de openbare diensten (spoorwegen, post,...), nationaliseer banken in moeilijkheden ipv ze te financieren met belastingsgeld, nationaliseer de nutsbedrijven (water, gas, electriciteit) en oefen een echte prijscontrole uit.
Laat ze beginnen met de financiering van een ecologische reconversie dat er niet uitsluitend uit bestaat zonnepanelen en isolatie te subsidiëren met geld van de belastingsbetaler.
Natuurlijk gaat dat niet ineens, natuurlijk gaan daar interne ruzies mee gepaard (anderzijds, is het nu anders?), natuurlijk worden ze daar niet direct populair van, natuurlijk zullen ze nog zakken in de peilingen én bij verkiezingen.
Maar is het doel verkiezingen winnen (korte termijndenken) of een rechtvaardige(r) maatschappij nastreven (lange termijndenken)?
Of zoals hierboven reeds uit het artikel geciteerd:
(...) la réponse à cette question (...) se trouve (...) dans les actes concrets par lesquels se construit (...) une dynamique du refus et un rapport de forces. Ce n'est pas demain mais aujourd'hui même que les Français ont besoin de savoir, de vérifier surtout, si les socialistes feront une politique fondamentalement différente de l'actuelle.
Ik vrees echter dat de SPa al even uitgeblust is als de Franse PS en dat ook daar mandaten en ego’s zwaarder doorwegen dan de beslommeringen van meneer en mevrouw klootjes.

Joodse oogkleppen en de uitdaging van de toekomst

2010-06-04T19:30:00.004+02:00

De Joodse oogkleppen over alle, terechte en onterechte kritiek, die zich steeds opnieuw uit in het spreken over anti-semitisme, terrorisme, de hypocrisie van de Verenigde Naties, de zelfgenoegzaamheid van linkse boycotters en predikers van desinvestering en een overvloed aan andere dooddoeners, zorgt te vaak voor ongevoeligheid voor het leed van anderen. Het brengt er hen ook toe om te dikwijls wat, vanuit hun oogkleppenperspectief, juist/goed/rechtvaardig is te verwarren met wat slim is.

Was het niet mogelijk om het konvooi op een andere manier tegen te houden? Of beter, was het niet mogelijk om het konvooi haar weg te laten vervolgen en de humanitaire hulp te laten uitladen in Gaza? En misschien nog het beste, is het niet denkbaar om de voor Israël contraproductieve blokkade van Gaza, onder bepaalde voorwaarden, op te heffen?

Heeft Israël bijvoorbeeld een wettelijk recht om overal te bouwen in Jeruzalem? Natuurlijk kan het dat doen, zeggen vele van hun gerenommeerde advocaten (hoewel niet alle van hun gerenommeerde advocaten het daarmee eens zijn). De vraag is echter of het slim is om dit recht nu, ten koste van alles, uit te oefenen?

Concessies doen aan de Palestijnen is iets wat de Palestijnen (en zowat de rest van de wereld) willen. Maar is dit een reden om het niet te doen?

Wat wil het zeggen als zelfs hun grootste vriend, de Verenigde Staten signalen uitstuurt dat het Israëlische beleid schadelijk is voor de Amerikaanse belangen in de regio? Is het een verder bewijs dat (zoals sommige Joden geloven) de hele wereld tegen hen is, dat ze niet kunnen rekenen op iemand anders behalve zichzelf, en dat 'zij' - de rest van de wereld - hen haten, eender wat zij doen? Kunnen ze dan niet net zo goed doen wat ze willen? De vraag is dan, wat willen ze precies? Wat voor soort Israël? Een democratie voor 'alle inwoners' of slechts voor een bepaalde groep van hen?

Niet iedere anti-zionist is per definitie een anti-semiet, noch is elke kolonist op de Westelijke Jordaanoever een xenofoob, noch is een Jood die meelijdt met het lijden van de Palestijnen een zelf-hatende Jood.

Er zijn Joden wier harten kloppen voor Israël, die zijn gaan geloven dat de zionistische onderneming, die misschien een morele noodzaak was in het begin, zo drastisch ontspoord is dat ze nu vooral contraproductief is voor het Joodse volk en Israël in het bijzonder.

Er zijn Joden die geloven dat een enkele, binationale Arabisch-Joodse democratie, hoe 'absurd' het ook moge lijken, een na te streven doel is.

En wat te denken van de niet-zionistische Joden in de VS, Londen, Parijs,... die geloven dat het Jodendom kan gedijen zonder Israël, en dat menen te kunnen bewijzen door het voorbeeld van hun eigen leven?

Zijn dat ketters? Zijn deze mensen per se verraders van de goede zaak? Of verdienen deze stemmen dat er naar hen geluisterd wordt? Kan er met hen gedebatteerd worden of moeten die stemmen gewoon weggewuifd worden?

Niet elke poging om de situatie waarin de Palestijnen leven, met inbegrip van die in het door Hamas gecontroleerde Gaza, aan te klagen moet per definitie worden geëtiketteerd als anti-Israëlisch, anti-semitisch en (hulp aan) terrorisme. Evenmin moet elke handeling van legitieme zelfverdediging van de kant van Israël automatisch bestempeld worden als een daad van agressie en oorlogsmisdaad.

Wat zorgen baart is dat elke oorlog, elke wraakactie, elke blokkade, elke opgelegde 'straf' iedere keer opnieuw elke kans op een (twee-staten) of andere oplossing verpest. Als de 'oorlog' ooit stopt - hoewel niemand vandaag weet hoe lang dat nog duurt - zal Israël moeten leven met de Palestijnen, want het zijn hun buren in een land dat ook wel bekend is als Palestina, en er is geen enkele kans dat ze er ooit niet meer zullen zijn.

De tijd om ‘genoeg’ te zeggen is nu gekomen.

Israël en Palestina’s toekomst is een dringende uitdaging, en de agenda is te complex en te belangrijk om gedomineerd te worden door alleen maar militairen, advocaten, professionele uitleggers en politici. Als de VN zich gedraagt als een machteloos vehikel moeten de diverse, andersluidende en ‘dissidente’ stemmen van de Joodse diaspora over de hele wereld de zionistische ‘gelijkhebbers’ ervan overtuigen dat ze misschien niet altijd gelijk hebben. En hoe zwaar het ook valt, alle VN-resoluties die Israël in de loop der tijden naast zich heeft neergelegd zullen dan ter sprake moeten komen, opgevolgd en uitgevoerd worden.

Net zoals het feit van het bestaan van Israël door Hamas moet aanvaard worden. En in weerwil van alle Israëlische regerings-pr is dat niet het probleem.

Het was Khaled Meshaal, de onofficiële leider van Hamas, die in januari 2007 zei: "Vandaag spreek ik als Palestijn over een Palestijnse en Arabische eis voor een staat binnen de grenzen van 1967. Het is waar dat er in de realiteit op de rest van het Palestijnse land een staatsentiteit zal zijn die Israël heet."

Het was Ismail Haniyeh, Hamas’ eerste minister in Gaza, die in november 2008 zei: "Als Israël zich terugtrekt binnen de grenzen van 1967, zal de vrede zegevieren en zullen we een staakt-het-vuren voor vele jaren handhaven."

En het was opnieuw Khaled Meshaal die einde mei 2010, net voor de gebeurtenissen van begin deze week, in een interview met The Guardian nog eens zei: “Het is alleen wanneer Israël gedwongen wordt tot concessies dat er vrede kan komen (...) Dus Hamas zal zich het recht op verzet reserveren tot Israël terugkeert naar de grenzen van '67."

Het is tijd om eindelijk het gesprek te beginnen. Een militaire oplossing is onmogelijk en onhoudbaar. Hoe zwaar het besef dat toe te geven ook is.

Deze bijdrage verscheen ook op de website van Attac Vlaanderen: Joodse oogkleppen en de uitdaging van de toekomst.

Geen vuiltje aan de lucht voor de militaire wereldeconomie

2010-06-03T19:00:00.013+02:00

In 2009 bereikten de militaire uitgaven in de wereld een nieuw hoogtepunt. De economische en financiële crisis heeft er geen effect op gehad, stelt het SIPRI-jaarrapport 2010 dat woensdag door het gerenommeerde Stockholm International Peace Research Institute werd gepubliceerd.

Lancering van de Pakistaanse Ghaznavi I-korteafstandsraket die een kernkop kan dragen..
Gedurende het afgelopen jaar besteedde de wereld niet minder dan 1.531 miljard dollar (1.244 miljard euro) aan legers en bewapening. Dit is, bij constante prijzen, een stijging van 5,9 procent ten opzichte van 2008 en zelfs van 49 procent ten opzichte van 2000, zegt het Zweedse instituut.

"Veel landen hebben hun totale overheidsuitgaven in 2009 verhoogd om de markt te ondersteunen en de recessie te bestrijden. Zelfs als de militaire uitgaven over het algemeen geen deel uitmaakten van maatregelen voor economische stimulans, is er ook niet op bespaard," zegt Sam Perlo-Freeman verantwoordelijke voor onderzoek naar militaire uitgaven bij het SIPRI.

Het instituut stelde een verhoging van de militaire uitgaven vast in meer dan de helft van de landen waarvoor het in staat was om cijfers vast te krijgen. De Verenigde Staten, altijd op de eerste plaats in termen van militaire uitgaven, investeerden vorig jaar 661 miljard dollar, 47 miljard meer dan in 2008. De stijging in de VS vertegenwoordigt meer dan de helft (54 procent) van de groei in de hele wereld.

Een deel van de militaire uitgaven in 2009 had te maken met het ’handhaven van de vrede’ zoals in Afghanistan waar ze zijn toegenomen in termen van personeel en kosten. Weer een record dat sneuvelt. In totaal waren er in de wereld 54 dergelijke operaties voor 'vredeshandhaving' waarvan de ’bekende kosten’ opliepen tot de nooit eerder bereikte militaire uitgaven van 9,1 miljard dollar (7,4 miljard euro).

Ten slotte schatte het SIPRI het aantal operationele kernkoppen die de acht kernmachten (VS, Rusland, China, Groot-Brittannië, Frankrijk, India, Pakistan en Israël) in 2009 samen bezaten op 8.100 stuks. Daarvan werden er bijna 2.000 in de grootste staat van paraatheid gehouden zodat ze binnen enkele minuten tijd gelanceerd kunnen

Flotilla: twee dagen later, de posities worden ingenomen

2010-06-02T19:37:00.000+02:00

Nog maar pas maandagavond schreef ik:
"Moet het ons binnen enkele dagen of weken verwonderen als Israël er weer vanaf komt met wat verbale veroordelingen die niets zullen afdoen aan de economische, militaire en financiële banden tussen dat land en de ‘vrije‘ Westerse wereld, waaronder de EU?"

Waaruit eens te meer blijkt dat ik een onverbeterlijke optimist ben. Het heeft slechts iets langer dan 24 uur na het begin van de piraterij geduurd dat de VN zelfs geen formele veroordeling van Israël heeft uitgesproken. De officiële tekst gaat als volgt:

"De Veiligheidsraad betreurt ten zeerste het verlies van mensenlevens en de gewonden ten gevolge van het gebruik van geweld tijdens de Israëlische militaire operatie in de internationale wateren tegen het konvooi dat naar Gaza voer. De Raad heeft, in dit verband, die daden veroordeelt die resulteerden in het verlies van tenminste 10 burgers en vele gewonden, en betuigt zijn medeleven aan hun families."

Geef toe een sterk staaltje diplomatieke taal. Er wordt niet gezegd dat het geweld van de kant van Israël kwam waardoor de interpretatie kan ontstaan (en wees gerust door sommigen ook zo zal verstaan worden) dat het het geweld is van de opvarenden van het schip dat tot die doden en gewonden heeft geleid.

Ze hebben het ook over een 'Israëlische militaire operatie'. Niet over een daad van piraterij (dat was waarschijnlijk teveel gevraagd) maar zelfs niet over een 'illegale' militaire operatie. Dit terwijl de schepen zich in internationale wateren bevonden en Israël in principe met geen van de landen onder wiens vlag de schepen voeren in oorlog is. Tenzij uiteraard dat Israël permanent in oorlog is met alle landen en iedereen die hen op één of andere manier tegenspreekt.

Met dat medeleven aan de families zijn die families op het ogenblik niet vet. De namen van alle doden en gewonden zijn nog steeds niet vrijgegeven door Israël. Laat ons al die ongeruste mensen nog maar wat kloten, moeten ze gedacht hebben.

Diplomatieke stappen die ondertussen zijn gezet:

Nicaragua heeft de diplomatieke banden met Israël verbroken (ge zoudt kunnen zeggen: "who the fuck is Nicaragua!" Inderdaad maar toch...
Het Israëlisch ministerie van Buitenlandse Zaken vraagt dat de familie van haar diplomaten in Turkije het land zouden verlaten
Zweden vraagt de UEFA om haar nationaal jeugdvoetbal match van vrijdag in Israël af te gelasten (het is me niet helemaal duidelijk of het om de match van Zweden alleen gaat of het hele tornooi, ik ben immers een absolutie dommekloot wat betreft voetbal)

Waar ik ook al op zat te wachten is: "en hoe zit dat nu met de Nato?"

Volgens internationaal recht vallen de moorden die op de schepen zijn gepleegd onder de jurisdictie van de vlag waaronder de schepen varen, en de actie zelf moet worden opgevat als een militaire actie tegen de betreffende landen. Verschillende van de schepen en het schip waarop de doden vielen in het bijzonder voerden de Turkse vlag. Turkije is lid van de Nato. Als een leger een Turks schip aanvalt dan kan dat worden beschouwd als een aanval op het grondgebied van Turkije. Eén van de kernpunten van de Nato is dat als een staat van het bondgenootschap wordt aangevallen dat moet beschouwd worden als een aanval op het bondgenootschap zelf en de het aangevallen land moet verdedigd worden.
Niet dat ik zit te wachten op nog maar eens een nieuwe oorlog maar mocht, laat ons zeggen Syrië of Lybië nu de dader zijn geweest dan hadden we het al lang geweten, dat van die nieuwe oorlog.

Gisteren stelde Erdogan, de Turkse premier, dat hij de zaak zou voorleggen aan de Nato: "Burgers van lidstaten ervan werden aangevallen door een land dat geen lid is van de Nato. Ik denk dat dat moet besproken worden binnen de Navo".

Ondertussen verklaarden de Israëliers dat er niets is om zich over te verontschuldigen en er ook niets zou veranderen aan de reeds drie jaren durende blokkade van Gaza. Die laatste reactie kwam er nadat de organisatoren van de humanitaire vloot verklaarden dat ze binnenkort twee andere schepen naar Gaza zouden varen. Een van de schepen, de Rachel Corrie, genaamd naar een Amerikaanse die in 2003 in Gaza door een bulldozer werd gedood toen ze die probeerde te verhinderen het huis van Palestijnen af te breken, moest eigenlijk ook meevaren met de de vloot die maandag gekaapt werd maar werd opgehouden. In principe zouden beide schepen begin volgende week in Gaza moeten toekomen.

Egypte heeft deze morgen de grens met Gaza 'voor verschillende dagen' geopend. Een rush van de Plaestijnse bevolking op de grens is nu aan de gang.

Over de rol van Egypte in de blokkade is er weinig gesproken. Velen vragen zich ook af waarom dat is. Enkele woorden: Mubarak diktator, Moslimbroederschap in Egypte is vijand van Mubarak, Hamas werkt samen met Broederschap, Egyptische islamieten zijn sunnieten, Iran is Shiitisch, Iran steunt Hamas, Sadat de vorige president van Egypte en Khomeyni haatten elkaar en een grote onuitwisbare belediging was om de Shah zijn laatste rustplaats in Egypte te bezorgen. We kunnen het dan nog hebben over de angst van de Egyptenaren voor de Israëliërs voor moest er eens iets gebeuren in Gaza waarvoor zij verantwoordelijk zouden kunnen worden gesteld.

Goed nieuwe is er ook vanuit het Vatikaan: de raid op de vloot heeft geen invloed op het bezoek van de paus aan Cyprus. Oef!

Waarom zouden wij verwonderd zijn dat Israël een humanitair scheepskonvooi aanvalt?

2010-06-01T19:44:00.012+02:00

Het is niet de eerste keer dat Israël een daad van piraterij uitvoert en in haar acties bovendien zelfs haar sterkste bondgenoot, de VS, niet spaart als het haar goed uitkomt. Vreemd genoeg is Israël bij al haar illegale en militaire acties altijd ofwel verdedigd geworden door die bondgenoot of, als het om acties tegen die bondgenoot ging, gespaard.

Moet het ons binnen enkele dagen of weken verwonderen als Israël er weer vanaf komt met wat verbale veroordelingen die niets zullen afdoen aan de economische, militaire en financiële banden tussen dat land en de ‘vrije’ Westerse wereld, waaronder de EU?

Een voorbode van die verbale veroordelingen zijn de reactie van de diverse buitenlandse minister(ie)s die in allerlei bewoordingen ‘het verlies van mensenlevens betreuren‘ (Londen, Washington). Berlijn is ‘zeer verontrust‘over deze ‘op het eerste zicht disproportionele‘ actie, Parijs is ‘diep geschokt‘ (Bernard Kouchner) over deze ‘tragedie‘ (Nicolas Sarkozy), volgens Rome was de humanitaire vloot een ‘pure provocatie‘ en over de Israëlische reactie kan ‘gediscussiëerd worden‘- een half uur later ‘betreurde‘ minister van Buitenlandse Zaken Franco Frattini ‘de moorden op burgers‘.

Madrid, dat het voorzitterschap van de EU waarneemt, noemt de feiten ‘ernstig en zorgwekkend‘ terwijl Catherine Ashton, de Europese Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse zaken en Veiligheidsbeleid, in een reactie verklaarde dat ze ‘in een gesprek met de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman haar diepe bezorgdheid over de tragedie die zich heeft voorgedaan heeft geuit‘ en ‘dat er onmiddellijk een onderzoek door Israël (sic) moet komen over de omstandigheden‘ waarin dit allemaal gebeurd is.

Iets hardere Europese reacties kwamen er van Stockholm, Dublin en Oslo die de ‘bestorming/aanval (totaal) onaanvaardbaar‘ noemden terwijl Moskou een ‘grove schending van het internationaal recht‘ aan de kaak stelde. Athene schort met onmiddelijke ingang de manoeuvers op die de luchtmacht op het ogenblik met Israël voert. Net zoals Ankara dat geplande manoeuvers met Israël opschortte na deze daad van ‘piraterij‘ en haar ambassadeur uit Israël terugriep.

Turkije, waarvan een aantal onderdanen zouden zijn gedood, is dan ook het meest kritisch over de Israëlische interventie. Volgens de Minister van Buitenlandse Zaken, Ahnet Davudoglu, heeft Israël zijn ‘internationale legitimiteit verloren‘.

In eigen land stuurde Minister Van Ackere van Buitenlandse Zaken, na wat getreuzel tijdens een interview bij de RTBF op maandagmorgen had (hij had nog niet alle elementen - vraag is of hij die ooit allemaal zal hebben), een persmededeling rond waarin hij ‘met verontwaardiging kennis heeft genomen van de tragische gevolgen van de Israëlische militaire operatie (...) Niets kan disproportioneel machtsvertoon wettigen tegen een humanitair initiatief van burgers dat de levensomstandigheden van de bevolking in Gaza wil verbeteren‘, aldus nog Steven Vanackere. Het is pas na de betoging van 500 mensen aan de Israëlische ambassade dat Van Ackere besloot om de Israëlische ambassadeur op het matje te roepen.

De sterkste binnenlandse reactie kwam van Louis Michel die zich razend kwaad maakte op het leugenachtige gedrag van Michael Freilich van Joods Actueel in Phara. Michel zei nog dat er met Israël en ook met Freilich geen enkel gesprek en dialoog mogelijk is, dat altijd de andere de schuld heeft en dat de Europese Raad volledig in gebreke blijft. Verder eiste hij een ‘onafhankelijk onderzoek’ onder auspiciën van de VN en niet een door Israël geleid onderzoek waarvan de uitkomst al op voorhand vaststaat. Tenslotte zei nij nog ‘geen enkel vertrouwen te hebben in Benjamin Netanyahu en zijn regering’.

Bij de VN was Ban Ki-Moon, de secretaris-generaal van de VN ‘geschokt‘ en hij wilde ‘volledige opheldering‘.

Ondertussen zit maandagavond, terwijl we dit schrijven, de VN-veiligheidsraad bij elkaar in een speciale sessie over de gebeutenissen. De verklaring van de Israëlische ambassadeur bij de VN bevestigt de boodschap die al de hele dag door de Israëlische PR-machine de wereld wordt ingestuurd en bestaat uit leugens, verdraaide feiten en halve waarheden:

"Het gaat niet om een humanitaire actie maar over het verbreken van de Israëlische blokkade; de vredesactivisten gebruikten messen, knuppels en andere wapens om soldaten aan te vallen(1) die, onder internationale wetten(2), een schip enteren; humanitaire activisten waarvan sommigen gekende terroristische banden hebben; Gaza wordt bezet door terroristen die de Palestijnse autoriteit hebben verdreven via een gewelddadige coup(3); wapens worder er voortdurend binnegesmokkeld, ook via de zee(4); de organiserende IHH is radikaal anti-Westers gericht en ondersteunde (tenminste in het verleden) Jihad-elementen, zoals Al-Qaeda; ze hebben ook een Israëlisch verzoek afgewezen om aan Hamas te vragen het Rode Kruis toe te laten de gevangen soldaat Gilad Shalit te bezoeken(5); het was hun bedoeling de soldaten te lynchen en die hebben gereageerd uit zelfverdediging; alles is de verantwoordelijkheid van de organisatoren, de provocateurs; Israël moet, als het wordt bedreigd, haar veiligheid waarborgen door passende maatregelen."

Dit alles is een herkauwen van de Israëlische PR van maandag: ‘de vloot heeft onze waarschuwingen genegeerd; de passagiers zijn verantwoordelijk voor het uitbreken van het geweld; ze werden aangevallen door mensen op de boot met ijzeren staven, messen en echte kogels(1).’

Israëlische luchtpiraterij

De eerste daad van piraterij in de geschiedenis van de burgerluchtvaart werd uitgevoerd door Israël in 1954, toen een civiel Syrisch vliegtuig werd gedwongen in Tel Aviv te landen en zijn passagiers en de bemanning, ondanks een internationale veroordeling, werden gegijzeld om ze uit te wisselen met in Syrië gevangen genomen Israëlische soldaten.

Begin 1973 schoot het Israëlische leger een Lybisch burgervliegtuig neer waarbij 107 passagiers en de Franse bemanning omkwam.

Nog in 1973 dwongen Israëlische gevechtvliegtuigen binnen het Libanese luchtruim een vliegtuig in Israël te landen. De 74 passagiers en 8 bemanningsleden werden gedurende twee uur ondervraagd door gewapende militairen. Het vliegtuig mocht daarna terug opstijgen en zijn reis vervolgen. Motief van de kaping was om 4 Palestijnse guerillaleiders, waaronder George Habash, de leider van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina, gevangen te nemen. Het complot mislukte omdat de Palestijnen uit routine-veiligheidsoverwegingen op het laaste ogenblik van vlucht gewisseld hadden.

Hetzelfde verhaal herhaalde zich in februari 1986 toen een Lybisch zakenjet op weg naar Damascus met negen Syrische en Libanese politici boven de Middelandse Zee onderschept werd en tot landen werd gedwongen in Israël. Waarschijnlijk waren Ahmed Jebril of Abu Nidal het doelwit. Ze waren echter niet aan boord en vijf uur later mocht het vliegtuig zijn reis verderzetten.

Israëlische scheepspiraterij

We zullen het hier niet hebben over het door Zionistische terreurgroepen op 25 november 1940 in de haven van Haifa opblazen van de ‘Patria‘ met aan boord illegale Joodse immigranten. De aanval was bedoeld om de Britten in verlegenheid te brengen en ook een gevolg van de rivaliteit tussen de zionistische groeperingen. In dat incident verloren 268 joodse immigranten het leven.

Noch zullen we we het hebben over de ‘Struma‘ in februari 1942, de ‘Empire Life Guard‘ op 23 juli 1947 of de ‘Egoz‘ op 10 januari 1961. Al deze acties zouden of zijn in meer of mindere mate te linken aan acties van Zionistische terreurgroepen of, wat de ‘Egoz‘ betreft, van de Mossad, de Israëlische geheime dienst. Bij al deze drama’s waren joodse passagiers het slachtoffer. Het ging ook niet specifiek over piraterij maar over opblazen en zinken van schepen. Bij de ‘Egoz‘ ging het over Marokkaanse joodse kinderen die onder valse voorwendsels (vakantie in het buitenland) bij hun ouders werden weggehaald. Het schip zonk in een storm en 42 mensen verdronken.

Israël viel 43 jaar geleden tijdens de Zesdaagse Oorlog, op 8 juni 1967, het Amerikaanse marineschip ‘USS Liberty’ aan. Het schip lag in internationale wateren ten noorden van de Sinaï bij de plaats El Arish.

De aanval werd uitgevoerd door vliegtuigen en kleine snelle torpedoboten zonder merktekens. Dat alleen al zou moeten bewijzen dat Israël precies wist wie zij aanvielen. Israël’s verhaal is dat ze dachten dat de de ‘USS Liberty’ een Egyptisch schip was en daarom een legitiem doelwit van de oorlog. Mocht dat al zo zijn geweest zou er geen enkele reden geweest zijn om het aan te vallen met ongemarkeerde vliegtuigen. Een mogelijke reden om ongemarkeerde vliegtuigen te gebruiken bij een aanval op het schip is dat Israël wist dat het een Amerikaans schip was, het had de bedoeling om het te laten zinken om er vervolgens Egypte de schuld van te geven. Bij de aanval kwamen 34 Amerikaanse bemanningsleden om en werden er 171 gewond.

Verschillende onderzoekscommissies werden opgestart, zowel van Amerikaanse als van Israëlische zijde maar er werden geen aanwijzingen gevonden dat de aanval ‘opzettelijk‘ was. Israël verontschuldigde zich en noemde de aanslag een tragisch geval van verkeerde identificatie, het betaalde schadevergoeding voor verlies van mensenlevens, verwondingen en schade aan eigendommen. ‘Case closed‘.

Er zijn ook parallellen te trekken tussen de actie van maandagmorgen en een soortgelijke zaak in 1988.

Het was het tweede jaar van de eerste Palestijnse intifada en de PLO-leider, Yasser Arafat, organiseerde een groep van Palestijnse vluchtelingen en internationale medestanders samen met een groot aantal journalisten en waarnemers aan boord van een ‘vluchtelingenschip‘ in Cyprus. Het schip kreeg de symbolische naam ‘Al-Awda‘ (De Terugkeer). Het plan was om naar een Israëlische haven te varen en Israël te dwingen het schip of te laten zinken, of te enteren of de vluchtelingen te laten landen om hun ‘recht op terugkeer‘ te laten opeisen.

Op 14 februari, de avond voordat het schip zeil zette, werd het op mysterieuze wijze opgeblazen in de haven van Limassol in Cyprus. De verantwoordelijkheid voor het zinken is nooit opgeëist, maar later werd bekend dat het het werk was van een Israëlische commando-eenheid ‘Flottielje 13‘ genaamd.

‘Het is niet genoeg om gelijk te hebben,‘ vertelde Yoni Ben-Menachem, het hoofd van Radio Israël op maandag 31 mei 2010, ‘je moet ook slim zijn.‘

In 2008 voeren twee schepen ‘Free Gaza‘ en ‘Liberty‘ met aan boord hulpgoederen de haven van Gaza binnen. Hoewel ze hun doel in een ruwe zee bereikten werden tijdens de overtocht hun electronische systemen verstoord waardoor ze niet in staat waren hun navigatie-instrumenten te gebruiken of noodsignalen uit te sturen. Eerder had Israël gedreigd om geweld te gebruiken om de toegang naar Gaza te verhinderen maar uiteindelijk gaf het kabinet toch zijn toelating. Er werd geen reden opgegeven voor die verandering in politiek.

Nog in 2008, in december tijdens het beleg van Gaza, hadden twee incidenten plaats.

Een Iraans schip poogde in coördinatie met het Palestijse Rode Halvemaan, 2000 ton humanitaire goederen af te leveren. Het schip werd onderschept door patrouilleboten en onder bedreiging van wapens werd het verhinderd aan te leggen in Gaza.

Op 29 december voer de ‘Dignity’ vanuit Cyprus met 3.5 ton humanitaire hulp naar Gaza. Het werd onderschept door de Israëlische marine en gedwongen terug te varen nadat het volgens de Free Gaza Movement werd ‘geramd’ (volgens Israël botsten beide boten). De boot kon wegens te weinig brandstof niet meer terugvaren naar Cyprus en moest flink gehavend in Libanon aanmeren.

In januari 2009 probeerde de ‘Arion’ met humanitaire hulp en activisten naar Gaza te varen. Ze moesten terugkeren nadat ze Israëlishe oorlogsboten tegenkwamen die hen bevalen het gebied te verlaten.

Op 6 februari 2009 werd een Libanees schip met humanitaire hulp voor Gaza aangevallen in Egyptische territoriale wateren en naar de haven van Ashdot gesleept. Alle passagiers, inclusief de 86-jarige voormalige Grieks-katholieke aartsbisschop van Jeruzalem Hillarion Capucci werden gevangen genomen, geboeid, geblinddoekt en gedurende uren opgesloten voor ze aan de VN in Libanon werden overhandigd. Alle humanitaire goederen werden in beslag genomen.

Op 30 juni 2009 omstreeks 15u30, 23 mijl voor de kust van Gaza, viel de Israëlische marine de ‘Spirit of Humanity‘ aan en ontvoerde de 21 passagiers, ze werden pas enkele dagen later weer vrijgelaten. Het schip vervoerde voedsel, medicijnen en speelgoed voor de Palestijnen in Gaza. Alles werd in beslag genomen.

We vermelden slechts zijdelings ook nog het in april 2009 torpederen van een Iraans schip voor de kust van Soedan dat volgens Israël wapens vervoerde voor Hamas en de interceptie in november 2009 in internationale wateren van een Iraans schip volgestouwd met wapens die volgens Israël de Libanese Hezbollah als bestemmeling hadden.

Tenslotte mogen we ook niet vergeten dat Israël Palestijnse regelmatig vissersboten in de Palestijnse territoriale wateren kaapt, de vissers ontvoert en ze zelfs beschiet om ze te verwonden of te doden. Dat terwijl ze enkel hun werk doen en hun brood willen verdienen door te doen wat vissers doen: vissen.

Ironie

Ironisch genoeg werd 63 jaar geleden in juli 1947 een passagiersschip, de ‘Exodus‘, vol overlevenden van de holocaust op weg naar Palestina geënterd door de Britse marine. Een gevecht brak uit met de opvarenden die vast besloten waren een nieuw leven te beginnen in het toen nog door Groot-Brittanië gecontroleerde Palestina. Drie van de immigranten werden gedood en tientallen raakten gewond toen de passagiers op drie aparte gevangenisschepen werden gedreven. Ze werden terug naar Duitsland vervoerd en opnieuw in kampen opgesloten. De wereld was geschokt.

Later legde voormalig Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Abba Eban een directe link tussen wat er met de ‘Exodus‘ gebeurden en het einde van de Britse overheersing in Palestina. Op het moment van de Exodus-affaire verklaarde de toekomstige Israëlische premier Golda Meir: ‘Aan Groot-Brittannië zeggen we: het is een grote illusie om te geloven dat we zwak zijn. Groot-Brittannië met haar machtige vloot en haar vele kanonnen en vliegtuigen moet weten dat dit volk niet zwak is en dat zijn kracht goed van pas zal komen.’ Vervang Groot-Brittannië door Israël en hetzelfde geldt ook vandaag.

_________________________________

Nota’s

(1) Maandagmorgen was er in de eerste Israëlische verklaringen te horen dat de soldaten beschoten waren: ‘Ze werden aangevallen door mensen op de boot met ijzeren staven, messen en echte kogels‘ zei Mark Regev, woordvoerder van de Israëlische regering. Dit komt voorlopig(?) niet meer terug in latere boodschappen maar het zal ons niet verwonderen dat er op een later tijdstip toch wapens gevonden worden op de boten. Ze werden immers onder (Israëlische) militaire escorte naar de haven van Ashdod begeleid.

(2) Dit is ander voorbeeld van hoe Israël het internationaal recht schendt. De vloot vaart in internationale wateren. De gewelddadige actie van de Israëlische marine is volgens internationaal recht dan ook volkomen illegaal. Piraterij dus.

Bovendien is het ook een schending van hun eigen recht.Volgens de Israëlische wet, nog refererend naar de wetten onder het Britse Mandaat in verband met marine verbodsbepalingen/blokkades, kan Israël de goederen niet eenvoudigweg "pakken" en overbrengen naar Gaza. Dit is niet wettelijk omdat, zonder de juiste procedure, het in bezit nemen van een lading beschouwd wordt als piraterij. Israël moet onder hun recht door de eigen "High Court" (ongeveer te vergelijken met het Belgische Hof van Cassatie) voorgeschreven, een "Prize Court" procedure (een "Prize Court" is een eeuwenoude internationaal term en betekent in feite een rechtszaak waar de al dan niet wettelijkheid wordt vastgesteld van het in bezit nemen van goederen op zee, schepen en gerelateerde zaken) voeren om te bepalen of het het recht heeft tot de confiscatie of in het bezit nemen van de lading.

Als volgens het Internationaal Recht (Convention (IV) relative to the Protection of Civilian Persons in Time of War. Geneva, 12 August 1949) het beleg van Gaza illegaal is dan is humanitaire hulp legaal gezien de militaire blokkade. Israël kan natuurlijk, deze schepen de toegang verbieden maar hoe ze het doen en wat ze doen is strikt voorgeschreven. Van wat we kunnen opmaken uit hun actie en openbare verklaringen lijken ze zich niet bewust van hun eigen wetten.

(3) Zoals voorspeld wordt er uiteraard geen melding gemaakt van het feit dat Hamas door democratische verkiezingen aan de macht kwam en in feite de Israëlische escalatie toenam na die overwinning van Hamas. De Palestijnse inwoners van Gaza werden gestraft omdat ze het aandurfden hun soevereine recht uit te oefenen en hun eigen regering te kiezen.

(4) De meeste wapens worden via de tunnels tussen de Gaza-strook en Egypte binnengesmokkeld. Dat ze ook via de zee worden gesmokkeld is een Egyptische verdediging die, voor zover ik weet, nooit is hard gemaakt.

(5) In een verklaring van de ‘Freedom Flotilla’ op 28 mei vertelden ze: ‘Israël beweert dat wij weigeren om een brief en pakket van de vader van krijgsgevangene Gilad Shalit's af te leveren. Dit is een flagrante leugen. We werden woensdagavond pas benaderd door advocaten van de familie van Shalit, enkele uren voor we uit Griekenland afvoeren. De Ierse senator Mark Daly (Kerry), een van de 35 parlementsleden die deelnamen aan onze vloot, was bereid een bepaalde brief mee te nemen en om te proberen deze af te leveren aan Shalit of, indien dat verzoek werd geweigerd, te bezorgen aan de ambtenaren van de Hamas-regering. Met ingang van dit schrijven hebben de advocaten niet gereageerd op senator Daly’s aanbod, ze verkozen in de plaats om ons te beschuldigen in de Israëlische pers.’

Nummi Californië, een Amerikaans Opel Antwerpen?

2010-03-10T14:56:00.002+01:00

De New United Motor Manufacturing Inc, of NUMMI autofabriek in Fremont, Californië, is net als Opel Antwerpen, al een tijd geconfronteerd met een doodsvonnis. Op 1 april verliezen 7.000 mensen hun werk.
DeWereldMorgen.be -

De NUMMI-fabriek die in 1962 geopend werd door General Motors is al eens een maal gesloten in 1982. De fabriek is in 1984 dan heropend in een joint venture van GM met Toyota. Het was de eerste joint venture-autofabriek in de Verenigde Staten.

GM zag de samenwerking als een kans om te leren van de productie-ideeën van de Japanse onderneming, terwijl Toyota in zijn eerste industriële basis in Noord-Amerika een kans zag om zijn productiesysteem toe te passen in een Amerikaanse werkomgeving. In de fabriek werden modellen van de beide constructeurs gebouwd.

Na de recente crisis die vooral autobouwer GM hard trof, trok de Amerikaanse constructeur zich in juni 2009 terug uit de joint venture. Toyota liet in augustus 2009 weten dat ook zij eruit trekt eind maart 2010. 4.700 werknemers verliezen hun job. En dan hebben we het nog maar over de rechtstreekse jobs bij een van de grootste industriële werkgevers in de zuidelijke Bay Area. Onrechtstreeks zijn nog eens 2.200 arbeidsplaatsen bedreigd.

Daar komt Aurica Motors

Koortsachtig is er gezocht naar oplossingen. Geen alternatief bleek op korte termijn haalbaar. Vakbonden en werkgevers hadden half maart een definitief akkoord bereikt over de sluiting en kijk … plots leek er toch nog een kans op te duiken. Die zou komen van een ’start-up’, Aurica Motors, gevestigd in Santa Clara, Californië.

Aurica ontwierp een chassis voor een elektrisch voertuig met vier elektromotoren (een voor elk wiel) genaamd de Aurica E-Car – dat klinkt niet nieuw of bijzonder intrigerend, maar het chassis zou volgens Aurica zelf ‘kunnen dienen als basis voor allerlei modulaire carrosserietypes.‘

Tot nog toe stak Aurica het grootste deel van haar middelen in de ontwikkeling van prototypes van zijn Recurve Drive System, dat de actieradius van het elektrische voertuig (EV – wen maar al aan die term, want daar gaan we de komende jaren nog veel mee bestookt worden) zou moeten uitbreiden.

In feite, zei Matt Pitagora, Aurica’s directeur, is dat een van de belangrijkste redenen waarom Aurica voertuigen in productie wil brengen: de technologie van deze aandrijflijn stimuleren. De batterijen kunnen worden opgeladen door in te pluggen op het net, of ze kunnen ook in 3 minuten omgewisseld worden voor een batterij geladen met duurzame energie van een Aurica Power Exchange Pakket (PEP). Een project dat, voor alle duidelijkheid, ook nog in zijn kinderschoenen staat.
Prachtige plannen

Onder normale omstandigheden zouden we deze plannen prachtig vinden. Aurica’s EV klinkt redelijk goed geschikt voor NUMMI en een ‘green’ Californië. Met de overname zou een belangrijke productiefaciliteit dan toch open hebben kunnen blijven. Onder het voorgestelde plan zouden vanaf april 2010 de NUMMI-werknemers worden bijgeschoold in de elektrische auto-industrie, terwijl de fabriek omgebouwd wordt en de definitieve techniek van het voertuig voltooid. De eerste auto zou dan binnen de 2 jaar van de band rollen met een geplande productie van 5.000 stuks voor het eerste bouwjaar en een groei tot meer dan 50.000 binnen de drie jaar.
Helaas

Aurica is een startup, een buitenstaander. Zoals wel meer gebeurt, sympatiseren veel mensen voor de underdog. Helaas zijn er enkele bedenkingen.

Allereerst weet niemand iets over Aurica Motors, hoewel het schijnbaar al een viertal jaren bestaat. Het bedrijf heeft slechts een summiere website, Wikipedia heeft er geen artikel over en het is blijkbaar zelfs niet te vinden in de California business database. Dat wil niet zeggen dat Aurica niet zou bestaan of niet wettelijk in orde is. Maar voor een bedrijf dat een project van de omvang van NUMMI wil voortzetten, geeft dit toch wel te denken.

Verder zegt Aurica dat haar EV tussen de 40.000 en 50.000 dollar (meer dan 30.000 euro) zal kosten. Dat lijkt een hoog prijskaartje voor een gloednieuwe onbekende EV-fabrikant zonder een figuur als bijvoorbeeld ondernemer en filantroop Elon Musk die het best bekend is als mede-oprichter van PayPal en Tesla Motors.

Tesla Motors dat nu al een blitse elektrische sportwagen op de markt heeft en, ter vergelijking, net iets meer dan 500 werknemers in dienst heeft.

Aurica hoopte op steun van de Amerikaanse federale overheid om het project te financieren, maar we weten allemaal dat die overheid dankzij de bankencrisis ook al geen vetpotten meer heeft. En op Arnold Schwarzenegger moeten ze evenmin rekenen, want die heeft zijn handen meer dan vol om de schuldenberg van Californië onder controle te krijgen.

Tenslotte was dit ook nog een groot project waarvoor niet alleen massale financiering uit andere bronnen dan de overheid had moeten komen, maar ook de goedkeuring van Toyota, Motors Liquidation Co (ook bekend als “Bad GM”), en waarschijnlijk de UAW, de Amerikaanse vakbond.

Als het al lukte, zou het een lang en traag proces zijn geweest.
7.000 werklozen

Op woensdag 31 maart, rolt bij NUMMI de laatste Toyota Corolla van de assemblagelijn. Donderdag 1 april zullen er in de VS weer 7.000 mensen meer werkloos zijn.

De aarde zelf maalt er niet om

2010-01-10T18:22:00.006+01:00

"Capitalism is the astounding belief that the most wickedest of men will do the most wickedest of things for the greatest good of everyone." - John Maynard Keynes

De kwezels van de duurzame ontwikkeling, de CO²-taks en het bio-vreten hebben er niets van begrepen: onze beschaving stormt af op de ravijn en niemand kan het ook maar afremmen.

Het wordt tijd dat de echte problemen eindelijk gesteld en de goede antwoorden gegeven worden over de toekomst. Niet die van de planeet (dat interesseert ons geen fluit!) maar van onze beschaving!

De klimaatonderhandelingen van Kopenhagen en, wees er maar gerust in, ook degene die nog zullen volgen combineren alle bekende problemen die gepaard gaan met collectieve actie. Beschavingen hebben geen overlevingsinstinct. Ze zijn verstoken van dat soort automatisme dat maakt dat je je hand terugtrekt als je je verbrandt, dat je vieze pillen inneemt als je ziek bent. Individuele mensen kunnen beslissingen nemen en dat is de bron van rationaliteit: de wil om te overleven zet aan tot nadenken. Als je ziek bent, slik je niet eender wat, je vraagt je af wat de beste behandeling voor de ziekte is.

Historici en economen hebben al lang aangetoond dat maatschappijen, beschavingen niet rationeel zijn. Historici hebben een lange lijst van beschavingen die fluitend hun ondergang tegemoet liepen. Neem nu het Paaseiland, waar de bewoners alle bomen kapten, waardoor ze niet alleen hun voedselbron ruïneerden, maar er tegelijkertijd voor zorgden dat ze geen hout meer hadden voor de vervaardiging van gereedschappen, huizen en boten. Economen hebben ook al lang gewezen op de verschillende vormen van irrationaliteit van beschavingen: niet in staat om keuzes te maken en onvermogen tot handelen.

Het is daarom dat onze maatschappij gebaseerd op petroleum, verspilling, wapens en auto's, zoals zovele andere vroeger, ook zal creperen. Het is daarom dat niemand zich zal opofferen om de planeet op te frissen en het is daarom dat, in geval van teveel klimaatopwarming, onze achterkleinkinderen zich, zoals domme sardines, op de barbecue zullen laten roosteren.

De petroleum- auto-, industrie-, beurs-, religieuze en militaire lobbygroepen zullen ons aan geen enkele pollutie, hongersnood of oorlog laten ontsnappen. De minderheid van grote profiteurs die ons tegen de muur van het blinde kapitalisme rijdt zal steeds meer slachtoffers maken, meer dan wat de grote pestepidemies van het verleden ooit vermochten.

Ik kan nog plezier vinden in de idee dat tussen onze achterkleinkinderen, die we evenmin zullen kennen als we de grote ramp ooit zullen kennen, een handvol overlevers een andere wereld zullen uitvinden: kleiner, plezanter en meer solidair.

En anders? Het zal mij worst wezen! Er zal toch niemand meer overblijven om de bacteriën, ratten en schorpioenen te zien die zich volvreten op de rijke vuilnisbelten van onze geaborteerde beschaving.

Ondertussen wens ik jullie toch een jaar vol humor en rock & roll.

De piraten van het water

2010-01-08T20:56:00.002+01:00

Regelmatig horen en zien we in de media berichten over piraten die boten kapen. Nooit gaat het over piratenboten die het water kapen. Nochtans bestaan die ook.

Dit is een verhaal over piraten die per boot komen, het water kapen, over de Atlantische Oceaan meenemen en het wars van alle ecologische of juridische beperkingen verkopen aan de meest biedende. Paradoxaal genoeg is dit wat internationale bedrijven met Argentijns rivierwater doen.

Vers, zoet water zal, gezien de schaarste ervan in de wereld (3% van het totaal), stof voor geopolitieke conflicten zijn in de 21ste eeuw.
Argentinië 'produceert' 22.000 kubieke meter water per inwoner per jaar. Dat is veel, maar het is er, zoals zovele andere zaken, ongelijk verdeeld: twee derde van het grondgebied is droog of semi-droog.

In dit verhaal biedt het bedrijf Makhena SA, gevestigd in Miami en met een filiaal in Buenos Aires, het zoet water van rivieren van de vlakten van Argentinië, waarvan de Paraná er een is, op het internet aan. Op de site van het bedrijf leest het als volgt: "Commercialisering van vers rivierwater. Kenmerken: vers onbehandeld water in hoeveelheden van 60.000 tot 70.000 ton. Gebruik: Zuivering en consumptie, irrigatie, enz... Vervoer: per tanker"

Concreet komt het hierop neer: zij bieden het water van de rivieren van het land aan als ballast voor schepen. Elk schip moet om te kunnen varen met gewicht worden verzwaard om het in evenwicht te houden. Het bedrijf stelt voor om, na het lossen in Argentijse havens, een zekere hoeveelheid zoet rivierwater, voor "de terugvaart", in de ballasttanks te laden en dat dan als drinkwater te verkopen op de markten van het Midden-Oosten, Afrika en Europa. Het beladen gebeurt in de Paraná omdat het water er minder vervuild is dan in de Rio de la Plata.

Tot nu toe zijn er geen wetten die het "smokkelen van zoet water" tegengaan. Zij kunnen dit dus in alle straffeloosheid doen in het zicht van de wereld en onder de neus van de maritieme overheden van Argentinië die ervan af weten maar niet de juridische instrumenten hebben om in te grijpen.

Ondertussen zien de rivieren van de Paraná Delta de schepen elke dag wegvaren met het Argentijnse rivierwater in de ballasttanks. Makhena verdient er aan maar betaalt er, uiteraard, zelf niets voor.

IJslanders en de schulden van privé-bankiers

2010-01-06T20:55:00.000+01:00

In IJsland had de regering van sociaal-democraten en links-groenen beslist de schulden van ’Icesave’, de bank die failliet ging in de naweeën van de financiële crisis, terug te betalen aan de Britse en Nederlandse overheden. Die waren immers tussengekomen om hun spaarders, aangetrokken door de hoge interesten die de bank beloofde, terug te betalen. Zij wilden dat geld recupereren en de druk op IJsland is dan ook hoog.

Vraag blijkt natuurlijk waarom IJsland als land zou moeten opdraaien voor de schulden van een privé-bank die door de Britse en Nederlandse regering aan hun spaarders werden terugbetaald zonder dat IJsland daarin betrokken werd? De Britten maakten zelfs gebruik van de ’anti-terrorisme’ wetten om IJslandse tegoeden in het VK te blokkeren.

Kortom, de IJslandse president Ólafur Ragnar Grímsson heeft dat wetsvoorstel nu verworpen en wil dat er een nationaal referendum gehouden wordt. Hij kon ook niet veel anders doen. In een petitie verwierpen 60.000 van de 320.000 inwoners van IJsland de maatregel. In twee recente opiniepeilingen bleek ongeveer 70% van de bevolking tegen de huidige Icesave-deal te zijn. Het zou alle IJslanders opzadelen met een schuld van ongeveer 12.500 Euro per hoofd van de bevolking (van pasgeborenen tot ouderlingen).

Wat gebeurt er nu?
Het veto van de president blokkeert volgens de grondwet het wetsvoorstel niet. Het wordt gewoon geldig, maar wordt, zodra de omstandigheden het toelaten, voorgelegd aan een geheime stemming "van al degenen die in aanmerking komen om te stemmen voor goedkeuring of afwijzing. De wet wordt ongeldig als ze verworpen is, maar anders behoudt ze haar kracht". Een referendum dus.

Dat betekent dat de Icesave-deal nu wet is tot we weten wat de uitslag is van dit referendum. Dit is hoe de overheid in staat was om, ondanks het veto, de Britten en de Nederlanders beloftes te doen over het nakomen van hun ’financiële verplichtingen’.

Probleem is echter dat er in IJsland eigenlijk geen wet is met betrekking tot hoe een nationaal referendum moet wordt gehouden. En dus zal het parlement in de eerste plaats de regels en voorschriften daarvoor moeten opzetten.

Er zijn daaromtrent momenteel twee wetsontwerpen. Maar, zoals in vele landen gebruikelijk, worden wetten ook in IJsland zelden of nooit ingediend en vervolgens onmiddellijk gestemd. Integendeel, ze gaan er meestal drie keer via een commissie naar het parlement en terug voordat een definitieve stemming plaats heeft. Alleen al om die reden zou een nationaal referendum medio februari, zoals beweerd, zeer opmerkelijk zijn.

Tamboerijnen vormen een gevaar voor de veiligheid

2010-01-05T20:40:00.000+01:00

Tien maanden geleden, in maart 2009, deed UNICEF een aanvraag om percussie-instrumenten, drums, gitaren en ouds (een in de Arabische wereld populair snaarinstrument) binnen te mogen brengen in Gaza. Die waren nodig voor een aantal muzikale jongerenprojecten. Vermits het Israëlisch leger beslist wat al dan niet binnen kan en om hen mild te stemmen tegenover de aanvraag werden de muzikale instrumenten geclassificeerd als humanitaire goederen.

Na het lange en vermoeiende bureaucratische proces dat standaard is voor het verkrijgen van een vergunning om humanitaire goederen binnen te brengen in Gaza, werden de instrumenten eindelijk op 4 juli, vijf maanden nadat de aanvraag was ingediend bij Israël, toegelaten. Internationale organisaties kunnen bepaalde goederen wel binnenkrijgen in Gaza, zo mag bijvoorbeeld leer- en schoolmateriaal enkel binnengebracht worden voor scholen die door de UNWRA (Hulporganisatie van de VN voor de Palestijnen) opengehouden worden.

De weinige muziekwinkels die bestaan in Gaza zijn, als gevolg van de beperkingen op de invoer van hun waren, door hun voorraden heen geraakt. Yehya Al-Jerou, de eigenaar van een bekende winkel gespecialiseerd in geluid en muziekinstrumenten in Gaza, importeerde tot in juni 2006 grote hoeveelheden goederen importeren uit Israël en de Westelijke Jordaanoever. Sindsdien is hij gedwongen om slechtere kwaliteit aan exorbitante prijzen via een Egyptische dealer en via de tunnels binnen te smokkelen. Particuliere klanten zijn, vermits ze geen of zeer weinig geld hebben, afgeschrikt door de hoge prijzen en zijn voornaamste activiteit is nu de verkoop aan instellingen en lokale organisaties die proberen muzikale programma’s op te zetten. Blijkbaar zijn, volgens Israël, deze activiteiten niet humanitair (genoeg) aangezien zij niet onder de auspiciën van een internationale organisatie opgezet worden.

Als tamboerijnen en andere muziekinstrumenten een gevaar voor de veiligheid vormen omdat zij "terroristische activiteiten" kunnen ondersteunen waarom krijgen internationale organisaties dan wel de toelating om ze in te voeren?

De inconsistentie, vaagheid en het gebrek aan transparantie dat het beleid van Israël karakteriseert in verband met de import van goederen in de Gazastrook is op zijn minst verwarrend te noemen.

Daar gaan we dan... 2010

2009-12-31T10:00:00.001+01:00

Halt! Zoll!!

2009-12-30T16:57:00.002+01:00

Enkele dagen terug schreef ik:

"Groot-Brittannië heeft stappen gezet om de druk op Israël te verhogen door Britse supermarkten te adviseren onderscheid te maken tussen voeding uit enerzijds de illegale nederzettingen en anderzijds Palestina.

Israëlische functionarissen zeiden dat ze bang waren dat dit een afglijden was naar een ruimere boycot van Israëlische goederen. Yigal Palmor, woordvoerder van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken zei dat producten uit zijn land unfair behandeld worden. "De boodschap die hier gegeven wordt zal zeer waarschijnlijk worden gebruikt door pro-boycot campagnevoerders."

Enig opzoekwerk heeft mij nu geleerd dat de stap die de Britten zetten (en ook de Nederlanders trouwens) niet zo maar ergens out-of-the-blue kwam vallen.

In een perscommuniqué (29 oktober 2009) van het Europese Hof van Justitie worden de conclusies weergegeven van de advocaat-generaal in een zaak waarbij een Duitse firma de Duitse douane voor het gerecht daagde. Net omwille van het feit dat die douane goederen die als oorsprong de bezette gebieden hadden geen preferentiëel tarief toekenden.

Je kan op de link klikken als je dit persbericht in extenso wil lezen. Ik haal er de, wat mij betreft, interessante zaken uit:

En één: "de douaneautoriteiten van het land van uitvoer het best in staat zijn om rechtstreeks de feiten te controleren die bepalend zijn voor de oorsprong van het product."

En twee: "In deze context herinnert de advocaat-generaal eraan dat de grenzen van Israël zijn afgebakend door het verdelingsplan voor Palestina, op 29 november 1947 door de Verenigde Naties goedgekeurd. Volgens dit plan maken de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook geen deel uit van Israël. Op grond van het Israëlisch Palestijns akkoord beschouwt zowel Israël als de PLO de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook bovendien als één territoriale eenheid."

En drie: " Bijgevolg kan de preferentiële regeling van de overeenkomst EEG-Israël niet worden toegepast op een product van oorsprong uit de Westelijke Jordaanoever en meer in het algemeen uit de bezette gebieden."

En matchpunt: "Ten slotte concludeert advocaat-generaal Bot dat een preferentiële behandeling ... alleen kan worden toegekend wanneer de nodige certificaten van oorsprong ... door de Palestijnse autoriteiten worden afgegeven."

Uiteraard is deze uitspraak nog geen wet. De conclusie van de advocaat-generaal bindt het Hof niet. De advocaten-generaal hebben tot taak, het Hof in volledige onafhankelijkheid een juridische oplossing te bieden voor het concrete geschil. De rechters van het Hof moeten daar dan over beraadslagen zn een arrest zal dan 'op een latere datum worden gewezen', zaols dat dan heet.

Op te volgen dus.

Geachte Heer Minister

2009-12-30T13:31:00.004+01:00

Ik ontving nieuws van vrienden uit Egypte en heb daarna een zelfde verhaal mogen lezen op http://blog.vrede.be/. Voor de eenvoud en om geen twee keer hetzelfde te moeten vertellen, kopiëer ik wat op de blog staat.

---QUOTE
Franse deelnemers kregen de garantie dat de ambassade zou tussenkomen om hun veiligheid te beschermen in geval van problemen met de Egyptische autoriteiten. De Belgische deelnemers wilden een gelijkaardig standpunt van de Belgische ambassade. Na een telefonische afspraak kregen zes deelnemers de toelating voor een onderhoud. Tot hun verbazing werden ze door consul Romein zeer koel en afstandelijk onthaald.

Rechtstaand in de wachtzaal kregen ze te horen dat het reisadvies van Buitenlandse Zaken naar Gaza negatief is, en dat ze beter dat advies hadden opgevolgd en hun reis geannuleerd. Tevens wilde de consul geen enkele garantie geven dat de Belgische ambassade tussen zou komen in geval van moeilijkheden met de Egyptische overheid. Wel zouden ze mogen bellen in geval van problemen.
UNQUOTE---

Enkele eerste vragen:
1. Hoe groot is de ambasssade in Caïro? Is die zo klein dat bezoekers te woord worden gestaan in de wachtkamer omdat er geen andere ontvangstruimtes zijn?
2. Waarom krijgen mensen die in de ambassade worden ontvangen geen stoel aangeboden? Zijn die misschien ook in aantal beperkt? Of zijn er categorieën: mensen die er wel één aangeboden krijgen en anderen die er geen krijgen? Indien dit zo is, kan U mij dan de criteria voor de bepaling van die categorieën laten weten?
3. Vindt U niet dat hier een gebrek aan elementaire beleefdheid werd betoond tegenover landgenoten?

Op de pagina met reisadvies voor Egypte die Uw diensten onderhouden staat inderdaad: "Landgenoten die van plan waren zich voor deelname aan dit evenement naar Egypte te begeven, wordt dan ook aangeraden hun reis af te lasten." Anderzijds lees ik ook:: "Niet-essentiële reizen naar bepaalde gebieden worden afgeraden"

Enige bedenkingen hieromtrent:
1. Een reisadvies is een advies. Wat volgens mij (en de Grote Van Dale) betekent dat het niet bindend is en dus niet opgevolgd dient te worden indien men het niet wenst. De woorden 'aanraden' en 'afraden' moeten in dezelfde zin geïnterpreteerd worden.
2. Ook over niet-essentiële reizen kan men van mening verschillen. Misschien is de Mars naar Gaza voor de deelnemers eraan wel zeer essentiëel om hun solidariteit met de onderdrukte bevolking van Gaza uit te drukken. Voor anderen is een handelsmissie om hun producten te slijten dan weer essentiëel. En voor een derde groep is dat dan weer een cruise op de Nijl.

Mijn vragen hieromtrent:
1. Was dit 'advies' eigenlijk niet eerder een 'verhuld verbod'? Die vraag stel ik mij gezien de reactie van Mevr. Romijn van de ambassade.
2. Mag Mevr. Romijn dat 'advies' in die zin interpreteren dat zij mag verklaren dat landgenoten die in de problemen zouden geraken op 'geen enkele garantie' voor tussenkomst van de ambassade moeten rekenen?
3. Is deze verklaring van Mevr. Romijn haar eigen beslissing? Indien niet, is dat dan die van de Heer Neve de Mevergnies, Belgisch ambassadeur in Egypte? Indien niet, heeft zij dan gehandeld volgens de instructies/beslissing van Uw kabinet?
4. Losstaand van wie die beslissing of instructies ook moge komen, vindt U niet dat het normaal is dat landgenoten die in moeilijkheden zouden geraken in het buitenland in eender welke omstandigheden op de steun mogen rekenen van de officiële vertegenwoordigers van ons land in dat bepaalde buitenland?
5. Of zijn daar voorwaarden aan verbonden? Indien wel, kan U mij die voorwaarden dan meegeven?
6. Waarom kan een land als Frankrijk die garantie wel geven en ons land niet?
7. Zou het niet aangewezen zijn dat alle landen van de EU op dezelfde manier met hun onderdanen zouden omgaan en alleszins op het vlak van bijstand aan landgenoten op dezelfde manier zouden reageren?

Tenslotte: Kan U, als Minister van Buitenlandse Zaken, onze landgenoten In Egypte wel de garantie geven dat de Belgische ambassade in Egypte zal tussenkomen bij moeilijkheden?
Ik dank U bij voorbaat voor uw, liefst snelle, antwoorden die mij, ik twijfel er niet aan, meer inzicht zullen geven in de omstandigheden van dit voorval en onze landgenoten in Egypte meer zekerheid over hun rechtspositie aldaar.

Hoogachtend,

Gaza of de vernietiging van een beschaafde samenleving

2009-12-30T09:14:00.008+01:00

Een jaar nadat Israël haar drie weken durende offensief in Gaza lanceerde waarbij meer dan 1.300 Palestijnen gedood werden en 56.000 woningen beschadigd en 3.500 vernietigd, leeft de bevolking er nog steeds in het puin.

Voor de aanval kende Gaza al een economische blokkade van 2,5 jaar, door Israël opgelegd met de hulp van Egypte en de Verenigde Staten. Het is nochtans niet gebrek aan geld dat de oorzaak is dat duizenden bewoners dakloos zijn. Internationale donoren, zoals dat dan heet, zegden eerder dit jaar meer dan 4,5 miljard dollar toe om de oorlogsschade te repareren. Vooral een papieren toezegging want Israël legt kafkaiaanse regels op die essentiële materialen nodig voor de wederopbouw niet in het land toelaten. Daaronder zaken zo bizar als de meeste schoolboeken, honing en familieverpakkingen margarine.

Naar schatting heeft de Gazastrook behoefte aan 40.000 ton cement en 25.000 ton ijzer om te beginnen met het herstel van woningen, ziekenhuizen, scholen en winkels verwoest tijdens het Israëlisch offensief. Maar tot nu toe zijn, volgens GISHA, een Israëlische NGO die opkomt voor de rechten van de Palestijnen, sinds de oorlog eindigde afgelopen januari slechts 19 vrachtwagens met bouwmateriaal de Gazastrook binnen geraakt.

De huizen worden daarom nu uit modder opgebouwd.

Meer dan 80% van de inwoners van Gaza overleven op humanitaire hulp van de UNRWA (VN agentschap voor hulp aan de Palestijnen). Er zijn geen onderdelen voor machines die beschadigd werden in de oorlog, 97% van de fabrieken en ateliers liggen noodgedwongen stil en de werkloosheid bedraagt meer dan 43%. Zonder bron van inkomsten zou, zonder de humanitaire hulp van de VN en andere instanties, een groot deel van de bevolking waarschijnlijk honger lijden. Meer dan 40.000 inwoners van Gaza hebben geen elektriciteit, 10.000 hebben geen stromend water. Israël verbiedt ook de invoer van onderdelen voor de waterzuiveringsinstallaties, dus wordt elke dag 87 miljoen liter afvalwater geloosd in de Middellandse Zee (afvalwater dat geen onderscheid maakt tussen stranden en dus ook de Israëlische vervuilt).

De internationale gemeenschap protesteert af en toe wel eens op de voortdurende tragedie van Gaza, maar echte druk op Israël om zijn wurggreep te lossen is er tot nog toe niet geweest. Een hoge ambtenaar van de rechtse regering vertrouwd onlangs aan een VN-ambtenaar toe dat het doel van Israël voor Gaza was: "Geen ontwikkeling, geen welvaart, geen humanitaire crisis." Dat kon je, volgens die VN-ambtenaar, enkel interpreteren als dat Israël de Gazastrook voorziet van een intraveneus infuus om haar 1,5 miljoen inwoners in leven te houden, maar dan amper. Dat in de hoop dat de bevolking de Hamas-regering die zij aan de macht hebben gestemd in de laatste Palestijnse verkiezingen zouden omverwerpen.

Dat is nog niet gebeurd en het is ook weinig waarschijnlijk. Hamas smokkelt wapens, geld en allerlei goederen in Gaza via tunnels uit Egypte. Bovendien is voor jonge mannen zich bij de Hamas-militanten aansluiten uitgegroeid tot de enige mogelijkheid op een salaris. In tussentijd, zei John Ging, hoofd van de UNRWA in Gaza is de Israëlische belegering "het vergemakkelijken van de vernietiging van een beschaafde samenleving."

Bekentenissen van een economische huurmoordenaar

2009-12-27T22:00:00.006+01:00

In een oud nummer (januari 2008) van de Franse versie van Nexus, een internationaal tijdschrift dat zich als ondertitel "Science & Alternative" aanmeet las ik een interview met John Perkins, de schrijver van "Confessions of an Economic Hit Man", een autobiografisch boek gepubliceerd in 2004. De Nederlandse vertaling (2006) "Bekentenissen van een economische huurmoordenaar" werd trouwens uitgegeven door De Arbeiderspers.

Toevallig (alhoewel, ik ben het gaan opzoeken) stootte ik op een documentaire met dezelfde titel "Bekentenissen van een economische huurmoordenaar" met ook al interviews van Perkins. De film werd in 2007 en 2008 opgenomen als een Grieks-Amerikaanse co-productie, geregisseerd door Stelios Kouloglou, een Grieks gerenommeerd journalist die eind 2008 een on-line tv-kanaal TVXS heeft opgestart. Het is volledig Grieks dus ik verts er niet veel van.
Dit jaar (ik moet hier wel vlug zijn,, het is al bijna 2010) werd de film op verschillende alternatieve festivals in de VS vertoont. De taal is Engels, de ondertitels zijn Frans. Ik kon geen in het Nederlands ondertitelde versie vinden. Hij duurt ongeveer 20 minuten maar is zeker de moeite van het bekijken waard.

Wil je eerst (of erna) eens lezen wat ik er vroeger al eens in een bijdrage voor de Nederlandstalige Wikipedia over heb geschreven, lees dan verder onder het televisietje. Wikipedia heeft het gemak dat je er gemakkelijk aan kan meewerken maar dat anderen ook aan je artikels kunnen sleutelen. Enige kromtaal in de bijdrage die er nu op staat is dus niet tenvolle mijn verantwoordelijkheid, ook al, omdat het grotendeels overgenomen/aangepast is uit het Engels.

Bekentenissen van een economische moordenaar - John Perkins

In het boek verhaalt Perkins zijn carrière, beginnend bij adviesbedrijf Chas. T. Main, waar hij op de loonlijst werd gezet door de National Security Agency (NSA) als "Chief economist" of "Economic Hit Man", zoals ze zichzelf gekscherend noemen, volgens Perkins.

Naar eigen zeggen was het Perkins’ taak om de politiek leiders van ontwikkelingslanden te overreden tot het aanvaarden van enorme bedragen aan ontwikkelingsgelden in de vorm van leningen via instituties als de Wereldbank, IMF en USAID. Opgezadeld met enorme schulden die de landen uiteindelijk niet meer konden afbetalen, konden deze landen vervolgens gedwongen worden hun economie open te stellen voor Amerikaanse of andere transnationale bedrijven die grondstoffen of goedkope arbeidskrachten nodig hadden.

Als de plannen niet werkten, aldus Perkins, werden de "jakhalzen" ingeschakeld, agenten die met CIA-goedkeuring probeerden een revolutie of staatsgreep op poten te zetten. Als dat ook niet lukte, werd er soms een aanslag gepleegd.

Perkins reisde de wereld rond naar Indonesië, Panama, Ecuador, Colombia, Saoedi-Arabië, Iran en andere strategisch belangrijke landen. Hij onthult in zijn boek de verborgen mechanismes van de controle achter enkele van de meest dramatische gebeurtenissen in de recente geschiedenis, zoals de val van de Sjah van Iran, de dood van de Panamese president Omar Torrijos, en de Amerikaanse invasie van Panama en Irak.

Economic hit men (EHMs) are highly paid professionals who cheat countries around the globe out of trillions of dollars. They funnel money from the World Bank, the U.S. Agency for International Development (USAID), and other foreign ’aid’ organizations into the coffers of huge corporations and the pockets of a few wealthy families who control the planet’s natural resources. Their tools included fraudulent financial reports, rigged elections, payoffs, extortion, sex, and murder. They play a game as old as old as empire, but one that has taken on new and terrifying dimensions during this time of globalization.

Kritiek

Perkins’s eerste baas bij Chas. T. Main, Einar Greve, verklaarde aanvankelijk dat "in principe is Perkins’ verhaal waar" en "wat het boek van John zegt is dat er een samenzwering was om al deze landen aan de haak te slaan, en dat is gebeurd. Of het al-dan-niet om een sinister complot gaat is voor interpretatie vatbaar...". Hij ontkende echter Perkins’ verhaal dat hij ooit samenwerkte met de NSA en sprak ook andere beweringen in het boek van Perkins’ tegen waaruit, volgens hem blijkt dat Perkins "ervan overtuigd is dat veel van dit spul waar is". Perkins’ reactie op Greve zit in de epiloog van de film. Hij wijst erop dat Greve aanvankelijk de waarheid van het boek ondersteunde om dan enkele maanden later van mening te veranderen. Perkins suggereert dat Greve onder druk gezet werd gezet door externe krachten om het boek een vervalsing te noemen.

Sebastian Mallaby, columnist van The Washington Post bestrijdt veel van de argumenten van Perkins, waaronder zijn bewering dat 51 van 100 van de wereld "grootste economieën" bedrijven in plaats van landen zijn. Een toegevoegde waarde analyse van de VN, zegt hij, geeft een totaal van 29. Je kan die vergelijking zelf doen door de lijst van landen volgens het Bruto Nationaal product (BNP) te vergelijken met de lijst van bedrijven per inkomsten. Dat geeft een ruwe schatting van 46 voor het jaar 2007/2008. Als men diezelfde vergelijking maakt voor het jaar 2000 dan komt men wel op een aantal van 51. Nuance, in een dergelijke lijst zou men echter wel de inkomsten van de bedrijven moeten aftrekken van de totale inkomsten van de landen.

Artikels in de New York Times en Boston Magazine en een persbericht van het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken, verwijzen naar het ontbreken van documenten of getuigenissen die de bewering dat de NSA betrokken was bij het huren van Perkins bij Chas T Main bevestigen. Bovendien is de NSA eerder "een cryptologische (coderen en ontcoderen) en geen economische organisatie" en zijn missie behelst zeker niet "de plaatsing van economen binnen privé-bedrijven om de schuld van het buitenland te verhogen".

Tuvalu redden

2009-12-26T21:35:00.011+01:00

Er bestaan twee soorten racisme: het ene dat verkondigd dat alle negers dom zijn en het andere, vandaag politiek correcte, dat erin bestaat te geloven dat negers minder dom zijn dan blanken. Een voorbeeld hiervan is de manier waarop Obama, met zijn Nobelprijs-medaille rond de nek, de Noren te kakken heeft gezet.

Om over koolstof te lameren maakt hij dan binnen de week een tweede Scandinavische reis met zijn Air Force One, vergezeld van 5 andere boeings waarvan twee voor het vervoer van journalisten, zijn helicopters en limousines. Tel die even bij de 1200 limousines et 140 andere privéjets die al in Kopenhagen stonden te blinken.

In vroegere tijden heeft de Sovjet-Unie er eens in bestaan haar overschot aan sneeuwruimers naar het pseudo-marxistische Guinea van de (nu door sommige die-hard nog geprezen) dictator Sékou Touré te sturen.

Wedden dat binnenkort het potentieel in gevaar verkerende en ergens in de Stille Oceaan liggende Tuvalu, van een hypothetische stijging van het peil van de oceaan zal gered worden door het surplus van onze waterfietsen?

Wil jij ook graag een portie CO² winnen?

2009-12-26T14:03:00.018+01:00

Er is fraude in het spel. In deze leuke dagen van shoppen, kerstmuziek in de winkelwoedestraten, cadeautjes geven en krijgen, fretten tot ge er bij neervalt en ondertussen ook nog even een muskietennet sponsoren door naar een paar idioten in een glazen kot te gaan kijken, blijkt dat fraude ook van de partij is. Al moet de zaak nog uitgeklaard worden natuurlijk. Lees hierover meer op deze eigenste plaats binnen een jaar of 4 of 5, het onderzoek loopt immers nog.

Wat is er nu aan de hand? Naar jaarlijkse traditie houden het Belgisch Instituut voor Veilig Verkeer (BIVV) in samenwerking met zijn gewapende arm, de politie, een grote BOB-campagne. Vorige jaren kon je een sleutelhanger, zure beertjes of een ontbijbuffet winnen. Dit jaar is het grootser aangepakt. Naast de obligatoire sleutelhanger die iedere nuchteren mens ontvangt kunnen jij en ik, als motivatie om niet boven de limiet van dronkenschap te zitten... een auto winnen! En niet zomaar een auto, een heuse echte Volvo C-30, gebouwd in de fabriek van mijn eigenste stad Gent. De stimulering van de Vlaamse werkgelegenheid en economie kan er maar wel bij varen.

Je hebt dus al een auto en je rijdt nuchter. Proficiat, dat hadden we niet verwacht! En dus krijg je een andere auto cadeau (wat je met twee auto's aanmoet is in deze context natuurlijk onbelangrijk maar gelukkig hebben de breinen die deze campagne op poten gezet daar ook aan gedacht, zie hiervoor de bijhorende foto). Tegenwoordig belonen ze je dus als je iets doet dat niet meer dan normaal is, nuchter achter het stuur zitten.

Van hypocrisie gesproken. Aan de ene kant vertellen ze ons t'allen kante dat we minder moeten auto rijden en het openbaar vervoer nemen maar, in een spreidstand een prima ballerina waardig, doen de diensten van onze vele regeringen er alles aan om de auto-industrie te redden: stimuleringspremies bij de aankoop van een 'propere' auto, GM trachten overtuigen SUV's te bouwen in Opel Antwerpen en auto's cadeau doen.

Kijk, als er dan toch een prijs moet gegeven worden omdat je je aan de regels houdt, waarom dan geen jaarabonnement op trein, tram en bus voor het hele gezin? En bij gebrek aan een gezin, de mogelijkheid om zelf te kunnen kiezen welke 3 andere gelukkigen van jou ook zo'n abonnement mogen hebben? Of je kan, voor mijn part, als je dan toch een autofreak bent in hart en nieren, en liever met de auto rijdt, ook kiezen voor een jaarabonnement voor autodelen. Met partnerkaarten (voor je gezin of je vriend(innet)jes toe).

Na de 'opdoffer' van de klimaattop in Kopenhagen, zou je denken dat er eens wat verder nagedacht werd dan enkel over de plaats van de eigen navel.
Tevergeefs, het circus moet verder.

Deze maand viel er immers een heel pak CO²-uitstoot te winnen. Een selectieve greep uit het aanbod:

citytrip voor 2 naar Barcelona⁽¹⁾
citytrip voor 2 naar Boedapest⁽²⁾
Of nog straffer: Verblijf in het Ice Hotel in Lapland (Theramed tandpasta - snappu?)⁽³⁾
Et j'en passe...

Hou je niet zo van shoppen maar van spanning?

Misschien een sensatievlucht (van maar liefst 12 minuten!) winnen in een echte helicopter. Je moet er eerst wel helemaal voor naar Spa rijden maar vermits je dat ongetwijfel toch al van plan was.
Maar wat is 12 minuten helicopter vliegen als je met 'Dress-for-Less' kan gaan helicopterskieën in Canada? Gewoon je naam, adres en email invullen en misschien sleep je de prijs wel in de wacht.

Het kan natuurlijk ook tegenvallen en je prijs is, oh horreur, een Plopsaland arrangement. Maar dit geheel terzijde.

Dit alles als prelude tot mijn voorstel tot wetsvoorstel.

Artikel 1: Alle wedstrijden waarbij een voertuig of een reis naar het buitenland per vliegend toestel kan gewonnen worden moeten verplicht de CO²-emissienorm die eraan verbonden is op het wedstrijdformulier weergeven.
Artikel 2: De BTW op dergelijke prijzen wordt vastgesteld op 200% van de waarde ervan.
Artikel 3: De opbrengst van de aldus geheven BTW wordt op of rond Kerstmis van ieder jaar via een populair radioprogramma op het openbaar net door de op dat ogenblik dienstdoende Belgische/Vlaamse/Brusselse/Waalse/... eerste minister via een cheque met afmetingen van 1 meter op 0,5 meter ten bate van het goede doel dat op dat ogenblik blikvanger is, overhandigd aan het Rode Kruis.
Artikel 4: En omdat we nu toch bezig zijn, daarnaast dient elke organisator van een wedstrijd voor eenzelfde waarde als de waarde van de prijzenpot muskietennetten aan te kopen voor de negertjes in Afrika. Vanaf 2012 worden de muskietennetten vervangen door, al naar gelang de bestemming ervan, botten of parasols.

Aan onze volksvertegenwoordigers nu om mijn voorstel in iets deftiger kromtaal om te zetten.

'Maar hoe zat het nu met die fraude?', wil je weten. Ach...

Nota's:

⁽¹⁾ Twee (2) heuse overnachtingen in een 3-sterrenhotel (of lees: eerst met de auto naar Charleroi, met Ryan Air vliegen, in de late namiddag aankomen op zo'n 100 km van Barcelona, met de bus of met een gehuurde auto naar Barcelona zelf, inchecken in een, ocharme, 3-sterrenhotel (met heuse lavabo in de kamer), uitpuffen, volgende dag shoppen, moe maar tevreden terug op hotel, derde dag inpakken, met bus of auto naar vliegveld rijden, met Ryan Air naar Charleroi, met auto naar huis).
⁽²⁾ Zelfde scenario als hierboven maar deze keer met Wizzair.
⁽³⁾ Nog maar eens zelfde scenario maar deze keer met nog een andere luchtvaartmaatschappij vanop een andere luchthaven en niet shoppen maar rondracen met een heuse snowmobiel.

Cab Calloway is de Kerstman!

2009-12-25T19:21:00.000+01:00

102 jaar geleden, op 25 december 1907, werd Cabell Calloway III in Rochester, New York geboren. Tot aan zijn dood op 18 november 1994, was hij 86 jaar lang een brok energie.

Zoon van Martha Eulalia Reed, lerares en kerkorganiste, en advokaat Cabell Calloway II groeide hij op in Baltimore en was hij voorbestemd om zijn vader op te volgen. Maar hij volgde liever zijn zus Blanche op tournee in een populaire zwarte musical 'Plantation Days'. Bij het einde van de tournee in Chicago bleef hij daar wonen.

Over zijn zus Blanche Calloway valt er anders ook wel wat te zeggen: zij is de eerste vrouw geweest die een volledig mannelijke band "Blanche Calloway and Her Joy Boys" leidde. Over haar heb ik het in een volgende bijdrage.

In Chicago ging hij drummen, dansen en zingen, o.a. in het beroemde Sunset Café. Hij leerde er ook Louis Armstrong kennen die hem de 'scat' stijl aanleerde. Scatten is het zingen van woorden zonder betekenis. 'Doohdah', 'Be-bop', 'Doo-wee' en 'Bam' zijn klanken die in vaak snel opeenvolgende ritmes elkaar opvolgen. Cab is dan ook gekend onder zijn andere naam , de 'Hi-De-Ho man'. Je kan de jonge Calloway aan het werk zien in de Betty Boop cartoon "The Old Man of The Mountain" van Max Fleisher.

Als zingende en dansende orkestleider scheerde Calloway hoge toppen bij het publiek. Wanneer Duke Ellington in februari 1931 de Cotton Club voor een uitgebreide toernee verlaat, wordt zijn orkest daar vervangen door de band "Cab Calloway and His Orchestra". Waardoor het eerste huisorkest van de Cotton-Club weer op de thuisbasis speelt want De Calloway-band zijn de originele "Missourians" waarvan Cab Calloway de bandleider geworden is.

En dan start een stuk geschiedenis. Irving Mills en Cab Calloway bewerken de oude ballad "St.James Infirmary" tot een eigentijds liedje over opium roken, en er is een succes-explosie voor Calloway. Als 70-jarigen/opende hij er nog mee op het North Sea Festival in Den Haag... in 1992. Alstamblieft!

In het tweede filmpje hoor je een memorabele versie van de ballad door Cab Calloway in de in 1933 door Max Fleisher geproduceerde tekenfilm "Betty Boop, Snow White".
Alleszins een gepast filmpje voor een witte kerstmis.

Yep man, Cab was the real reefer man!

Kan U illegale, gesmokkelde en gestolen producten uit Israël herkennen?

2009-12-13T08:50:00.005+01:00

Groot-Brittannië heeft stappen gezet om de druk op Israël te verhogen door Britse supermarkten te adviseren onderscheid te maken tussen voeding uit enerzijds de illegale nederzettingen en anderzijds Palestina.

Tot nu toe krijgt voeding er simpelweg het label "Product van de Westelijke Jordaanoever", maar de nieuwe, laat ons duidelijk zijn, vrijwillige richtsnoeren van het ministerie van Milieu, Voeding en het Platteland (Defra), zegt dat de etiketten nauwkeuriger informatie kunnen geven, zoals "Product uit een Israëlische nederzetting" en "Palestijns product".

In Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever, die veroverd werden in de oorlog van 1967, wonen bijna 500.000 joodse kolonisten. De Britse regering en de EU hebben herhaaldelijk gezegd dat de Israëlische nederzettingen in die gebieden een obstakel zijn op de weg naar vrede in het Midden-Oosten.

EU-wetgeving vereist nu al dat er een onderscheid moet worden gemaakt tussen goederen uit Israël en die uit de bezette gebieden, maar de naleving ervan laat te wensen over.

Het Britse ministerie stelde nog dat handelaren een strafbaar feit plegen als ze producten uit de bezette gebieden aanbieden als een "Product uit Israël".

Tussen de voedingsproducten die geteeld worden in Israëlische nederzettingen vinden we kruiden verkocht in supermarkten die een etiket "Westelijke Jordaanoever" of "West Bank" meekrijgen zonder daarbij onderscheid te maken tussen Israëlische en Palestijnse producten. In totaal zijn in het VK 27 bedrijven gespot die hun producten uit Israëlische nederzettingen uitvoeren. De producten zijn o.a groenten, fruit, cosmetica, farmaceutica, plastic, metaal en textielproducten.

Goederen van binnen Israël's grenzen van 1967 hebben recht op een preferentiëel tarief van invoerrechten op grond van een overeenkomst met de EU. Palestijnse goederen vanuit de Westelijke Jordaanoever, Gaza en Oost-Jeruzalem genieten ook van vrijstelling of een verlaagd tarief. Die uit de nederzettingen vallen echter buiten deze twee categorieën.

"Dit is zeker geen oproep tot een boycot van Israël" zei een (voorzichtige) woordvoerder van Buitenlandse Zaken. "Wij geloven dat dit niets zou helpen om het vredesproces vooruit te helpen. We verzetten ons tegen een dergelijke boycot van Israël. Wij geloven wel dat consumenten voor zichzelf moeten kunnen kiezen welke producten ze kopen. Wij zijn er echter zeer duidelijk over, zowel in het openbaar als achter gesloten deuren, de illegale nederzettingen zijn een obstakel voor vrede."

Het TUC, de federatie van vakbonden in het VK, verwelkomde de maatregel maar zei dat de regering verder had moeten gaan.

Oxfam reageerde: "Profiteren van de goederen die in illegale nederzettingen geproduceerd worden is in strijd met het internationale recht en die producten moeten uit de verkoop in de Europese Unie verbannen worden, net zoals ze dat zijn in Palestina. Zulke handel houdt het vredesproces tegen".

"Wij steunen het recht van consumenten om de herkomst te kennen van de producten die zij kopen. Handel met Israëlische nederzettingen - die illegaal zijn volgens het internationaal recht - draagt bij tot hun economische levensvatbaarheid en dient om ze te legitimeren. Het is ook duidelijk uit ons ontwikkelingswerk op de Westelijke Jordaanoever dat die nederzettingen hebben geleid tot de ontkenning van de rechten van de Palestijnen en veel armoede creëren."

Dani Dayan, de in Argentinië geboren voorzitter van de Yesha Raad, die Israëlische kolonisten vertegenwoordigt, zei dat de beslissing de "recentste vijandelijke stap" van Groot-Brittannië was." Producten uit onze gemeenschappen in Judea en Samaria (dat is de Israëlische term voor de Westelijke Jordaanoever) moeten worden behandeld als alle andere Israëlische producten" zei hij.

Israëlische functionarissen zeiden dat ze bang waren dat dit een afglijden was naar een ruimere boycot van Israëlische goederen. Yigal Palmor, woordvoerder van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken zei dat producten uit zijn land unfair behandeld worden. "De boodschap die hier gegeven wordt zal zeer waarschijnlijk worden gebruikt door pro-boycot campagnevoerders."

Het Britse "Palestine Solidarity Campaign" zei dat het verheugd was over de nieuwe richtlijn, maar drong erop aan verder te gaan: "De overheid moet de bedrijven die goederen met valse etiketten smokkelen vervolgen. We hebben veel oproepen ontvangen van mensen die geschokt waren toen zij zich realiseerden dat ze economisch medeplichtig waren aan de illegale bezetting door Israël toen ze goederen met het etiket "Product van de Westelijke Jordaanoever" kochten. Ze dachten immers dat ze de Palestijnse economie hielpen."

"Vooral na het bloedbad van Israël in de Gazastrook, hebben de consumenten geschokt gereageerd op de Israëlische misdaden en wilen ze iets ondernemen. Ze willen zich niet medeplichtig voelen aan de bezetting van Israël door het kopen van gestolen goederen."

Vragen die ik mij hierbij stel zijn:

Wanneer neemt ons eigen ministerie een gelijkaardig standpunt in?
Vermits die goederen illegaal zijn en ten onrechte genieten van verlaagde invoerrechten, moeten we ze dan niet behandelen als alle andere namaakgoederen en aanslaan? Het zijn geen Cd's, Dvd's, kleren, parfums, enz... die geproduceerd worden in Azië of elders in een of andere 'sweatshop', maar waarom zouden ze na het aanslaan ervan ook niet best vernietigd worden (liefst na de uitnodiging van de televisiecamera's zoals zo dikwijls wanneer het andere illegale goederen betreft)?
Voedingsproducten vernietigen is misschien niet de beste optie maar er zijn genoeg organisaties bij ons die voedselpakketten uitdelen aan vele van de ondertussen honderdduizenden armen in ons land. Kunnen zij die dan niet gratis ontvangen?
Vermits die goederen illegaal zijn en ten onrechte genieten van verlaagde invoerrechten is er fraude in het spel. Moet fraude niet gerechtelijk vervolgd worden?
Vermits de Israëliërs de bezette gebieden zelf "Judea en Samaria" noemen maar de producten die er vandaan komen als "Producten van de Westelijke Jordaanoever" of in ons land meestal "Product uit Israël", zijn ze niet consequent en erkennen ze zelf dat er een probleem zou kunnen zijn. Maar financieel voordeel heeft zoals veelal geen last van een geweten of een ideologie.

Bron: The Guardian

The Big Ask... again!

2009-08-27T23:14:00.009+02:00

Verleden jaar was er de Big Ask, dit jaar is er de Big Ask Again.
Net zoals verleden jaar vind ik dit weer absolute onzin. Ze willen 'de politiekers sensibiliseren voor Copenhagen'. Met een filmpje... Ha!

Ze willen 10.000 mensen naar de zee lokken want er zijn immers zoveel figuranten nodig. Om het klimaat, de wereld of wat dan ook te redden moeten we eerst de wereld nog wat meer onnodig vervuilen. Een kleine berekening leert mij het volgende:

Stel, ik zeg stel, dat er al een goed kwart van de deelnemers aan de zee zit voor vakantie of omdat ze daar toevallig wonen. Dan heb je dus nog 7500 mensen nodig. Die moeten dan natuurlijk wel uit het binnenland komen. Omdat de meesten daarvan uiteraard zeer milieubewuste burgers zijn die eerder te voet, met fiets, tram, bus of trein naar de kust afreizen zullen we de helft daarvan de absolutie geven. Niet dat onnodig ingelegde trams, bussen en treinen niet vervuilen maar op zijn beginnende oude dag word een mens al wat milder. Blijft over 3750 auto-adepten die, ik twijfel hier ook weer niet over, milieubewust als ze zijn zeker zullen carpoolen.

Blijven dus over 3750 mensen die gezellig met hun tweetjes rustig aan een maximum van 90 km/u (die 90 km/u is belangrijk voor mijn berekening) vlotjes (zoals iedereen weet zijn er het laatste weekend van augustus nooit files naar de kust) in de auto naar de plaats van het gebeuren rijden. Die moeten natuurlijk ook wel weer terug, maar uiteraard zijn er, omdat er op de heenweg geen files waren, er ook geen op weg terug naar huis.

Goed, dit alles om te zeggen dat zich op 29 augustus op onze wegen 1875 auto's naar en van de kust zullen verplaatsen voor dit groots evenement. Allemaal uiteraard goed onderhouden auto's, waarvan de dieseluitvoeringen voorzien zijn van een partikelfilter. Ik weet dat omdat, dank zij de premie die de regering al meer dan een jaar geeft voor de naplaatsing van dieselpartikelfilters, sinds die maatregel van kracht is er al 25 zijn gemonteerd.

Ik ga er dus van uit dat die andere diesels dus al standaard een partikelfilter hadden. Het fijn stof zal dus geen kans krijgen. Nu nog de CO². Geen van die auto's heeft uiteraard een hogere uitstoot dan 130g/km (aan 90 km/u). Milieubewuste figuranten hebben bij de aankoop van hun auto allemaal op dit feit gelet. En vermits iedereen voor het vertrek de bandenspanning heeft nagekeken en zich aan de maximum van 90 km/u houd zal die waarde zeker niet overschreden worden.

Uiteindelijk moeten we nog slechts één veronderstelling maken. Ze zullen van over het hele land toestromen, dus nemen we een gemiddelde, laat ons communautair neutraal zijn en Brussel nemen. Van Brussel naar Oostende is het 113 km. Met terug naar huis rijden maakt dat 226 km. 1875 auto's die 226 km rijden geeft een totaal van 423.750 km. Om de CO² te berekenen kunnen we gewoon dat aantal kilometers vermenigvuldigen met de uitstoot per km. 423.750 km X 130 g/km geeft een totaal van 55.785.000 g. Of 55,7 ton.

Meer dan 55 ton CO² uitstoten om een filmpje te maken om politiekers te sensibiliseren over de opwarming van de aarde. Il faut le faire.

Zoals iedereen weet kost een film maken veel geld. Er zijn dus sponsors nodig. Uiteraard kies je die zorgvuldig, zoals bijvoorbeeld Enfinity, Ethias, De Morgen en Mystic fruitbieren.

Geen kwaad woord over Enfinity, dat zijn dan ook mensen die ons willen overtuigen om zeker zonnepanelen op ons dak te plaatsen.
Als je Ethias leest mag je ook gerust zijn, de naam heeft op zich al ethiek. De Belgische belastingbetalers die we zijn hebben hen verleden jaar nog maar net van het faillissement gered omdat hun gelden toevallig net niet in ethische fondsen waren geplaatst maar dat is 'un accident de parcours'.
De Morgen. Is dat niet die progressieve krant die tijdens het Globaal Plan de vakbonden door de mangel haalde en enige tijd geleden 26 mensen of het kwart van haar personeel op straat zette? Het moet gezegd worden: sindsdien is de kwaliteit van de inhoud er spectaculair op vooruit gegaan.
En Mystic fruitbieren. Ach, uiteraard moeten de figuranten gelaafd worden en de chauffeurs spelen allemaal BOB, dus de veiligheid op weg naar huis kan geen probleem zijn.

Neen, uiteindelijk valt het allemaal nog mee, dacht ik zo.

Tot ik las dat Bono nu ook zijn medewerking heeft toegezegd. Ze mogen één van zijn liedjes gebruiken voor de film.

Bono, U kent hem wel, de wilde weldoener die ijvert voor een betere wereld. De man die tracht de groten der aarde te sensibiliseren door in zijn privéjet van hot naar her de wereld over te vliegen om zijn vrienden Bush, Blair en Ban Ki-Moon de hand te drukken en hen the proberen overtuigen voor het wereldwijd kwijtschelden van de schulden van ontwikkelingslanden. Is dat niet die geëngageerde muzikant die in de clinch ligt met niet-gouvernementele en kerkelijke organisaties in eigen land over de rechtvaardigheid van zijn eigen financiën? De man die met zijn groep U2 besliste om een belastingverhoging in Ierland te ontwijken en zijn en hun financieel beheer naar het buitenland over te brengen, terwijl ze tegelijk de gierigheid van de leiders van de rijke landen aanklagen en hen aansporen meer belastinggeld te besteden aan het verlichten van de schulden van arme landen? De man die met zijn durfkapitaalmaatschappij “Elevation Partners” in 2006 een slordige £157 miljoen geïnvesteerd heeft in het Amerikaanse businessmagazine Forbes, dat door de media vaak als “de bijbel van het kapitalisme” omschreven wordt?

Sindsdien moet het voor mij niet meer.
Een filmpje maken om het klimaat te redden maar de verbanden tussen het klimaat en al de rest negeren is voor mij met, mijn stramme knoken, net een stap te ver.

Maar ik zal wel verzuurd zijn.
Net als de bossen.

Holocaust, de meerwaarde van de hoofdletter

2009-01-17T10:55:00.003+01:00

Wat mij ergert is het systematische gebruik van de hoofdletter wanneer het woord holocaust gebruikt wordt.

Holocaust is afgeleid van twee Griekse woorden: holos, "totaal" en kaustos, "verbrand", samen ' holokauston'. De zionisten hebben op een bepaald ogenblik het woord een hoofdletter gegeven en het zich daardoor toegeëigend. Louter voor gebruik met niet-Joden weliswaar, zij refereren liever naar het religieuzere Shoah. Maar het komt erop neer dat ze zich het woord 'holocaust' in die mate hebben eigen gemaakt dat het automatisch het idee oproept van de genocide op 6 miljoen Joden maar eigenlijk nooit de miljoenen andere mensen zoals 'homoseksuelen, Esperantisten, zigeuners (Porrajmos), 'economisch onwaardigen', Polen, gehandicapten, Jehova's getuigen, vakbondsleden, vrijmetselaars, communisten, Spaanse republikeinen, Serven en mensen die zich verzetten tegen de nazi's.' (De opsomming heb ik voor het gemak uit Wikipedia gecopiëerd, ik weet niet of ze volledig is).

Het woord holocaust is blijkbaar gereserveerd voor de genocide op de Joden. Bij andere massaslachtingen spreekt men hoogstens van genocide. Ook wordt bij het woord holocaust praktisch nooit gedacht aan de Armeniërs. En zo kent de holocaust nog vele andere massaslachtingen (de Amerikaanse Indianen, De Britse massaslachtingen in India rond 1850, Ruanda in 1994,...).

Ontkenning van de holocaust is in sommige landen een misdrijf. De Joodse holocaust natuurlijk - want ontkenning van de Armeense holocaust is nog steeds volkomen legaal, terwijl andere massaslachtingen niet eens het epitheton holocaust meekrijgen.

Mr. Barlas Özener, Turks ambassadeur in Israël (jawel) schreef bijvoorbeeld in een brief: "The myth of the 'Armenian Holocaust' was created immediately after World War I with the hope that the Armenians could be rewarded for their 'sufferings' with a piece of the disintegrating Ottoman state. As such, the main aims of the inventors were political and territorial."
De bron van dit verhaal, Robert Fisk, zegt verder: vervang nu het woord 'Armenian' door 'Jew' en tracht een krant te vinden die dit publiceert. Gegarandeerd dat dit niet lukt. Mr. Barlas Özener's brief werd gepubliceerd in The Jerusalem Post.

De 12 regels van journalistieke onafhankelijkheid over het Midden-Oosten

2009-01-12T21:07:00.005+01:00

Ze komen regelmatig terug, zo jaar na jaar, maar worden nog steeds toegepast naar de letter: De twaalf regels van de journalistiek ‘onafhankelijkheid’ over het Midden-Oosten:

Regel nr. 1: In het Midden-Oosten zijn het altijd de Arabieren die het eerst aanvallen en het is altijd Israël dat zich verdedigt. Dat heet dan ‘represailles’.

Regel nr. 2: De Arabieren, Palestijnen of Libanezen hebben niet het recht om burgers van de andere kant te doden. Dat heet dan ‘terrorisme’.

Regel nr. 3: Israël heeft wel het recht om Arabische burgers te doden. Dat heet dan ‘zelfverdediging’.

Regel nr. 4: Wanneer Israël teveel burgers doodt, pleiten de Westerse mogendheden voor terughoudendheid. Dat heet dan ‘de reactie van de internationale gemeenschap’.

Regel nr. 5: De Palestijnen en de Libanezen hebben het recht niet om Israëlische soldaten gevangen te nemen, zelfs als hun aantal niet meer is dan drie soldaten. Dat heet dan ‘ontvoering’.

Regel nr. 6: De Israëli's hebben het recht om zo veel Palestijnen gevangen te houden als ze willen (tot op heden ongeveer 10 000 gevangenen waaronder bijna 300 kinderen). Er is geen limiet en er is geen behoefte aan enig bewijs van de schuld van de ontvoerden. Laat gewoon het magische woord ‘terrorist’ vallen.

Regel nr. 7: Als je zegt ‘Hezbollah’, voeg er dan altijd de zinsnede ‘gesteund door Syrië en Iran’ aan toe.

Regel nr. 8: Als je zegt ‘Israël’, voeg er dan nooit de zinsnede ‘gesteund door de Verenigde Staten en Europa’aan toe. Men zou kunnen denken dat het een ongelijke strijd is.

Regel nr. 9: Spreek nooit over ‘bezette gebieden’, zegt alleen ‘gebieden’, Spreek ook niet over schendingen van VN-resoluties, of van het internationaal recht, of de Conventies van Genève. Dit kan de kijker en luisteraar verstoren.

Regel nr. 10: Zeg niet ‘Israëlische leger’, gebruik eerder de bijnaam ‘Tsahal’. Je klinkt dar meer als een expert.

Regel nr. 11: Israeli's spreken beter Engels dan Arabieren. Dit is waarom we hen en hun supporters, zo vaak mogelijk laten spreken. Zo kunnen ze beter de bovenstaande regels (1 tot 10) uitleggen. Dat heet journalistieke neutraliteit.

Regel nr. 12: Als je niet akkoord gaat met deze regels, of als je vindt dat ze een partij tegenover de andere partij begunstigen in het conflict, dan ben je een ‘gevaarlijke antisemiet’.

Afghaanse mop

2008-12-15T18:45:00.008+01:00

George Bush, Nicolas Sarkozy en Hamed Karzia, presidenten van respectievelijk de Verenigde Staten, Frankrijk en Afghanistan sterven en gaan (uiteraard) naar de hel.
Wanneer de duivel ze ziet aankomen en hun bedrukte gezicht opmerkt, vraagt hij: 'wat is er, waarom zijn jullie zo ongelukkig?"

Bush zegt "Ik ben zo snel vertrokken uit de VS dat ik geen tijd heb gehad om afscheid te nemen van mijn familie. Ik wou dat ik Texas kon bellen".
De duivel geeft hem een telefoon, Bush belt met zijn familie en geeft nog wat instructies aan Condoleeza Rice... Nadat hij opgehangen heeft geeft de duivel hem een rekening van 2 miljoen dollar. Bush schrikt: "Wat? 2 miljoen dollar? Ik heb maar een 10-tal minuten gebeld!"
De duivel antwoordt: "Ja maar ge zit in de hel man, dat is geen plaatselijke oproep hoor!"

Sarkozy zegt dan aan de duivel: "Als hij naar de VS kan bellen, dan moet ik ook naar Frankrijk mogen bellen". En zo gebeurt. Na het beëindigen van zijn gesprek met zijn Carlita vraagt de duivel 3 miljoen euro. "Wat, drie miljoen euro," zegt Sarkozy, "ik heb maar een kwartiertje gebeld!"
Ja, maar vanuit de hel..." zegt de duivel.

Dan vraagt Karzai ook om te mogen bellen naar Afghanistan. Hij begint te spreken en stopt pas na 5 uur. Dan vraagt hij aan de duivel: "En ik, hoeveel moet ik?"
"5 afghanis", zegt de duivel.
"Maar 5 afghanis voor 5 uren?" protesteren Bush en Sarkozy.
"Ja, kijk... dat is een zonaal gesprek hé!" zegt de duivel.

Onafhankelijke en gedegen journalistieke activiteit is uitzondering op de regel

2008-12-13T09:44:00.014+01:00

Via de mededelingen van de Vlaamse regering verneem ik dat sinds 1998 de Vlaamse steun aan de geschreven perssector gericht is op het behoud van goed uitgebouwde, kwaliteitsvolle en autonome redactieteams.
Sorry hoor, maar het cursief staat zo in de persmededeling van die Vlaamse regering.

Naar mijn mening is die subsidie haar doel wel erg ver voorbijgeschoten. Vandaag staan de onheilstijdingen binnen de geschreven pers (Corelio (-60 jobs), De Persgroep (26 van de 92 jobs bij De Morgen), Concentra ontslaat niemand, maar snoeit in de budgetten) in het nieuws (gemakkelijk als je zelf bepaalt wat nieuws is natuurlijk) omdat daar nu net die goed uitgebouwde, kwaliteitsvolle en autonome redactieteams vermassacreerd worden.

Dat is echter wel al veel langer aan de gang. Lees er het artikel 'Als het niet in de krant staat, vindt u het waarschijnlijk nergens' in mediakritiek.be maar even op na.
Hierin wordt ingegaan op een onderzoek door de Universiteit van Cardiff waaruit blijkt dat "zowat 60% van wat u in uw krant leest integraal afkomstig is van persagentschappen en PR-bureaus, nog eens 20% is dat gedeeltelijk. Omdat de bronnen van 8% van de berichtgeving moeilijk te achterhalen valt, betekent dit dat amper 12% van de artikels die u in uw krant leest afkomstig zijn van de hand van een journalist die bij die krant werkt." De konsekwentie daarvan is natuurlijk dat "de meest gerespecteerde media recycleren dus dagelijks en aan de lopende band ongecontroleerd materiaal dat hen wordt aangeleverd uit tweede hand. (...) Uit de slotconclusie blijkt dat 70% van de artikels die door persagentschappen en PR-bureaus werden aangeleverd door de kranten niet op feiten worden gecontroleerd (wat niet betekent dat ze niet juist zijn, we weten het gewoon niet) en dat bij amper 12% van de artikels de feiten meer dan eens worden gecheckt."
Het besluit is dan ook dat ‘onafhankelijke en gedegen journalistieke activiteit in de onderzochte media de uitzondering eerder dan de regel is'.
Het onderzoek betrof natuurlijk de Britse -zogenaamde- kwaliteitspers maar het kan zeker ook als leidraad dienen voor wat er in België gebeurt.

Zoals ik enkele dagen geleden al schreef lijkt het het eerder dat de som van 1 miljoen euro en, sinds de subsidie in 1996 werd ingevoerd, in totaal 11.200.000 euro (voor de oud-belgen onder ons 451 miljoen belgische franken) eigenlijk vooral dienen als subsidie voor de dividenden van de aandeelhouders.

Maar met de slogan 'wat we zelf doen doen we beter' houdt het daar natuurlijk niet bij op.
Terzelfdertijd laat de Vlaamse regering immers weten dat ze ook nog 500.000 euro veil heeft voor de ondertiteling van het journaal van 19.00 uur van de VMMA, beter gekend als VTM. En dat deed ze ook al in 2007. Dus samen ook weer 1 miljoen euro. Niet dat ik het die doven en slechthorenden niet gun (alhoewel, ze zouden beter niet weten wat daar soms als nieuws wordt verkocht) maar is VMMA geen privé-bedrijf in handen van dezelfde mediagroepen die ook al subsidies opstrijken voor hun geschreven pers?

Van de oorspronkelijke 9 negertjes die elk een aandeel van 11.9% van VTM in handen hadden bij de oprichting ervan in 1989 blijven er nu nog 2 over in de VMMA (VTM veranderde haar naam eind '98):

De Persgroep van Van Thillo - met een splinternieuwe drukkerij in Lokeren - die zijn omzet vorig jaar met 8 pct heeft kunnen opvoeren tot 505,9 miljoen euro terwijl de geconsolideerde winst met 67 pct toenam tot 34,1 miljoen.
De mediagroep Roularta - ook al met een nieuwe drukkerij in Roeselare - waarvan de omzet het afgelopen jaar met 25 procent steeg tot 766,8 miljoen euro en een nettowinst van 15,9 miljoen euro.

En toch vertellen ze ons dat het geen vette jaren zijn tegenwoordig, de aandeelhouders zullen met kerstmis hun kaviaar misschien door lompviseieren en hun champagne door cava moeten vervangen met de hoop dat hun persgroepen in 2009 weer veel overnames kunnen doen zodat de omzet en de winst wel groeit. Want daar hangt natuurlijk de klepel.

Die doven en slechthorenden kunnen hen gestolen worden, net als die goed uitgebouwde, kwaliteitsvolle en autonome redactieteams trouwens. Daar hebben ze geen geld voor veil. Als de doven en slechthorenden per sé het nieuws willen kunnen volgen dan moet de overheid dat maar betalen. En die goed uitgebouwde, kwaliteitsvolle en autonome redactieteams, als de overheid daarvoor wil betalen dan houden ze die schijn wel even op. Zij hebben immers hun geld nodig voor de uitbreiding van hun macht.

In Vlaanderen zijn er vier grote persgroepen: Concentra, Corelio, de Persgroep en Roularta Media Group.

De Persgroep wil nog meer uitbreiden in Nederland waar het sinds 2003 eigenaar is van 'Het Parool' en het radiostation 'Q-music' (ja ook in Nederland). 'Het Parool' lijkt wel een vetpot te worden voor de Persgroep. In 2007 maakte het een nettowinst 2,3 miljoen euro, na 1,7 miljoen in 2006 en 0,4 in 2005. Enkele dagen geleden raakte bekend dat de overname van de Nederlandse krantenuitgever 'AD Nieuwsmedia' 'heel dicht bij' is. AD Nieuwsmedia bevat naast het populaire 'Algemeen Dagblad' ook een ganse reeks regionale kranten.
Concentra (jaaromzet 2007 210 miljoen, een toename van 4.8% t.o.v. het jaar 2006, nettowinst 5,8 miljoen euro) verwierf in juni 2008 een meerderheidsbelang van 51% in het Nederlandse 'TV Limburg' in Sittard nadat het in maart ook al de weekbladengroep van 'De Trompetter' overnam van de 'Media Groep Limburg'. De Nederlandse verovering werd dit jaar afgerond met de negen huis-aan-huis-kranten en zes speciale edities van Typische Uitgaven. In België kocht het een minderheidsdeelname in Aslpage.be , een 'online community' zoals dat heet waar jongeren hun vrienden ontmoeten. De website is een van de 50 grootste sites in België volgens de CIM.
De omzet van Corelio nam in 2007 toe tot 376,5 miljoen (+2%) maar het boekte vorig jaar met 'slechts' 6,4 miljoen minder winst dan de 9,7 miljoen van 2006. De winstdaling komt onder meer door hogere afschrijvingen van de investeringen in de nieuwe... drukkerij. Met in 2008 de overname van de heatset-rotatiedrukkerij Nevada-Nimifi in Anderlecht is het wel met afstand de grootste drukkerij van België geworden. Corelio wil nu vooral verder groeien in de tijdschriftensector in Frankrijk.
In 2008 kocht en verkocht Roularta en verkreeg in België 50% in Travelmedia NV , 100% in Het Gouden Blad bvba, 50% in CTR Media NV. In het buitenland richtte het Tvoj Magazin (Steps City Magazine) in Kroatië en City Magazine Roularta d.o.o in Servië op. Verder verwierf het in Duitsland ook 50% in JM Sailer Verlag GmbH, 25% in Living & More Verlag GmbH, 50% van de bedrijfstak van de tijdschriftendivisie van Verlagsgruppe Weltbild en een bijkomende 25% in Bayard Media GmbH.
Kortom, zoals ze het zelf stellen in hun persbericht van 17 november: "Roularta is waakzaam en werkt verder aan kostenbesparende maatregelen".

Verder benadrukte Kris Peeters zich ook niet te willen bemoeien met individuele herstructureringen.
Wat een geruststelling.

Arme media

2008-12-11T17:56:00.010+01:00

Ik vind het erg wat er gebeurt met De Morgen en De Standaard maar toch voel ik geen greintje sympathie voor die journalisten.

Jarenlang hebben ze gegeten uit de hand van hun bazen, zich in slaap laten wiegen, zijn ze langzaamaan van koers veranderd en de belangen van hun bazen gaan verdedigen in plaats van de algemene belangen.
Hebben ze geschimpt op de weerstand tegen het generatiepact, de vakbonden als oubollig afgedaan, een forum gegeven aan een separatist als Bart de Wever en een populist als Dedecker zitten opvrijen.

Het buitenlands nieuws was dan bovendien nog vaker en vaker een af/overschrijven van de berichten van de grote persbureau's. Lode Delputte van de Morgen bijvoorbeeld over Zuid-Amerika omdat het ook zijn eigen mening is en hij die niet kan wegsteken. Een tuttebel als Barones Doornaert die alles wat enigzins anders denkt afmaakt in haar strontcolumn, de Navo verdedigt, Bush verdedigt kortom behept is met de Groot-Atlantische gedachte en die nooit weerwoord krijgt. Als je weerwoord wil hebben wordt het gewoon niet gepubliceerd in de 'kwaliteitsgazet'.

Gisterenavond in bed las ik in de laatste hit op thrillergebied (Stieg Larson - Mannen die vrouwen haten - De Millenium Trilogie) het volgende:
"Mikael Blomkvist was van mening dat het de taak van de financiële verslaggevers was om de financiële boys, die rentecrisissen creëerden en in de wirwar van waanzinnige internetbedrijven speculeerden met het kapitaal van kleine spaarders, te screenen en bekend te maken. Hij vond dat de journalistieke opdracht eigenlijk was om de captains of industry met dezelfde onbarmhartige ijver te screenen als waarmee politiek verslaggevers de kleinste misstappen van ministers en parlementsleden op de voet volgen."

Goed, dat laatste moet je maar met een korrel zout (zo geen kilo) nemen maar ik vind dat van die financiële journalisten goed gezien.
Uiteraard komen kritische stemmen nooit in de krant, de kranten zijn verkocht aan diegenen die we bekritiseren. Al lang vind ik dat er naast dat zogenaamde financiële katern ook een sociaal katern in de krant moet komen. Over de strijd van de kleine man/vrouw, de afbraak van de solidariteit, wat de vakbond doet, wat er op de werkvloer aan de hand is, wat de mensen zonder papieren moeten doorstaan, de toestand in de gevangenissen, de diefstal van ons collectief bezit... maar daar zullen we, vrees ik, nog lang op moeten wachten want de eigenaars van het nieuws zijn daar uiteraard niet mee gediend.

Bovendien worden die persgroepen ook nog eens gesubsidieerd. Ze worden gesubsidieerd terwijl ze winst maken. We subsidiëren eigenlijk de dividenden van de aandeelhouders.

De piratenradio's werden eerst vrije radio's, die werden uiteindelijk allemaal in een bandbreedte-keurslijf gestoken en opgekocht door diezelfde machtsgroepen die de pers hebben opgekocht en draaien nu eenheidsworst. De eenheidsworst die binnen de pers ook al heeft toegeslagen. Binnenkort is enkel de titel van de gazet nog verschillend en een afwijkende mening zal niet meer gepubliceerd worden.

Mooie vrije pers hebben we.
En wat is er van mijn aandeel ten tijde van 'de redding van De Morgen' geworden?
Toen al genaaid.

Israël bijna 28ste lid van de Europese Unie?

2008-12-02T08:30:00.006+01:00

Meer dan honderd landen komen deze week, van 2 tot 4 december 2008, in Oslo samen om het verdrag tegen het gebruik en de productie, handel en opslag van clustermunitie te tekenen.

Donderdag 20 november werd in het Europese parlement een resolutie gestemd ter ondersteuning van die Internationale Conventie.

Israël zal in Oslo niet aanwezig zijn.

De Verenigde Naties schatten dat Israël in 2006 vier miljoen clusterbommen boven Libanees grondgebied heeft afgeworpen en dat 40 procent niet onmiddellijk is geëxplodeerd.

België heeft, na de oorlog van Israël tegen Libanon, 400 soldaten naar Libanon gestuurd. Hun hoofdtaak is het opruimen van mijnen, waaronder de clusterbommen die door Israël vooral in het zuiden van het land gedropt zijn.

Op 3 september 2008 kwam een Belgische militair in het zuiden van Libanon om het leven wanneer een Israëlische clusterbom, die hij aan het ontmantelen was, in zijn handen ontplofte.

Op 2 december zal de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken een bezoek brengen aan het Europees Parlement om diezelfde parlementsleden die de resolutie ter ondersteuning van het verdrag over clustermunitie tekenden, ervan trachten te overtuigen een overeenkomst tussen de EU en Israël in plenaire vergadering aan te nemen.

Op 5 november heeft de Commissie van Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van het Europees Parlement immers ingestemd met een voorstel van de Europese Commissie en de Raad voor deelname van Israël aan Europese programma’s.

De ondertekening van het protocol betekent dat Israël in feite een statuut van bijna-lid van de Europese Unie krijgt.

Concreet betekent dit:

dat Israël beloond wordt voor zijn interpretatie van het Associatieakkoord, het handelsakkoord met de EU dat Israël consequent toepast op zijn nederzettingen. Hierdoor krijgen nederzettingsproducten onrechtmatig taxatievoordelen in de Europese Gemeenschap. Deze praktijk gaat tot op heden door, ondanks een technische regeling tussen Israël en de EU.

dat Israël zal kunnen deelnemen aan alle wetenschappelijke, academische en technische programma’s van de Europese Unie.

dat Israël zal kunnen deelnemen aan Europol, het samenwerkingsverband van de Europese politiediensten. Dit terwijl geweten is dat foltering, in tegenstelling tot het Europese Gemeenschapsrecht, volgens Israëls nationale wetgeving niet illegaal is.

dat voorbijgegaan wordt aan het feit dat het Israëlische leger de onwettige praktijk van buitengerechtelijkerlijk executies van gezochte Palestijnse militaire leiders verder wil uitbreiden. Nochtans veroordeelde de EU nog maar pas in februari 2008 de toenemende toepassing van doodstraffen en executies in de Islamitische Republiek Iran. De EU herhaalde toen ook het standpunt dat zij van oudsher huldigt, namelijk dat zij in alle omstandigheden tegen de doodstraf is.

In ruil voor deze voordelen zal Israël geen enkele verplichting hebben, noch zal hen enig engagement gevraagd worden ten opzichte van de Palestijnen. Geen enkele voorwaarde zal hen gesteld worden in verband met respect voor het Internationaal recht, de mensenrechten of de ‘vresesbesprekingen’ met de Palestijnen.

Het decor

Israël is een staat die sinds decenia straffeloos alle conventies van het Internationaal Recht aan zijn laars lapt.

Israël werd ettelijke malen veroordeeld in resoluties bij de VN. Ook het Internationaal Hof Van Justitie in Den Haag noemde, op 9 juli 2005, de bouw van de muur illegaal en eiste de afbraak. De realiteit is dat de de bouw van nederzettingen versneld wordt doorgevoerd. Net zoals de bouw van de muur onverdroten voortgaat en de afsluiting van de Palestijnse gebieden wordt versterkt.

In de Gazastrook worden vandaag anderhalf miljoen Palestijnen uitgehongerd. We citeren enkele cijfers uit een bericht van Mario Bergen, actief lid van de Midden-Oosten mediawatch, aan de VRT-nieuwsredactie:

Basisvoedsel zoals melk, bloem, voedseloliën, vlees, rijst en peulvruchten zijn niet beschikbaar in grote hoeveelheden.
Nog maar enkele bakkerijen hebben brood, waarvoor men uren in de rij moet staan.
35 % van de 260 inwoners van de Gazastrook die stierven door de Israëlische blokkade waren kinderen.
40 % van de basismedicatie is niet meer voorhanden.
20 % van de veestapel ging eraan door tekort aan veevoeder en vaccinaties.
700.000 kippen werden gedood door gebrek aan veevoeder.
Vissers hebben geen gas meer voor hun boten.
De landbouwsector heeft een tekort aan zaden, pesticiden en bemesting.
De Gazastrook heeft dagelijks behoefte aan 867 ton bloem, 153 ton suiker, 110 ton rijst, 75 ton verschillende soorten olie en 49 ton kruiden en groenten.

Vandaag stellen ook diverse leiders van rechtse politieke partijen in Israël voor een open luchtgevangenis te bouwen in de Negev en die vol te stoppen met leiders van Hamas en de Islamitische Jihad. Deze gevangenen zullen dan als menselijk schild worden gebruikt tegen Qassam-raketten.

Volgens de Israëlische vice-minister van Veiligheid gaat Israël zeker een grootschalig militair initiatief starten tegen de Gazastrook, maar anders dan voorheen en op het tijdstip dat Israël zelf verkiest.

Heeft de EU lak aan haar eigen resoluties en de massale schendingen van de Palestijnse rechten?

We mogen van de Europese parlementsleden toch wel verwachten dat ze op de hoogte zijn:

van de voortdurende illegale bezetting van Gaza en de Westelijke Jordaanoever;
van de voortdurende illegale bezetting en massale kolonisatie van Oost-Jeruzalem;
van het feit dat EU-lidstaten regelmatig gestemd hebben voor VN-resoluties die Israël veroordelen;
van het feit dat het Internationaal Hof Van Justitie in Den Haag de bouw van de muur illegaal noemde en de afbraak eiste;
van het feit dat hun eigen vergadering, het EU-parlement, in 2002 stemde voor opschorting van de associatieovereenkomst EU-Israël op grond van Israëls schendingen van de mensenrechten.
van het feit dat in alle 25 EU-landen de doodstraf is afgeschaft en het voor de tien landen die in 2004 toetraden een voorwaarde was om toegelaten te worden tot de unie.

Kunnen de Europese parlementsleden ons dan ook uitleggen om welke redenen de EU vandaag tot een wijziging van haar besluit tot opschorting van de overeenkomst zou komen, het voornemen heeft de ogen te sluiten en van plan is dit protocol te ondertekenen?

Waarom laat de EU binnen enkele dagen de wereld weten dat het effectief het Israëlische apartheidsregime steunt en in feite lak heeft aan haar eigen resoluties en de massale schendingen van de Palestijnse rechten?

Dit bericht werd als persmededeling geschreven voor Attac Vlaanderen.

'Zand in de Machine', het gratis-voor-niets webzine van Attac Vlaanderen - 30 november 2008

2008-11-30T09:09:00.006+01:00

'Zand in de Machine', het gratis-voor-niets webzine van Attac Vlaanderen
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Dit jaar viert Attac zijn tienjarig bestaan
en vandaag dus weer een rijk gestoffeerde 'Zand in de Machine' met, uiteraard, de financiële crisis als hoofdthema en de introductie van Obama als toemaat.

"Ontwapen de markten!". Toen Attac in 1998 werd opgericht, werd deze slogan geformuleerd tegen de achtergrond van de financiële ineenstorting in Oost-Azië. Ondertussen, waren wij getuige van andere crisissen teweeggebracht door financiële markten in Rusland, Brazilië, Turkije, Argentinië en de uitbarsting in 2001 van de zeepbel van de "Nieuwe Economie". Vandaag wordt er hard gewerkt aan 'oplossingen' voor de crisis van vandaag,2008. Iedere dag is er wel een nieuw plan maar wat vandaag nieuws is is morgen al oud nieuws. Wat vandaag spectaculair is is morgen achterhaald. Wat vandaag zou moeten werken wordt morgen afgedaan als teleurstellend. Moeten we misschien wachten op wonderdokter Obama? Hoeveel keer nog slapen voor de Kerstman komt?

* De eerste 10 jaar van Attac % 1998-2008 %

Wellicht is de grootste les die we uit die eerste tien jaar van Attac kunnen trekken, dat onze argwaan tegenover de neoliberale globalisering terecht was. De deregulering van de financiële markten heeft duidelijk geleid tot sociale en ecologische catastrofes en een democratisch deficit. Onze tegenstanders hebben de voorbije tien jaar over het algemeen alles ontkend. Zij weigerden de duidelijke crises te zien en nog veel minder ze af te wenden, en wanneer dat mogelijk was hebben ze er zelfs voordeel uit gehaald. Wij zagen de crises aankomen en stelden mogelijkheden voor om ze te vermijden.
Vandaag wordt er hard gewerkt aan 'oplossingen' ervoor. Maar wat vandaag nieuws is is morgen al oud nieuws. Wat vandaag spectaculair is is morgen achterhaald. Wat vandaag zou moeten werken wordt morgen afgedaan als teleurstellend. Moeten we misschien wachten op wonderdokter Obama?
http://vl.attac.be/article1197.html

Obama

* Links Europa en Obama - door Jean Bricmont

Er zijn ten minste twee factoren in aanmerking te nemen als we een verkiezing willen proberen beoordelen: dat wat de kiezers willen uitdrukkelijk met hun stem en wat de verkozen kandidaat zal doen. In het geval van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, zou het bijzonder triest zijn geweest mocht McCain na acht jaar Bush-regime verkozen zijn. In feite is het verwonderlijk dat hij er nog in geslaagd is 46% van de stemmen te behalen. Net zoals ook zijn uitstekende resultaten in een aantal staten als bijvoorbeeld Louisiana (zijn ze daar de orkaan Katrina vergeten?)
http://vl.attac.be/article1208.html

* Hoe de wittebroodsweken gebruiken – door Walden Bello

Volgens Walden Bello zal Obama zich in de loop van de eerste 100 dagen van zijn presidentschap zonder aarzeling moeten verlossen van twee zware lasten, Irak en Afghanistan, en de weg vrijmaken om zich toe te spitsen op de werkelijk gigantische taak die voorligt: omvorming van de Amerikaanse én de globale economie.
http://vl.attac.be/article1209.html

Financiële crisis

* Het einde van het neoliberalisme - door Joseph Stiglitz

De wereld is niet mals voor het neoliberalisme, die hutsepot van ideeën gebaseerd op de fundamentalistische opvatting dat de markten zichzelf corrigeren, dat zij efficiënt de geldmiddelen verspreiden en dat zij het algemeen belang dienen. Het marktfundamentalisme heeft steun verleend aan het Thatcherisme, aan de “Reaganomics” en aan de “Washington-consensus” ; die begunstigden privatiseringen, de economische liberalisering en centrale banken die onafhankelijk zijn en alleen bezorgd om inflatie te vermijden.
http://vl.attac.be/article1201.html

* De tijd is gekomen: sluit de financiële casino's - Verklaring van de ATTAC’s van Europa

Vandaag weer eens een rijk gestoffeerde 'Zand in de Machine'. Het zal jullie niet verwonderen dat de financiële crisis het hoofdthema is. Waar vandaag hard gewerkt wordt aan 'oplossingen' ervoor. Maar wat vandaag nieuws is is morgen al oud nieuws. Wat vandaag spectaculair is is morgen achterhaald. Wat vandaag zou moeten werken wordt morgen afgedaan als teleurstellend. Wegens de ingewikkeldheid van het huidige financiële systeem, is het onmogelijk om de problemen met slechts één instrument op te lossen. Er is geen punt van Archimedes. Een gehele doos van instrumenten zal noodzakelijk zijn. Nochtans, gezien de honderden voorstellen die zullen opduiken in de nabije toekomst en die alle controversieel zullen zijn, kunnen wij sommige basisvereisten bepalen aan de welke zullen moeten worden voldaan opdat een voorstel als emancipatorische hervorming aanvaardbaar kan zijn.
http://vl.attac.be/article1189.html

* Belast de Speculanten ! - door Sarah Anderson, John Cavanagh, Chuck Collins, Dedrick Muhammad en Sam Pizzigati

Met het spook van een financieel Armageddon dat in alle krantenkoppen opduikt, komen bij mij twee vragen telkens terug. Waar zal de overheid 85 miljard dollar vinden om AIG en andere reuzen van Wall Street op te kopen? En wat zullen wij moeten betalen voor het herstel van ’Main street’, met inbegrip van federale hulp aan de staten, hulp aan huiseigenaars, en projecten van openbare werken voor de werklozen?
http://vl.attac.be/article1186.html

* De crisis: stop de kettingreactie - door Attac Frankrijk

In haar jaarverslag vermeldt de bank Merryl Lynch 100.000 ’ultrarijken’. Elk van hen bezit minstens 30 miljoen dollar aan financiële activa. Samen maakt dat 15.000 miljard dollar, wat overeenkomt met bijna een kwart van de bruto wereldproductie. Vandaag gijzelen ze de wereldeconomie. Die zakt daardoor weg in een crisis die een veelvoud aan facetten vertoont. Al deze crisissen én het systeem dat er de oorzaak van is, vernietigen stilaan de mensheid en de planeet als de volkeren daar niets tegen doen. Want elke crisis versterkt en verscherpt de andere.
http://vl.attac.be/article1190.html

* Om de financiële crisis te begrijpen - door Antonio Martins

De internationale kredietmarkten zijn in shock. Er is een reële dreiging dat er een vernietigende stormloop op de banken komt. Dit omdat de 700 miljard dollars die door de VS werden aangebracht te laat gekomen zijn en niet aangepast waren. Welke zijn de oorzaken van de crisis? Welke relatie is er tussen de crisis, het financieringskapitalisme en de ongelijkheden? Bestaan er alternatieven?
http://vl.attac.be/article1207.html

* Opinie: Bankencrisis vraagt om staatshervorming - door de Vooruitgroep

De bankencrisis toont volgens de VOORUITGROEP opnieuw dat we voor een goede staatshervorming verder moeten kijken dan de organisatie van de Belgische staat. Kleine staatjes zijn immers niet opgewassen tegen grote problemen. De instorting van de financiële markten duwde de communautaire discussies abrupt weg van de voorpagina’s. Het communautaire gekibbel over de staatshervorming van het laatste jaar verbleekt in vergelijking met de ernst van de wereldwijde financiële crisis. Toch hebben deze discussies meer met elkaar te maken dan op het eerste gezicht lijkt. Ze gaan beiden over de rol van de staat in het creëren van welvaart en welzijn in de 21ste eeuw.
http://vl.attac.be/article1193.html

* Liberalisme en Verzorgingsstaat - door Raphaël van Breugel

In 2006 was het nieuws eerder goed tot zelfs euforisch. De meeste analisten bevestigden dat de economie in goede vorm was, dat de basissen stevig waren, dat de immobiliënsector zijn stijgende beweging zou verder zetten, dat de beurzen wereldwijd tot duizelingwekkende hoogten zouden klimmen. Slechts weinigen merkten de eerste tekenen van spanning op of waarschuwden tegen de ‘irrationele uitbundigheid’. Maar in een periode van standvastige groei (ononderbroken dacht men) houdt niemand van onheilsprofeten. Het is dan niet de tijd om na te denken. Men moet ageren, kopen, kost wat kost meedoen met die beweging die allen zal verrijken.
http://vl.attac.be/article1194.html

Perscommuniqués

Uiteraard zijn er weerom onze perscommuniqués die, in de goede oude traditie van 'vooral negeren' nooit worden opgenomen door onze 'kwaliteits-' en andere kranten en tijdschriften.
Je vindt ze dus alleen maar op onze site (allemaal) en (sommige) op enkele andere sites zoals die van Lef, Website voor syndicalisten, Indymedia.be, Indymedia Antwerpen en MO*. Waarvoor trouwens onze dank.

* 20/10 - Belastingparadijzen afschaffen? Het wordt dringend tijd!
* 27/10 - Europese vakbonden en andere sociale bewegingen staan voor een historische opdracht: Het kapitalisme grondig hervormen
* 14/11 - Naar een werkelijk mondiaal antwoord op een mondiale crisis
* 20/11 - 20 op 20 voor de G20!
* 28/11 - De Belgische regering stuurt geen enkele officiële vertegenwoordiger naar Doha

Column van Diogenes van Gent

We besluiten met de twee laatste bijdragen van Diogenes van Gent in zijn column:
* Het egoïsme van Marc De Vos
* De nieuwe bedrijfswacht van het patronaat

The Food Chain: environmental Cost of Shipping Groceries Around the World

2008-04-28T06:26:00.004+02:00

Cod caught off Norway is shipped to China to be turned into filets, then shipped back to Norway for sale. Argentine lemons fill supermarket shelves on the Citrus Coast of Spain, as local lemons rot on the ground. Half of Europe’s peas are grown and packaged in Kenya.

In the United States, FreshDirect proclaims kiwi season has expanded to “All year!” now that Italy has become the world’s leading supplier of New Zealand’s national fruit, taking over in the Southern Hemisphere’s winter.

Food has moved around the world since Europeans brought tea from China, but never at the speed or in the amounts it has over the last few years. Consumers in not only the richest nations but, increasingly, the developing world expect food whenever they crave it, with no concession to season or geography.

Increasingly efficient global transport networks make it practical to bring food before it spoils from distant places where labor costs are lower. And the penetration of mega-markets in nations from China to Mexico with supply and distribution chains that gird the globe — like Wal-Mart, Carrefour and Tesco — has accelerated the trend.

But the movable feast comes at a cost: pollution — especially carbon dioxide, the main global warming gas — from transporting the food.

Lees het hele artikel door te klikken op de titel.

Auteur: ELISABETH ROSENTHAL
Bron: NYT, gepubliceerd: April 26, 2008

Ondermijnt Internet de beschaving?

2008-04-17T19:52:00.000+02:00

Gisteren in Knack een interview met Andrew Keen die ook volop aan het woord kwam in Tegenlicht over Wikipedia en Web 2.0. Zijn boek is nu vertaald in het Nederlands. Het staat haaks op de vandaag aanbeden “participatieve democratie” en “internetdemocratie”.
De vraag is of er poortwachters dienen te zijn die "de kennis bewaken? Word anders het “creationisme” even waar als “de evolutieleer van Darwin”?

Wat Andrew Keen in zijn boek doet is, wat men noemt, het kind met het badwater weggooien. Tenminste zo lijkt het als je er recensies over leest (ik moet zijn boek nog lezen) . Waarschijnlijk is het ook zijn bedoeling om te choqueren (kakafonie, digitaal narcisme, amateurapen,...). Als 'internet-entrepreneur' heeft hij blijkbaar ook de analyse gemaakt dat je in deze tijden moet choqueren om niet achter te blijven als de roependen in de digitale woestijn.

Uiteraard speelt zijn uitgever daarop in en licht die de meest radicale passages eruit om zijn publiciteit te stofferen. Waarop de pers dan weer inspringt en uiteindelijk elk van hen hun doel bereiken: gehoord en gelezen worden voor de enen, verkoop halen voor de anderen.

In die zin zijn ze ook allen mee met hun tijd en met wat slechte wil zou je kunnen stellen dat ze net hetzelfde doen als wat Keen in zijn boek aanklaagt.

Mijn positie is anders. Voor een deel ga ik mee met Keen wanneer hij het heeft over de youtube, myspace, facebook en andere myblogs maar ik ben dan weer slechts gedeeltelijk akkoord met zijn kritiek op wikipedia en andere 'resources' zoals RSS-feeds, del.icio.us, internet archive...

Het internet is ook een bron van kennis, actie en samenwerking dat ons de mogelijkheden heeft gegeven om effectiever te doen wat we doen, om meer aandacht te trekken op de dingen die wij belangrijk vinden. Wat zouden het WSF, Attac, en zoveel meer dergelijke initiatieven zoals Indymedia (ik geef toe, de Belgische is niet my cup of tea) zijn zonder het internet?

Om de Attac Vlaanderen website even te nemen: niet alle artikels die erop worden gepubliceerd zijn artikels van experten (zie bijvoorbeeld het artikel van Jos Geudens over Kenia) en toch worden ze er gepubliceerd. Hoe zou Attac Vlaanderen meer dan 10.000 bezoekers per maand kunnen bereiken zonder dat internet? Ten dele is dat wat Attac publiceert op het internet ook de basis voor de werving van de leden of niet?

Zouden, zonder het internet, die tientallen miljoenen mensen op straat zijn gekomen net voor de nieuwe oorlog tegen Irak begon?

Zouden we geweten hebben (weten we het trouwens?) wat er de laatste maanden bijvoorbeeld in Birma en Tibet is gebeurd zonder de 'bloggers' vanuit die landen? Trouwens waarom zijn de blogs uit die landen blijkbaar dan weer wel 'betrouwbaar'? De beweringen ervan worden immers massaal overgenomen door de gevestigde kranten.

Let op, ik word hier niet lyrisch.
Op het internet staat shit, veel shit, enorm veel shit. En dat is inderdaad wel een probleem. Maar het probleem is niet het medium. Het probleem is hoe het medium gebruikt wordt. Net zoals in de 'gevestigde' pers shit, veel shit, enorm veel shit staat en op de 'gevestigde' televisiekanalen shit, veel shit, enorm veel shit getoond wordt. Hier ook is het probleem niet het medium maar hoe het medium gebruikt wordt. En hier ook wie het bezit.

Wat doen we met de beevees, de 'experten' à la Rik Torfs, Bart De Wever's en andere Mia Doornaert's die dag aan dag, avond na avond in de 'gevestigde' pers en op de 'gevestigde' televisiekanalen een 'vrij' podium krijgen om hun 'ding' te doen?
Wat doen we met de 'gevestigde' academici die vanuit hun ivoren toren alleen omgaan met andere 'gevestigdeprofessionals en elite moeten koesteren. 'Ik geloof in culturele autoriteit. Of het nu de staat is, de leraar of de intellectueel'. Is dit ook weer een provocatie? Moeten we (boutade) weer de klak afnemen voor de baron, pastoor, notaris en schoolmeester?

Is dit de revolutionaire voorhoede?

Ook zegt hij: 'Mensen moeten begrijpen dat er uiteindelijk iemand moet betalen voor Maureen Dowd en Thomas Friedman'.
Maat zeg me, waarom zou ik moeten betalen voor de mening (het gaat niet over feiten maar de mening) van iemand? In het geval van Friedman is dat dan ook nog een absurde, gevaarlijke mening. Lees mee wat die enkele jaren geleden voor het begin van de oorlog in Irak zonder verpinken in de New York Times (is dat niet het 'progressieve' dagblad van de VS?) mocht schrijven:
"The US has to make clear to Iraq and US allies that America will use force, without negotiation, hesitation, or UN approval."
"Blow up a different power station in Iraq every week, so no one knows when the lights will go off or who's in charge."
"I have no problem with a war for oil."

Dus voor iemand (een gek) die het staatsterrorisme verheerlijkt zou ik moeten betalen? Behoort Friedman dan tot die 'culturele autoriteit', is hij die 'intellectueel' waarin Keen gelooft?
Wat is hier het verschil tussen de 'oude' reporter en de door Keen verguisde 'nieuwe' reporter?

Is het dat wat Keen bedoeld als hij zegt: "Internet maakt de wereld complex. Het is de taak van de media om de wereld te simplificeren."
Ik constateer dat ze inderdaad goed bezig zijn en Keen is hun boodschapper.

Misschien willen Walen en Brusselaars ons pensioen wel betalen?

2008-02-21T06:04:00.022+01:00

De bevolking van België veroudert beetje bij beetje. Dit is een algemene regel voor praktisch alle gemeenten in Vlaanderen en Wallonië. Enkel het Brusselse Gewest wordt er jonger op. De gemiddelde leeftijd op 1 januari 2007 was er 37,72 jaar. Aan het begin van dit millennium, op 1 januari 2000, was die nog 38,55 jaar.

Ziehier nog enkele cijfers:

de gemiddelde leeftijd voor België is geëvolueerd van 39,15 jaar in 2000 naar 40,09 jaar in 2007;
de bevolking van Vlaanderen is ouder dan die van Wallonië en het Brussels Gewest, respectievelijk 40,77 jaar, 39,08 jaar en 37,72 jaar;
de provincie Limburg evolueert van 37,96 jaar naar 40,06 jaar maar blijft toch de jongste provincie van Vlaanderen;
de jongste gemeente in Vlaanderen is Merksplas in de provincie Antwerpen met een gemiddelde leeftijd van 37,56 jaar;
de Vlaamse TOP-5 wordt vervolledigd met Spiere-Helkijn in West Vlaanderen (37,88), de 2 Limburgse gemeenten Opglabbeek (37,71) en Houthalen-Helchteren (37,90). Nummer 5 tenslotte is Beerse in Antwerpen (37,99).

Vergelijken we echter de cijfers voor heel België dan scoort de TOP-5 van Vlaanderen veel minder goed. Ze staan dan respectievelijk op de 41ste, 46ste, 53ste, 54ste en 60ste plaats. De jongste Belgen wonen inderdaad in het Brussels Gewest en de provincie Luxemburg. Zij nemen elk 5 van de TOP-10 plaatsen in. Meer zelfs, 16 van de TOP-20 plaatsen.

Tenslotte moeten we nog vermelden dat ook de oudste gemeenten Vlaams zijn, twee kustgemeenten en 1 Limburgse. De TOP-3 bestaat daar uit Koksijde (47,57), Herstappe (47,53) en Knokke-Heist (47,31).

Misschien moeten we toch maar rekenen op de Walen en Brusselaars om onze pensioenen te betalen?

Klik hier voor alle cijfers.
Bron: FOD Economie, KMO, Middenstand en Energie

De Prijs van de Taal

2007-12-13T08:36:00.000+01:00

Op mijn vorige inbreng rond de 'Dubieuze Data Award' kreeg ik per email een reactie van de uitreikers 'journalinks'.

In een PS bij dat bericht had ik hen immers gevraagd of het de volgende keer niet gewoon "Prijs" kon zijn eerder dan de "Award" van nu.

Ze schreven in een mail waarin ze mij bedankten voor de positieve reactie (ook) als PS:
Wij vinden 'Award' net iets meer aplomb hebben dan 'Prijs'. ;-)

Waarop ik uiteraard moest terugschrijven:

"Waarom?
Omdat het Engels is?
Vroeger was het altijd 'Grand Prix' (nu in Nederland soms nog trouwens).
Vandaag is Frans 'out' en is Engels een 'must'.

Uitsluiting van mensen wordt versterkt door taaluitsluiting.
De eigen taal is een taal die door nagenoeg iedereen verstaan wordt die die taal als moedertaal heeft. Hoeveel niet-opgeleiden, 'ouderen' en andere categorieën mensen kunnen niet meer mee met een taalevolutie waarbij de eigen taal vervangen wordt door een 'vreemde' taal? Staat U daar ooit bij stil als (toekomstige) journalist?

Is de taak van de journalist niet het vertalen van nieuws? Hoe kan je nieuws vertalen als je de taal hanteert van diegenen die nieuws brengen (nieuws-marketeers) eerder dan de taal van diegenen voor wie het nieuws bedoeld is?

Gaan (toekomstige) journalisten nu ook al marketeer-taal gebruiken in hun 'eigen nieuws'- communicatie?

Nu heet het 'Award', heet het binnen 10 jaar dan 褒奖 ? (ik hoop dat uw computer Chinese lettertekens kan lezen).
Want culturele overheersing gaat steeds samen met commerciële overheersing".

De Dubieuze Data Award 2007

2007-12-11T08:28:00.000+01:00

Weer een nieuwe prijs? hoor ik U zeggen.

Neen hoor, hij bestaat al drie jaar maar tot nog toe is ie misschien nog niet opgevallen. In het bos ziet met de bomen ook niet zo scherp meer. Maar deze Prijs kan een meerwaarde zijn. Hij wil de aandacht vestigen op het tekort aan basiskennis statistiek in de Vlaamse media.

De Dubieuze Data Award (tussen haakjes: waarom moet dat weer een Award zijn? Is een gewone Nederlandstalige Prijs niet ’cool’ genoeg?), de Dubieuze Data Award wordt dus uitgereikt door de portaalsite Journalinks. De site is een onafhankelijk mediaproject en wil studenten, docenten en journalisten ondersteunen bij het gebruik van internetresearch, data-analyse met behulp van statistische programma’s en geografische informatiesystemen.

En de nood aan zo’n ondersteuning is er vast en zeker. We citeren uit de persmededeling (we zouden het niet beter kunnen verwoorden):

'Statistiek is onontbeerlijk geworden voor een goed bestuur. Net daarom moeten de media, die dit bestuur willen controleren, in staat zijn om statistisch te redeneren. Helaas slagen de meeste media hier niet in.

2007 was opnieuw een jaar vol misleidende nieuwsberichten op basis van te kleine steekproeven, niet-representatieve on-line-polls en niet-significante resultaten. Bij deze derde editie focussen we op het totale gebrek aan feeling voor de foutenmarge bij een politieke peiling.

Slechts één zeer recent blunderverhaal hebben we er dit jaar speciaal uitgelicht. Niet ter vermaak, wel om de noodzaak van een basiskennis statistiek voor journalisten te benadrukken.

Bijna dagelijks verschijnen dergelijke foutieve berichten in het nieuws.

"Verhofstadt krijgt voorkeur als premier"
(DS/VRT, 7 december 2007)

De jury stelt verder:
’Dat ze bij De Standaard en de VRT blind, dom of van kwade wil zijn, hebben we niet gezegd. Feit is wel dat beide media - na enkele betere momenten - opnieuw vrolijk elke bocht afsnijden bij weer een nieuwe peiling: weg foutenmarges, vaarwel significantieniveau...

Dat Guy Verhofstadt (Open VLD) een geweldige remonte maakt is natuurlijk meer dan een nieuwsfeit waard. Maar meteen ook stellig lopen te beweren dat de aftredende premier - in één adem - voorbij Yves Leterme (CD&V/N-VA) is gefietst, is prietpraat. Of beter: stemmingmakerij, want totaal niet significant.

Bij de bewuste peiling werden 751 Vlamingen ondervraagd. 41% noemde Verhofstadt het meest geschikt om de nieuwe premier te worden, terwijl 40% Leterme verkoos. De bijhorende foutenmarges schommelen vermoedelijk rond de 3,5%.'

Tip aan de hoofdredacties van De Standaard en de VRT (en de andere kranten trouwens ook, ze zijn allen in hetzelfde bedje ziek): Geef je journalisten het eerste Nederlandstalige handboek basisstatistiek voor journalisten cadeau.
Sprekende Cijfers is een uitgave van de Universitaire Pers Leuven met de steun van het Fonds Pascal Decroos voor Bijzondere Journalistiek.

Een tweede tip: organiseer eens een opleiding CAR voor jullie redactie. De kwaliteit kan er alleen maar bij winnen. Alle inlichtingen daaromtrent kan je krijgen bij het VVOJ (Vereniging van Onderzoeksjournalisten).

PS voor Journalinks: mag het volgend jaar niet gewoon ’Prijs’ zijn?

De ‘andere’ auto: een soortement tijdslijn

2007-12-05T06:04:00.000+01:00

Dat de 'andere' auto geen nieuw gegeven is waar wij, moderne, slimme, ontwikkelde mens, in al onze wijsheid aan beginnen denken zijn ergens op het einde van de twintigste eeuw, mag blijken uit een soortement tijdslijn die ik hieronder uitteken.

Het wordt trouwens tijd, dacht ik zo , dat we de revolutionaire bedenker van het wiel die duizenden jaren geleden haar/zijn concept voor het eerst in de praktijk toepaste de eer bewijzen die zij/hij verdient. Wie het is weten we niet. We weten wel dat het geen Vlaming was maar waarschijnlijk een Mesopotamiër. Mesopotamië was een gebied ergens tussen de Tigris en Eufraat. Vandaag liggen daar Irak en Iran.

3500 jaar voor Christus: De uitvinding van de vaste wielen op karren - de eerste voertuigen op wielen van de geschiedenis zien het licht.

1665 -1680: in deze periode creëerden de Vlaamse priester Jezuiet en de astronoom Ferdinand Verbiest plannen voor een miniatuur vierwielige onbemande stoom’auto’ voor de Chinese Keizer Khang Hsi.

1769: de Fransman Nicholas Cugnot ontwierp een door stoom aangedreven motorvoertuig (foto 4) geschikt voor 10 kilometer per uur.

1825: de Britse uitvinder Goldsworthy Gurney bouwt een stoomauto die met succes een trip van 120 km voltooide in tien uren tijd.

1839: De Schot Robert Anderson bouwt het eerste elektrische voertuig.

1890-1910: Periode van belangrijke verbeteringen van batterijtechnologie, specifiek met ontwikkeling van de moderne lood-zuur batterij door H. Tudor en nikkel-ijzer batterij door Edison en Junger.

In 1897 begon de London Electric Cab Company met diestverlening in de stad. Ze gebruikten hiervoor auto’s aangedreven door een elektrische motor van 3PK. De "Bersey Cab" naar zijn uitvinder, Walter Bersey, kon tot 75 km rijden voor de batterij weer moest opgeladen worden.

1898: Dr. Ferdinand Porsche, 23 jaar, bouwt zijn eerste auto, de “Lohner Elektrische Chaise”. Het was de eerste auto ter wereld met voorwielaandrijving. Zijn tweede was een hybride, die een verbrandingsmotor gebruikte om via een generator kracht over te brengen aan elektrische motoren die in de wielnaven waren gevestigd. Op batterij alleen kon de auto bijna zestig kilometer ver rijden.

1898: Eerste autosalon ter wereld in Parijs met 242 modellen en 140.000 bezoekers. Om er voor te zorgen dat alleen volwaardige auto's tentoon werden gesteld moest iedere wagen eerst van Versailles naar de Tuilerieën rijden.

1899: Twee hybride voertuigen doen hun intrede op het Salon van Parijs.

1900: De Belgische autoconstructeur, Pieper, introduceert een 3,5pk krachtige "voiturette" waarin de kleine benzinemotor aan een elektrische motor onder de zetel werd gekoppeld. Op kruissnelheid was de elektrische motor in feite een generator, die de batterijen oplaadde. Maar bij versnelling gaf de elektrische motor, coaxiaal opgezet met de gasmotor, meer kracht. De octrooien Pieper werden gebruikt door een Belgische firma “Automixte” die vanaf 1906 tot 1912 bedrijfsauto’s bouwde.
In 1900 waren in de VS 38% van de verkochte wagens aangedreven door electriciteit, 40% door stoom en slechts 22% door gasoline.

1913: Met de komst van de zelf-starter die het de chauffeur gemakkelijk maakt om benzinemotoren te starten werden de stoom- en en elektrische voertuigen bijna volledig van de kaart geveegd. In dat jaar, daalde de verkoop van elektrische auto's tot 6.000 voertuigen, terwijl Ford 182.809 van zijn T-model aangedreven op benzine verkocht.

1966: General Motors bouwt de Electrovan, het eerste op waterstof aangedreven voertuig ooit.

1973: Met de petroleumcrisis groeit de belangstelling voor alternatieven voor petroleum voor de auto-industrie. De Volkswagen Taxi wordt op nagenoeg alle autosalons in Europa en Noord-Amerika tentoongesteld.

1979: In Europa brent BMW het eerste prototype van een uitstootvrije op waterstof aangedreven voertuig uit.

1982: De Australiër Hans Tholstrup rijdt bijna 4200 km met de Quiet Achiever, de eerste zonnecel-auto tussen Sydney en Perth in 20 dagen.

1989: Audi werd de eerste fabrikant in Europa om een hybride voertuig in productie te nemen: de Audi Duo die op A4 Avant Quattro wordt gebaseerd. Het voertuig werd aangedreven door 1,9 liter dieselmotor van 90pk samen met een 29pk sterke elektrische motor. Beide krachtbronnen dreven de voorwielen aan. De Duo was geen commercieel succes en daarom gestopt. De Europese constructeurs gingen zich daarna concentreren op research en ontwikkeling van dieselmotoren.

1997-1999: Een kleine selectie elektrische auto’s van grote constructeurs – o.a. Honda EVPlus, de EV1 en de S-10 pickup van General Motors, een Ford Ranger pickup en de Toyota RAV4 EV - werd geïntroduceerd in Californië. Ondanks het enthousiasme van de eerste kopers, werden er niet meer dan een paar honderd chauffeurs bereid gevonden er een aan te schaffen. Op een periode van een aantal jaar werden de elektrische voertuigprogramma's afgevoerd.

1997-2007: De opmars van de hybride voertuigen

In 1997 Toyota Prius, de eerste succesvolle hybride auto, werd geïntroduceerd op de Japanse markt, twee jaar vóór zijn originele lanceringsdatum, en voorafgaand aan de Conferentie van Kyoto in December. Het eerste jaar werden bijna 18.000 stuks verkocht.

In 2000 brengt in Japan Nissan de Tino Hybrid op 100 exemplaren uit en Honda en Toyota brengen verschillende modellen hybride voertuigen op de mark. Honda Insight is de eerste hybride auto die de Amerikaanse massa bereikt. Hij wordt gevolgd door de Civic Hybrid in 2001 en de Accord Hybrid in 2004. Toyota brengt brengt de Toyota Prius uit, de eerste vier-deurs hybride sedan.
Toyota Prius II won in 2004 de Auto van het Jaar Prijs in de VS. Het succes was onvoorzien, Toyota werd verrast door de vraag en moesr zijn productie van 36.000 tot 47.000 verhogen voor de VS-markt. Geïnteresseerde kopers wachtten er tot zes maanden om een Prius te kopen.
In 2005 wordt de eerste 4X4 hybride, de Ford Escape Hybrid op de markt in de VS.
Sindsdien volgen de nieuwe hybride modellen elkaar op met: GM (Saturn Aura, Opel Astra Hybrid, Chevrolet S3X SUV Hybrid, Silverado Hybrid Truck, GMC Sierra Hybrid Truck), Toyota (Highlander, Estima Hybrid Minivan, Alphard Hybrid Minivan, Sienna Hybrid Minivan, Lexus RX 400h en LS 600h), Ford (Mercury Mariner), Chrysler (Dodge ESEX Hybrid, Dodge RAM Hybrid), Kia ‘(Rio Hybrid), Mazda (RX-8 Hybrid), Nissan (Altima Hybrid), Dit laatse model wordt sinds … ook in Europa verkocht. Andere constructeurs kondigen ook hun hybride modellen aan voor eind 2007 en in de loop van 2008.

1999: het eerste Europese publieke waterstoftankstation opent zijn deuren in München.

2005: General Motors stelt zijn voor het leger ontworpen op waterstof aangedreven pickup voor.
Op basis van de Opel Zafira wordt de GM HydroGen3 Minivan gebouwd en door pakjesdiensten in Europa en de VS getest in gewone dagdagelijkse omstandigheden.

2006: In Japan wordt Mazda de eerste constructeur die door waterstof aangedreven auto’s in handen van particulieren geeft door twee hybride (waterstof en benzine) RX-8 modellen aan particulieren te leasen.

2007: Op diverse autosalons in de wereld worden de eerste FC-voertuigen (FC = Fuel cell = brandstofcel) aan het publiek getoond waarvan gezegd wordt dat ze eind 2007 en begin 2008 in productie zullen gaan (o.a. Chevy Equinox Fuel Cell SUV, Mazda Premacy Hydrogen RE Hybrid Minivan).
In de Verenigde Staten gaat de Tesla, een elektrische sportwagen, in verkoop (zie foto)
De BMW Hydrogen 7 is de eerste auto die (enkel als) leasing op de markt wordt gebracht in Europa en de VS.

2008: Venturi, een Frans merk, zal zijn model Astrolab, de eerste voor het publiek door zonnepanelen aangedreven auto op de markt brengen.

De aanpak van de fiscale fraude in ons land bevindt zich in verregaande staat van ontbinding

2007-11-24T10:41:00.000+01:00

Vaak gebeurt het niet maar deze keer ben ik het volmondig eens met Bart Sturtewagen van 'De Standaard'. Daarom wil ik hem alle eer aandoen en enkele paragrafen uit zijn artikel "Staat van ontbinding" in de krant van 23 november 2007 citeren (ik zou het trouwens niet beter kunnen verwoorden).

Hij heeft het namelijk over de pijnpunten die aan de oppervlakte komen door de eindeloze patstelling binnen de regeringsvorming. Naast het gebruikelijke onderwerp van de gerechtelijke achterstand en andere kwalen op justitie heeft hij het ook over financiën. En meer in het bijzonder over fiscale fraude, de onmacht van de ambtenarij om daar iets tegen te beginnen en de schijnbare onwil en zelfs systematische boycot, van de politiek. Je voelt de verontwaardiging bezit nemen van zijn pen.

Maar eerst dit nog. Je weet waarschijnlijk wel dat het Ministerie van Financiën wordt geleid door onze onovertroffen Minister Reynders (die, dit even terzake, sinds zijn verkiezingsoverwinning in juni blaakt van zelfvertrouwen en een nog groter adept is geworden van de 'naast de schoenen lopen'-sport).

Nu hebben we de laatste jaren toch al wat meegemaakt met Reynders (informatisatie van ministerie is een regelrechte ramp geworden, miljoenenputten die weggewuifd worden, de Tobintaks niet verdedigen waar en wanneer het moet (het is nochtans een belgische wet die beter verdient), fiscale amnestie verkocht aan zijn regeringspartners - wat ik nog steeds een regelrecht schande vind - en nu ook al de beschuldiging dat zijn ministerie ons er wil opleggen door de terugbetalingen van belastingen door te schuiven naar het volgend boekjaar) en toch is die volgens de jongens en meisjes van de Financial Times de 6de beste minister van Financiën van de eurozone. Ex-aequo weliswaar met zijn ambtsgenoten van Ierland en Luxemburg (wat toch ook al een teken moet zijn, dacht ik zo bij mijn eigen). Het zegt trouwens ook al veel over de criteria die de Financial Times hanteert.

Maar laat ons terugkeren naar de paragrafen van het artikel van Bart Sturtewagen die ik wilde citeren:

Het meest schandelijke feit waarop we ook bij deze analyse botsten is de straffeloosheid in grote dossiers van fiscale fraude. België is, ondanks zijn hoge belastingtarieven, in feite een fiscale vrijhaven, zegt een speurder met 25 jaar ervaring vandaag in de krant. Het ene dossier na het andere verjaart. De ontmoediging bij de belastinginspecteurs is totaal: 'De aanpak van de fiscale fraude in ons land bevindt zich in verregaande staat van ontbinding.

Eerder dit jaar publiceerden veertien belastingambtenaren een noodkreet: alle grote fiscale dossiers zijn de jongste vijftien jaar mislukt. Hun stellige indruk is dat het niet louter om slechte organisatie en het gebrek aan mensen en middelen gaat. Ze vermoeden systematische tegenwerking en zelfs regelrechte sabotage. Dat zijn zware beschuldigingen, gericht aan een politiek systeem. Maar als ze niet zouden kloppen, hoe komt het dan dat de malaise zo diep is?

Het minste dat we, zodra we weer een regering hebben, mogen verwachten, is dat dit vraagstuk ernstig wordt onderzocht en structureel wordt aangepakt. Er is strikt genomen zelfs geen reden om daarop te wachten. Het parlement van verkozen volksvertegenwoordigers kan zich nu al nuttig bezighouden door met hoorzittingen in een onderzoekscommissie de oorzaken van deze schandelijke toestand boven water te halen en vervolgens beleidsvoorstellen te doen. Het is niet omdat dat voorstel van de vermoedelijke toekomstige oppositie komt dat het zomaar kan worden afgewezen of uitgesteld.

Dit is geen zaak van meerderheid en oppositie. Het is geen probleem dat kan worden toegeschreven aan deze of gene coalitie. Het is een collectieve verantwoordelijkheid. Het is absoluut onaanvaardbaar dat de facto alleen gewone mensen, wier inkomen toch volledig bekend is en die geen beroep kunnen doen op gespecialiseerd advies, correct belastingen betalen. De beste manier om de belastingen voor iedereen te verlagen, is ze te vereenvoudigen. Dat beperkt de 'creatieve mogelijkheden', vergemakkelijkt de controle en bekort de eventuele juridische procedures. Een meer sociale maatregel is niet zo gauw te bedenken.

Biobrandstof: het groene goud?

2007-11-21T12:41:00.000+01:00

De Co₂-emissies door het wegtransport zijn tussen 1990 en 2004 met 26% gestegen. Sinds 1993 zijn de Europese Commissie en de autoindustrie in bespreking hoe ze de Co₂ emissies van auto's kunnen verminderen. Tot nog toe hebben de fabrikanten de zaak kunnen vertragen en de normen kunnen verwateren. Schijnbaar komt daar nu een eind aan. Onder druk van het klimaatdebat (en de film van Al Gore) besloot de Commissie een tandje bij te steken. Vandaag is het officiële gemiddelde Co2-uitstoot van een auto 163 gr/km. Dat moest naar 120 gr/km. Onder druk van de constructeurs zal het maar 130 gr/km worden. Er zal dan ook op veel paarden moeten gewed worden om de nieuwe grens tegen 2012 te bereiken. De roep om de 'bio'brandstoffen is er des te groter van geworden.

'Bio'diesel en 'bio'ethanol worden nu immers beschouwd als hét alternatief voor fossiele brandstoffen. Vooral bij ons zouden zij onze auto’s, vrachtwagens, moto’s en brommers "klimaatvriendelijker” moeten maken om op die manier ons geweten weer wat te sussen.

In Europa, de Verenigde Staten, Brazilië en Azië worden miljarden geïnvesteerd in het kweken en de verwerking van maïs, sojabonen, raapzaad, suikerriet en -bieten, palmolie of tarwe om ethylalcohol en biodiesel voor onze auto’s te produceren.

De brandstofindustrie roept luid dat de toekomst van onze EU-boeren eerder in het kweken van energiegewassen dan voedingsgewassen ligt, waarvan de prijzen dan nog dalen. "Onze boeren zijn de oliesjeiks van morgen", zoals Renata Känast, de Grünen-minister van Consumentenbescherming, Voedsel en Landbouw in de laatste regering van Schröder, het ooit stelde.

Maar vandaag al is de Europese productie ontoereikend om aan de binnenlandse vraag te voldoen. Iedere dag wordt goedkope palm- en sojaboonolie in enorme vrachtschepen vanuit Zuid-Amerika, Maleisië en Indonesië naar Europa verscheept.

De hoge vlucht van de toenemende vraag naar biobrandstoffen heeft enorme gevolgen voor milieu en mens.

In Brazilië verhinderen zowat 200 massieve suikeraanplantingen en ethylalcoholfabrieken het kweken van rijst, maïs en bonen om de armen te voeden. De Indische overheid publiceerde verleden jaar een paginagrote reclame in de kranten waarin de bioenergiecultuur voorgesteld werd als een "win-win situatie voor onze boeren en onze economie". Vandaag voert India al graangewassen uit naar Europa terwijl er op dat subcontinent meer hongerende mensen zijn dan in Afrika.

De honger naar land voor brandstofaanplantingen neemt datzelfde land af van kleine boeren in ontwikkelingslanden en vernietigt er de traditionele cultuur en eigendomsstructuren.

Sawit Watch, een Indonesisch netwerk van lokale organisaties dat zich verzet tegen het verlies van land en bestaansmogelijkheden aan grootschalige oliepalmplantages, bracht verleden jaar een bezoek aan het Europees Parlement en vertelde er over de strijd om het land en over de verarming van de plaatselijke kleine boeren. Zij worden er verdreven van hun leefruimte - vaak bossen - om plaats te maken voor de cultuur van palmolie. Sinds 1999 is het gebied bestemd voor de cultuur van de oliepalm in Indonesië uitgebreid van drie naar vijf miljoen hectaren. De kleine boeren en landeigenaars die er woonden migreren naar krottenwijken aan de rand van de grootstad en kunnen er alleen in hun levensonderhoud voorzien in de informele sector. Het alternatief voor hen die achterblijven is als seizoenarbeiders 12 tot 14 uren per dag hard werken op de plantages. Dat is de enige reden waarom palmolie zo goedkoop is.

Onlangs hebben in Nairobi de regeringen gedebateerd over de toekomst van het Kyoto Protocol en over de te nemen maatregelen om de impact van de klimaatverandering te voorkomen. Maar tot nog toe hebben zij één van de grootse bronnen van CO²-uitstoot veronachtzaamd: de vernietiging van drasland en bossen in ontwikkelingslanden. De jaarlijkse emissie door de continue turf- en bosbranden zijn vijf keer hoger dan de jaarlijkse emissieverminderingen die volgens het Kyoto-protocol moeten gehaald worden tegen 2012.

De impact is ook tragisch voor het milieu. De gronden raken uitgeput door de, vaak door onze banken meegefinancierde, monocultuur. Pesticiden en meststoffen vergiftigen het grondwater. Dat reeds schaarse water wordt dan nog gebruikt voor de groei van gewassen voor de uitvoer. De ASEAN riep daarover in 2006 een crisiszitting bijeen.

Zware smog die in oktober 2006 de hemel van Indonesië en de buurlanden wekenlang verduisterde, leidde tot politieke spanningen in het gebied. De Indonesische president Yudhoyono diende zich bij zijn buurlanden te verontschuldigen voor de luchtvervuiling. De smog was veroorzaakt door massale verbranding van tropisch bos om land te winnen voor de oliepalm- en sojabooncultuur.

Nog een gevolg is het dramatische decimeren van de biodiversiteit. Indonesië offert haar tropische bossen op voor duizenden vierkante kilometers monocultuur "industrieel bos". Het land stoot nu, dank zij de palmolieplantages, na de Verenigde Staten en China het meeste broeikasgassen uit. In Sumatra en Borneo, vernietigt de landontruiming de resten van de habitat van bedreigde diersoorten zoals orangoetans, bosolifanten en tijgers. Maar ook in Brazilië is het niet anders: er worden miljoenen hectaren regenwoud ontruimd voor sojaboon- en suikerrietcultuur.

Vorig jaar nog, probeerde de Braziliaanse milieuorganisatie Fuconams om de aandacht op deze verwoestingen te vestigen. Bij een demonstratie in de federale staat van Mato Grosso do Sul in november 2005 stak Fuconams-voorzitter Anselmo De Barras zichzelf in een wanhoopsdaad in brand. De beelden haalden zelfs ons televisienieuws niet.

De versnelde cultuur van biobrandstoffen baant de weg voor de gevaarlijke concurrentie tussen de wereld van de ruwweg 800 miljoen autoeigenaars en de twee miljard mensen die onder de armoedegrens leven. Wij moeten absoluut onze mobiliteitspatronen veranderen. Doen we dat niet dan zullen we moeten leven met het besef dat we het voedsel van de minstbedeelden stelen om onze auto’s, vrachtwagens, moto’s en brommers te kunnen voeden.

We zijn voorwaar goed bezig…

Een propere auto ? Niets nieuws onder de zon

2007-11-21T12:06:00.000+01:00

September 2007. Autosalon van Frankfurt.

Plots was ik er gerust in. Ik keek Ludo, mijn collega, aan en zei: “Wat zouden we ons zorgen maken over het milieu en de opwarming van de aarde in het bijzonder? Als je hier rondkijkt en gelooft wat je allemaal te zien krijgt is er immers niets aan de hand. Dank zij de inspanningen van de automobielindustrie is dat gat in de ozonlaag binnen dit en een paar maanden gedicht. We hebben dan ‘s winters weer winters en zomers in de zomer”.

Het was dan ook opmerkelijk, je moest er als koper echt je best doen om geen 'groene' 'zuivere', kortom milieuvriendelijke wagen aan te kopen!

Binnenkort, in januari, wordt die oefening bij ons op het Brusselse autosalon dunnetjes (Brussel is naast Frankfurt een ‘klein’ salon) overgedaan. Op de ring rond Brussel zullen bezoekers in uitlaatgassen brakende files aanschuiven, hun auto trachten kwijt te raken op één van de gigantische parkings, opnieuw files vormen aan de kassa’s, een van de dure entreetickets bemachtigen en uiteindelijk al dat wondermooie blik in ogenschouw nemen en de kans krijgen ‘hun’ eigen nieuwe eco-wagen uit te kiezen.

Vreemd. Nu ja, niets is des mensen vreemd en zeker niet wanneer het gaat om zijn vrijheid (= auto). Andere vrijheden worden zonder teveel morren opgegeven maar de auto…

De auto-industrie speelt daar handig op in met zijn green, eco en andere clean modellen. Ondertussen worden er ver van de spots heuse gevechten geleverd om vooral het milieu niet de overhand te laten krijgen op het eigenbelang.

Niets nieuws onder de zon

En toch, weinigen realiseren zich vandaag dat de oplossingen waar de autoindustrie zich nu op toespitst al tientallen jaren geleden, zeg maar meer dan 100 jaar geleden, gekend waren.

Vanaf 1880 werden immers al succesvolle elektrische auto’s commerciëel gebouwd. Ze waren enkele jaren in een bikkelharde interne concurrentiestrijd gewikkeld met auto’s aangedreven door stoom of verbrandingsmotoren. De elektrische auto kende zijn hoogtepunt rond 1913. Bij zijn piek, waren er meer dan zevenentwintig constructeurs van elektrische voertuigen. Nochtans, er vielen toen een aantal dingen samen die het einde van de elektrische auto voorspelden en die maakten dat rond 1915 de verbrandingsmotoren uiteindelijk het pleit wonnen.

De superieure technologie behoorde zeker niet tot de factoren die meespeelden. Integendeel, elektrische voertuigen waren veel betrouwbaarder en geschikter. Het probleem van de elektrische motor lag eerder in het feit dat verschillende mensen en bedrijven tegelijkertijd de oplossingen bezaten om te kunnen concurreren met de verbrandingmotor maar er niet in slaagden om te begrijpen dat zonder samenwerking hun dagen geteld waren.

Veel van de oplossinghouders hadden monopolies in hun hoofd. Anderen dachten niet aan een tijd dat voertuigen veel sneller dan paarden of langere periodes zouden reizen en een laatste categorie kon zich niet inbeelden dat mensen ooit over een eigen vervoermiddel zouden bezitten.

In die dagen hadden immers alleen mensen op de buiten en rijken hun eigen paarden. De anderen deden beroep op ‘dienststalling’. ‘Dienststalling’ was een combinatie van wat wij nu zouden noemen parking en rent-a-car. Een plaats waar je je paarden voor een prijs kon ‘parkeren’, waar ze verzorgd en gevoed werden tot je ze nog eens nodig had. Als je zelf geen paarden had kon je er huren wat beschikbaar was⁽¹⁾.

Het element dat het meest aangehaald wordt om het einde van de elektrische voertuigen in te luiden is, ironisch genoeg, de introductie van de elektrische starter. Vanaf dat ogenblik kon je je auto starten vanachter het stuur en diende je die niet meer, in weer en wind vooraan kromgeboegen, aan te zwengelen.
Een tweede element dat meespeelde was de groei van de interesse voor lange reizen over de weg. Elektrische voertuigen waren zwaar en hadden de neiging om, vooral bij regendagen, vast te lopen in de modder op de toen ongeplaveide wegen. Bovendien hadden ze een korte actieradius en moesten de batterijen regelmatig opgeladen worden.
Hier kwam de derde factor in het spel, de verspreiding van benzinestations.

Vermits in die tijd vele huizen nog geen elektriciteit hadden ontbrak ook vaak de capaciteit om de batterijen thuis op te laden. Bovendien was, bij het begin de 20ste eeuw, het gebrek aan elektriciteitsnormen ook al niet bijzonder gunstig. Sommige bedrijven gebruikten 110V, anderen 220V, enz… Probeer op een langere trip dan maar eens je batterijen opgeladen te krijgen…

Benzine echter had het voordeel dat het gemakkelijk was een voorraad aan boord op te slaan en, met de verspreiding van de tankstations, moest je zelfs je eigen voorraad niet meer meenemen. Uiteindelijk werden op dat ogenblik de voordelen van het gemak belangrijker dan de nadelen zoals roetwolken en lawaai. Over uitlaatemissies werd toen nog niet gesproken.

Ondanks de ieder jaar op elk autosalon aangekondigde wereldpremières is die auto over de laatste 80 jaar niet eens veel veranderd. Vanaf het einde van de Eerste Wereldoorlog in 1919 tot het begin van 1930 werd de auto ontwikkeld zoals we hem nu meestal nog kennen: een voorinliggende verbrandingsmotor op basis van petroleum in een gesloten koetswerk. Tegen 1930 waren ze sterk ingeburgerd en de productie lag toen, ondanks de Grote Depressie, zeer hoog⁽²⁾. De nu zo populaire dieselmotor⁽³⁾ wordt pas in 1936, in een productieauto, de Mercedes-Benz 260D, aangeboden. Voordien, vanaf 1923 werd hij al in vrachtwagens ingebouwd.

Maar hoewel de alternatieven van de verbrandingsmotor grotendeels uit de markt werden gedrukt, deden zij bij zeer belangrijke periodes van de 20ste eeuw weer hun intrede.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld, genoten de elektrische voertuigen van een hernieuwde populariteit ten gevolge van de olietekorten. In 1943, ontwierp Peugeot zijn VLV (Voiture Légère De Ville of lichte stadsauto), een elektrische 3-wieler. Voertuigen op gas boden een andere oplossing voor de brandstofbeperkingen. Dus werden conventionele motoren aangepast om op gas, verkregen door pyrolyse⁽⁴⁾ van hout, te draaien.

De olieschokken van de jaren '70 geven nieuwe legitimiteit aan onderzoek naar alternatieve energieën. De eerste “Dag van de Aarde” wordt georganiseerd en de milieubeweging vergroot zijn invloed en uit zijn bezorgdheid over de globale achteruitgang van het milieu. De combinatie van deze twee elementen zorgt ervoor dat uitstootnormen worden vastgelegd en de zuinigheid van een auto vanaf dat ogenblik een belangrijk verkoopsargument wordt⁽⁵⁾.

Is er toekomst voor een ‘andere’ auto?

Ondanks die oliecrisis wordt het er niet gemakkelijker op voor de alternatieven. De petroleummaatschappijen en de constructeurs willen de kip met de gouden eieren niet slachten en zijn zeer terughoudend in het onderzoek, en zeker ontwikkeling, van alternatieven. Autosalons dienen als vitrine om aan te tonen dat de constructeurs wel goed bezig zijn. In 1973 bijvoorbeeld wordt de Volkswagen Taxi op nagenoeg alle autosalons in Europa en Noord-Amerika rondgezeuld en in 1979 al brengt BMW het eerste prototype van een uitstootvrije op waterstof aangedreven voertuig uit.

In 1989 werd de eerste ‘moderne’ hybride auto op de markt gebracht. Het was geen Japanse maar een Europese wagen. De Audi Duo was gebaseerd op een bestaand model, de Audi 100, en werd aangedreven door een benzinemotor en een elektrische motor. De bedoeling was een auto te bouwen die op de benzinemotor kon rijden buiten de bebouwde kom en op elektriciteit in de stad. De chauffeur kon zelf bepalen op welke motor hij beroep deed. De auto werd in productie genomen maar was geen commerciëel succes, er werden naar het schijnt maar een tiental stuks van gebouwd. Hij werd dan ook snel afgevoerd. Vanaf dat ogenblik gingen de Europese constructeurs zich concentreren op onderzoek en ontwikkeling van dieselmotoren.

Aan de andere kant van de wereld, in de Verenigde Staten, Californië meer bepaald, werden vanaf 1997 een aantal elektrische auto’s van grote constructeurs – o.a. de Honda EVPlus, de EV1 en de S-10 pickup van General Motors, een Ford Ranger pickup en de Toyota RAV4 EV - geïntroduceerd. Ondanks het enthousiasme van de eerste kopers, werden er niet meer dan een paar honderd chauffeurs bereid gevonden er een aan te schaffen. Op een periode van een aantal jaren werden de zuiver elektrische voertuigprogramma’s er dan ook afgevoerd.

In 1997 deed zich in Japan dan weer een kentering voor met de introductie van de Toyota Prius, twee jaar vóór zijn oorspronkelijke lanceringsdatum, en voorafgaand aan de Conferentie van Kyoto in december van datzelfde jaar. De opmars van de hybride voertuigen, vooral in Japan en de Verenigde Staten, was begonnen.

In Europa wordt de Prius op het autosalon van januari 2000 in Brussel geïntroduceerd maar het duurt nog tot in september voor de eerste prijzen voor Europa worden vrijgegeven. Sindsdien hebben in Europa enkel Japanse constructeurs, Honda en Lexus (een Toyota-dochter) de rangen van de hybride voertuigen vervoegd.

De ingenieurs zitten volgens de constructeurs echter niet stil. 80 jaar telaat experimenteren ze nu allen in samenwerkingsverbanden op zoek naar alternatieven voor de kip met het gouden ei. Met 'bio'brandstoffen, met electrische/hybride motoren, met op zonneënergie aangedreven voertuigen. Maar ook met de waterstofmotor. BMW toert, sinds de introductie ervan in Berlijn in mei 2000, de wereld rond met zijn hybride benzine-waterstof 750hL model. Het wil een netwerk van waterstoftankstations opzetten in Europa en ziet tegen 2010 al de eerste duizenden door waterstof aangedreven voertuigen op de weg.

Vergeten we ook niet de introductie van de Tesla Roadster, een elektrische sportwagen die sneller optrekt dan een Porsche of Ferrari en sinds dit jaar te koop is in Californië.
En tenslotte zal ook een Franse constructeur de Astrolab, een door zonne-energie aangedreven tweezitter op de markt brengen in 2008.

Hoe mooi de toekomst ons blijkbaar ook toelacht, we zijn nu blijkbaar aanbeland in de laatste fase voor de weiden weer groen, de zeeën weer proper en de hemel weer opgeklaard geraken. De fase van de 'hit van de dag': dat wat door constructeurs en politici gepromoot wordt onder de noemer 'bio'brandstof, 'bio'diesel, 'bio'ethanol,… Toegegeven, 'bio' klinkt zo zuiver, zo proper... maar toch noem ik ze liever de necrobrandstoffen. Lees in een volgend artikel waarom.

Voetnoten

⁽¹⁾ Het stallingsconcept werd in 1897 overgenomen door een enorm bedrijf, het EVC (Electric Vehicle Company), dat in Londen, Parijs en diverse Amerikaanse steden bedrijvig was. Het hoopte de autoindustrie te monopoliseren en nooit één enkel voertuig te verkopen. Dit concept werd echter slecht uitgevoerd met slechte producten, slechte dienstverlening en onder slecht beheer.

⁽²⁾ Het duurde nog tot in de jaren 50 voor men de autoproductie van het einde van de jaren 30 overtrof.

⁽³⁾ Opmerkelijk is dar de eerste dieselmotor in 1897, door Otto Diesel uitgevonden, al een biodiesel was, hij draaide namelijk op pindaolie!

⁽⁴⁾ Pyrolyse, ook wel droge destillatie genoemd, is een proces waarbij materiaal wordt ontleed door het te verhitten zonder dat er zuurstof bij kan komen. Tussen 1940 en 1941, ontwikkelde Citroën dit type van motor voor de Tractio Avant en Type 45 G.

⁽⁵⁾ Om hun energierekeningen te verminderen, werden sommige landen zelfs pioniers. Één voorbeeld is Brazilië en met zijn Proalcool-plan, dat in 1975 wordt gelanceerd, waarbij het gebruik van suikerrietethylalcohol als brandstof wordt bevorderd.

De privatisering van de Duitse Spoorwegen is een halt toegeroepen!

2007-11-19T14:28:00.000+01:00

Gisteren goed nieuws ontvangen vanuit Duitsland. Het lijkt er immers op dat de privatisering van de Duitse spoorwegen die de regering wilde doorvoeren voorlopig niet doorgaat.

De eerste overwinning van de coalitie tegen de privatisering van het spoor mag vergeleken worden met het succes van het NON in Frankrijk toen zij in 2005 NON zegden in het referendum tegen de neoliberale EU-grondwet. Maar net zoals de neoliberalen nu de EU-grondwet terug op de sporen zetten onder de noemer van een “EU-Verdrag” zullen ze in Duitsland natuurlijk blijven ijveren voor de privatisering van de Duitse Spoorwegen.

Ook vandaag, op maandag 19 november 2007, zal de ETUC (European Trade Union Confederation) een petitie met meer dan een half miljoen handtekeningen voorleggen aan de Voorzitter van de Europese Commissie Barosso. De Petitie roept op voor een Europese richtlijn voor het behoud van kwaliteitsvolle en toegankelijke publieke diensten van algemeen belang. Je vindt hier de petitie die trouwens nog steeds ondertekend kan worden.

Een coalitie van vakbonden, sociale bewegingen en experten op gebied van openbaar vervoer zijn er onder de impuls van Attac Duitsland in geslaagd het project van privatisering van de Duitse Spoorwegen een halt toe te roepen. Het is de eerste grote overwinning van de civiele maatschappij tegen de neoliberale projecten van de grote coalitie binnen de Duitse regering. Na de G8 in juni heeft Attac Duitsland zijn krachten gebundeld in de campagne tegen de privatisering. Terwijl de nationale campagne geleid werd door een brede coalitie van o.a. de vakbond van de openbare diensten 'Ver.di', 'Friends of the Earth' en vele anderen werd de activiteit aan de basis vooral gedragen door de lokale Attac-kernen. Het coördinatiecentrum van de campagne vond ook onderdak in de lokalen van Attac Frankfurt.

Onder de druk van verschillende nationale actiedagen, de gecoördineerde druk op de parlementsleden (in het bijzonder op de sociaal-democraten en conservatieven die in de regering zitten) werden de interne contradicties binnen de grote coalitie zo belangrijk dat het project nu in een politieke impasse beland is. Er is geen garantie dat de privatisering niet doorgaat maar alles wijst erop. Alle informatie over de kampanje is trouwens te vinden op de speciale internetsite die opgezet is om de kampange naar een groot publiek te ondersteunen.

Vermits de grote coalitie van een comfortabele tweederde meerderheid in zowel Kamer als Senaat genoot was de overwinning enkel mogelijk door:

(1) het overtuigen van verschillende vakbonden en lokale en regionale afdelingen van de SPD om zich bij de campagne aan te sluiten. De politiek corrupte vakbond van de Duitse spoorwegen is onder druk gezet door een interne oppositiegroep en door de concurrerende vakbond Ver.di die zich aangesloten heeft bij de campagne. Net voor de SPD-conferentie in oktober hebben de groep van jongsocialisten (Jusos) en de grootste Duitse vakbond IG-Metall de anti-privatiseringscampagne vervoegd. De sociaal-democraten willen, onder druk van de nieuwe linkse partij «Die Linke», hun imago van beschermers van de sociale rechtvaardigheid oppoetsen. Zij waren dus de zwakste schakel van de neoliberale coalitie. De SPD-gedelegeerden hebben voorwaarden voor de privatisering gestemd die onaanvaardbaar waren voor de conservatieven. Dit heeft geleid tot een impasse voor die privatisering.

(2) de verdeeldheid binnen de coalitie over de manier waarop de spoorwegen moesten geprivatiseerd worden.

Toch heeft de algemene vergadering van Attac Duitsland dit weekend besloten de campagne aan te houden voor het geval de privatisering terug op tafel zou komen.

Sarkozy zelf zegt het

2007-11-17T14:34:00.000+01:00

Volgens het Engelse rechste dagblad "The Telegraph" heeft Sarkozy, de Franse president, in Straatsburg (uiteraard achter gesloten deuren) toegegeven dat de Europese regeringen een referendum over het Europese verdrag niet kunnen winnen. "Vandaag zou een referendum Europa in gevaar brengen. Er zal geen Verdrag zijn als er in Frankrijk een referendum wordt gehouden dat gevolgd wordt door een referendum in Groot-Brittanië", stelde hij.

Volgens "The Telegraph" moet er niet naar andere redenen gezocht worden voor de onwil van de regeringen om referenda te organiseren en liever te kiezen voor een parlementaire goedkeuring. "Hetzelfde (een negatieve uitslag zoals in Frankrijk in 2005, nvdr) zal in alle lidstaten gebeuren als er een referendum georganiseerd werd", voegde hij er nog aan toe.

Wat een geluk dat we in een democratie leven.

Het Belgische constitutionele recht is van een onverwachte soepelheid...

2007-11-17T13:09:00.000+01:00

Binnenkort, op 13 december om precies te zijn, wordt het nieuwe Europese Verdrag in Lissabon getekend. We gaan het nu niet hebben over het feit dat de ondertekenaars eerste even naar Lissabon vliegen voor de ondertekening om daarna elk in hun eigen vliegtuig (één per land) naar Brussel vliegen om diezelfde dag verder te babbelen. Waarschijnlijk kwestie van de CO₂-uitstoot niet te bruusk te verminderen.

Wij zitten, dank zij de verantwoorde houding van onze politici, nu reeds 160 dagen opgezadeld met een "regering van lopende zaken". Voorlopig laat niets uitschijnen dat die binnen een maand al ingeruild is voor een echte, authentieke en nieuwe oranje-blauwe (of desnoods anders-gekleurde) regering.

De vragen zijn dan ook: kan een "regering van lopende zaken" dat verdrag tekenen in december? Is zo'n verdrag tekenen een "lopende zaak"? Semantisch gezien moet een "lopende zaak" toch iets zijn dat, dacht ik, toch al bestaat (in het geval van dit verdrag 'in voege' zijn)? En dat verdrag bestaat toch nog niet (is nog niet in voege)?

Volgens commissievoorzitter José Manuel Barroso is er geen vuiltje aan de lucht: "België beschikt over een regering. De bekwaamheid van België om te handelen in het internationale publiek recht en het communautaire recht staat niet ter discussie", zo verklaarde de zegsman. Barrosso is, zoals iedereen genoegzaam weet, een grote specialist van de Belgische grondwet

Zou het niet absurd zijn dat een "regering van lopende zaken" die geen begroting kan opstellen, geen nieuwe wetten kan voorstellen en geen nieuwe initiatieven kan ondernemen wel, zonder problemen, een zodanig fundamentele zaak kan doen als het tekenen van een Europees verdrag?
Blijkbaar niet want het zal gebeuren.

Vooreerst omdat uw mening dienaangaande niet gevraagd wordt en er dus weinig toe doet. Ten tweede omdat er geen enkele politieke partij tegen het verdrag gekant is en er dan ook geen enkele dwars zal liggen als het getekend wordt. En tenslotte omdat er al een precedent is. Het was immers ook een Belgische "regering van lopende zaken" die de onderhandelingen over het "Verdrag van Maastricht" in december 1991 had gefinaliseerd en overgegaan is tot de ondertekening ervan in februari 1992.

Blijkbaar is, tenzij het over communautaire zaken gaat, het Belgische constitutionele recht van een onverwachte soepelheid...

Nieuwe IMF-directeur zal geen belastingen betalen

2007-11-03T08:19:00.000+01:00

Dominique Strauss-Kahn was ooit een Frans socialistisch boegbeeld. Verleden jaar nog presidentskandidaat binnen zijn partij maar uiteindelijk moest hij de duimen leggen voor Ségoléne Royal. Na de verkiezingen die, zoals iedereen weet, gewonnen werden door Nicolas Sarkozy, le petit Napoléon, moest hij niet lang nadenken over het voorstel van deze laatste: IMF-baas worden.

Mocht het lukken, het zou beiden goed uitkomen: Sarkozy was een belangrijke tegenstander kwijt die zijn beleid niet onder vuur kon nemen en Strauss-Kahn kreeg een mooi alternatief in de plaats van jaren oppositie voeren tegen de regering en de machtstrijd binnen de Socialistische partij vermijden.

Binnen de kortste tijd waren de 27 landen van de EU het akkoord over die kandidatuur. Op die manier werd er ook niet te lang stil gestaan bij de kritiek op de ongeschreven regel dat de leiding over het IMF altijd een Europeaan toekomt (in ruil voor het voorzitterschap van de Wereldbank voor een Amerikaan). Een dure campagne op het thema van 'de hervorming' van het IMF en haar steun aan de arme landen leidde hem de hele wereld rond. Een verassingsoptreden van een andere kandidaat, de door Rusland voorgestelde Tsjech Jozef Tosovsky, die uiteraard geen enkel kans maakte, had het voordeel dat het het hele gebeuren een democratisch tintje verschafte. Uiteindelijk was het dan zo ver, Dominique Strauss-Kahn werd op 28 september met éénparigheid van stemmen verkozen tot de nieuwe algemeen directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

Eén van zijn eerste opdrachten is nu snoeien in de uitgaven om de instelling opnieuw in financieel evenwicht te krijgen. Er is geen twijfel aan dat de instelling een geloofwaardigheidscrisis doormaakt. De landen van het Zuiden willen liefst geen beroep meer doen op een instelling die hen opzadelt met een brutale toezichthouder die zijn regels komt opleggen. Een aantal onder hen, waaronder Indonesë, Brazilië en Argentinië hebben hun schulden trouwens vroeger terugbetaald om van de voogdij verlost te zijn. Momenteel wordt het IMF in zijn bestaan bedreigd omdat het er niet meer in slaagt zijn werkingskosten te dekken.

De aangekondigde 'noodzakelijke hervorming' gaat dan ook louter over het waarborgen van zijn voortbestaan en de tegenstand te neutraliseren. Het gaat zeker niet om een democratische verandering in te leiden die het belang van de armsten als doelstelling heeft.

Nochtans zou het tijd zijn om rekenschap af te leggen.

Sinds zijn ontstaan, in 1945, met de Belg Camille Gutt als eerste algemeen directeur, legt het IMF dwingende economische regels op aan landen 'in ontwikkeling', die enkel de belangen van de rijke schuldeisers en de multinationals dienen. Dat daarvoor steun moet verleend worden aan racistische regeringen zoals het Apartheidregime van Zuid-Afrika en dictators als Pinochet in Chili, Suharto in Indonesië, Mobutu in Zaïre, Videla in Argentinië, de Shah van Iran en Marcos op de Filippijnen kon geen bezwaar zijn. Nu nog mogen Nimeiry/al-Mahdi in Soedan en Déby in Tsjaad op steun rekenen.

Vanaf de schuldcrisis van het begin van de jaren '80, legt het IMF een batterij programma's voor structuurwijziging op die dramatische gevolgen hebben voor de getroffen volkeren van het Zuiden: drastische vermindering van sociale maatregelen, minder subsidies voor levensnoodzakelijke produkten, opengooien van de markten en daardoor de eigen kleine producenten in concurentie brengen met multinationals, produceren voor de export en afbraak van het principe van voedselsoevereiniteit, massieve privatiseringen, belastingshervormingen die de ongelijkheid vergroten,...

Geen enkele instelling kan zich boven internationale teksten en verdragen plaatsen en nochtans kent het IMF zich, door zijn statuten, een totale juridische onschendbaarheid toe. Elke hervorming van het IMF zal zonder het akkoord van de Verenigde Staten, dat een blokkeringsminderheid heeft, niet mogelijk zijn. Elk hervorming die een wijziging van de krachtverhoudingen inhoudt zal door de vertegenwoordigers van de grote schuldeisers geblokkeerd worden. Deze elementen maken elke aanvaardbare verandering van het interne beleid van het IMF onmogelijk. Het IMF heeft blijk gegeven van zijn onvermogen om bij te dragen tot een aanvaardbare menselijke ontwikkeling. Het is verder blijkbaar ook onmogelijk om te eisen dat het rekenschap aflegt voor zijn daden sinds zijn ontstaan. De conclusie kan dus alleen maar zijn dat het IMF afgeschaft wordt en vervangen door een transparante en democratische instelling gericht op het garanderen van de fundamentele rechten van alle volkeren. Mogen we nog een beetje dromen?

Ligt de nieuwe algemeen directeur daarvan wakker? Ik zou het niet weten maar de 'hervorming' die zal doorgevoerd worden zal 'structureel' zijn. Dit wil meestal zeggen dat er banen sneuvelen. Hoeveel kon Strauss-Kahn nog niet zeggen. "Er is nog niets beslist", verklaarde hij op vrijdag op een persontmoeting. Feit is dat het IMF 2.691 werknemers telt en een werkingsuitgaven van ongeveer zowat 1 miljard dollar per jaar.

Een hervorming die de geloofwaardigheid ten goede zou kunnen komen, en wat ook niet meer dan rechtvaardig zou zijn, is dat de medewerkers belastingen moeten gaan betalen op hun loon. Een perverse regel voor grote instellingen zoals de Wereldbank en het IMF stelt immers haar werknemers vrij van het betalen van belastingen. Zo zal Dominique Strauss-Kahn een belastingvrij jaarsalaris van 420.930 dollar opstrijken. Vermits dat blijkbaar te weinig is om rond te komen zal hij, ex-minister van Financiën, daarnaast nog een jaarlijkse dotatie van 75.350 dollar, plus onkosten ontvangen.

Dit artikel is een bewerking van een perscommuniqué van het CADTM met eigen aanvulling.

De negatieve balans van ethanol

2007-10-30T21:10:00.000+01:00

In Iowa, de Verenigde Staten ligt een moderne ethanolfabriek. Ze verbruikt 450.000 ton maïs om 190 miljoen liters ethanol te produceren. Het ongelooflijke is dat ze hiervoor alle dagen 300 ton steenkool verbruikt die van ver weg per vrachtwagen worden aangevoerd. De Co² van de vrachtwagens en de verbrande steenkool die daarbij vrijkomt wordt gewoon de lucht ingeblazen. Daar moet ik toch even van hoesten!

Vooral het feit dat er zich in de Verenigde Staten nog zo'n 200 centrales van dit soort aan de horizon profileren. Steenkool is wel niet schoon maar gas is zo duur mijnheer! Een brandstofalternatief dat sommige van die ethanolfabrieken overwegen is hout. Praktisch als ze zijn moeten de Amerikanen gedacht hebben dat vermits de bossen toch van de droogte afbranden ze ze evengoed kunnen opstoken in de ethanolfabrieken. Het heeft dan toch nog enig nut. Het probleem is helaas ook dat die bossen vaak ook al op duizenden kilometers van de fabrieken liggen.

Een (voorlopige) balans van de centrale van Goldfield in Iowa geeft ons volgend beeld: om 1 liter ethanol te produceren gebruikt men 2,37 kilo maïs, 500 gram steenkool en 4 liter water.

Professor Pimentel, van de Universiteit van Cornell (Ithaca, New York) heeft reeds jaren geleden een artikel in de "Encyclopedia of Physical Sciences and Technology" dat de fundamentele energiebalans voor de productie van ethanol compleet negatief is. De produktie van maïs heeft immers natuurlijk reële kosten (zaad, pesticides, werk,...). We hebben het hier dan nog niet over de afschrijving van de landbouwmachinerie die nooit in rekening worden gebracht want de balans zou te beschamend zijn. Kortom volgens Professor Pimentel warmt plantaardige brandstof de planeet meer op dan benzine!

Hij stelt ook nog dat om ethanol te gaan gebruiken als een alternatief voor benzine en alle auto's in de VS erop laten rijden, er op 97 percent van de VS maïs moet worden aangeplant.

Studie van de EU over introductie van waterstofvoertuigen

2007-10-08T15:39:00.000+02:00

De Europese Unie heeft een studie laten uitvoeren in de EU-27 lidstaten naar de gevolgen van verschillende beleidsopties in verband met de mogelijkheden voor deintroductie van waterstof als brandstof voor voertuigen.

Nogal voorspelbaar werden drie verschillende opties onderzocht:

Optie 1 was 'geen beleidsverandering' in de huidige situatie. Momenteel is er noch een Europese wetgeving voor een typegoedkeuring noch uitvoeringsbesluiten op het niveau van de lidstaten.

Optie 2: `een wetgeving op het niveau van de EU'. De EU zou geharmoniseerde bepalingen opstellen om de veiligheid van waterstofvoertuigen te verzekeren.

Optie 3, tenslotte zou ‘een wetgeving op het niveau van de lidstaten’ impliceren.

En uiteraard toonde het resultaat, eveneens voorspelbaar, aan dat optie 2 de voordeligste aanpak is. Het zou minder kosten meebrengen voor de industrie dan via optie 3 (geeuw!) en meer milieuvoordelen dan indien voor optie 3 wordt gekozen (geeuw, geeuw!!). Veiligheidsnormen zouden dan ook belangrijker en uniform zijn over de 27 lidstaten heen dan onder optie 1 of 3.

Dat lijkt mij nu ook allemaal vanzelfsprekend. Waarom is die EU er onder andere anders gekomen dan om uniforme normen te helpen bewerkstelligen zodat de industrie minder kosten zou hebben?

Enfin, neem het maar eens door.
Er zijn best veel interessante zaken in het rapport te vinden. Een tweetal foto's van brandende voertuigen, de ene aangedreven door waterstof, de andere door benzine, overtuigt meer dan moest ik het hier allemaal uitleggen.

Wat zie je erop:

De waterstofauto staat links, de benzineauto rechts. De foto komt uit een video waarin de branden opzettelijk aangestoken werden. Op het tijdstip van deze foto (60 seconden na ontsteking), is de waterstofvlam kleiner beginnen worden terwijl de benzinebrand intensifiëert. Na 100 seconden was de brand van de waterstofauto gedoofd en de binnenkant van de auto onbeschadigd (de maximumtemperatuur aan de binnenkant van de achtervenster was slechts 19,5° C!) De benzineauto bleef nog verscheidene minuten branden en werd volledig vernietigd.

Het hele rapport vind je hier.

President Rafael Correa van Ecuador: voor Ecuador zijn er geen illegale menselijke wezens

2007-08-07T07:42:00.000+02:00

President Rafael Correa richtte zich, op 4 augustus 2007, in een toespraak in San Gabriel, in de provincie Carchi, in het noorden van Ecuador tegen de grens met Colombia, tot het Belgische volk:

"Voor Ecuador zijn er geen illegale menselijke wezens. Belgen zullen welkom zijn in Ecuador als zij zich in een moeilijke situatie bevinden. Ik doe een oproep om een vaderland op te bouwen waar niemand verplicht zal worden om te vertrekken, op zoek naar een beter lot.

Hoe jammer is het dat België deze misbruiken heeft begaan. Mochten President Chávez, Evo Morales, Fidel Castro, of diegene die nu het woord tot U richt, een buitenlandse moeder en haar dochter van 11 jaar gedurende drie dagen in de gevangenis hebben gezet, zou men overal zeggen: dictators, bloeddorstigen, barbaren... België heeft onze landgenote Ana Cajamara en haar dochter Angélica van 11 jaar gedurende een maand in de gevangenis gezet. Wat een grofheid!

Ik zou aan België, aan dit Belgische volk waar ik zoveel van hou - mijn echtgenote is van daar en mijn kinderen hebben de dubbele nationaliteit, ik beschouwt België als mijn tweede vaderland - willen zeggen aan die minister die heeft gezegd dat als de Ecuadorianen zo slecht werden behandeld in België, waarom zij er dan allen willen blijven; aan iedereen zou ik willen zeggen dat ik hoop dat er nooit een dag zal zijn dat, na alle geweld die de natuur werd aangedaan, zij zure regen of een natuurramp ondergaan die hen zal verplichten om te vertrekken.

In alle gevallen, als op een dag, U, de Belgische vrienden, zich verplicht voelen om Uw eigen vaderland te verlaten, hebt U de garantie dat U hier, in Ecuador, als broeders zult ontvangen worden, omdat wij van mening zijn dat er geen illegale menselijke wezens zijn en wij zullen U met open armen ontvangen."

President Rafael Correa, San Gabriel, Carchi, Ecuador 4 augustus 2007

San Gabriel, 4/07/2007.- El Presidente de la República, Rafael Correa, lamentó hoy la reclusión durante un mes en Bélgica de la ecuatoriana Ana Cajamarca y su hija Angélica, de 11 años de edad, y afirmó que si los ciudadanos belgas se ven obligados algún día a tener que abandonar su patria, será recibidos en el Ecuador "con los brazos abiertos" porque el Gobierno considera que "no hay seres humanos ilegales".

El Jefe del Estado, durante la cadena radial de los sábados, calificó como "barbaridad" la actuación de las autoridades belgas en este caso y realizó un llamado para que ningún ecuatoriano o ecuatoriana tenga que marcharse del país.

"Apúremonos y venzamos el 30 de septiembre para construir una patria donde nadie más tenga que salir y los que un día salieron puedan regresar, para evitar estas humillaciones de nuestros compatriotas en el extranjero", afirmó.

El Mandatario también manifestó que uan intervención como la belga hubiera suscitado un grave escándalo internacional si se hubiera registrado en América del Sur.

"Qué pena que Bélgica haya cometido estos abusos. Si el Presidente Chávez, si Evo Morales, si Fidel Castro, si quien les habla, metemos tres días presa a una madre extranjera con su hija de 11 años nos dirían de todo: dictadores, sanguinarios, cavernícolas... Bélgica metió un mes presa a nuestra compañera Ana Cajamarca y a su hija Angélica de 11 años. Qué barbaridad".

"Quiero decirle a Bélgica, ese pueblo belga al que tanto quiero -mi esposa es de allá y mis hijos tienen doble nacionalidad, la considero mi segunda patria-, a este ministro que dijo que, si los ecuatorianos estuvieran tan maltratados en Bélgica por qué todos se quieren quedar, ojalá algún día, por todo el abuso que hayan hecho de su naturaleza, no tengan una lluvia ácida o una catástrofe naturales que los obligue a salir.

En todo caso, si algún día ustedes, compañeros belgas, se ven obligados a salir de su propia patria tengan la seguridad de que aquí, en Ecuador, serán recibidos como hermanos, porque nosotros consideramos que no hay seres humanos ilegales y siempre tendremos los brazos abiertos".

http://www.presidencia.gov.ec

Federale portaalsite kostte 63 miljoen

2007-04-07T06:42:00.000+02:00

De huidige federale portaalsite Belgium.be zal de overheid uiteindelijk 63 miljoen euro hebben gekost. Of, voor diegenen die gelijk ik, pas echt onder de indruk zijn als het in Belgische franken van weleer is, meer dan 2,5 miljard frank. Dat antwoordde minister van Werk Peter Vanvelthoven (sp.a) op een parlementaire vraag van Roel Deseyn (CD&V). Dit astronomisch hoge bedrag kwam grotendeels op de rekening van het bedrijf Accenture, dat eind mei 2002 de fel gecontesteerde overheidsopdracht binnenhaalde.

De gedetailleerde rekening:

Het statische portaal : 6.882.000 euro
Hard en software: 19.713.000 euro
Service support en helpdesk: 10.341.000 euro
Analyse en programmering: 19.951.000 euro
Verkiezingsresultaten 2003: 863.000 euro
Onderhoud: 5.932.000 euro

Voor het nieuwe portaal, dat er eind dit jaar aankomt, zou de overheid nog maar een fractie neertellen.

Rijkste twee percent bezit de helft van de wereldrijkdom

2007-03-27T08:45:00.001+02:00

Enkele maanden geleden reeds, in december 2006, verscheen een interessante studie met de titel "A new study on The World Distribution of Household Wealth". Veel ophef is er in België niet over gemaakt, ik herinner mij niet dat, buiten 'Le Soir', onze landelijke pers er hier een regel inkt aan heeft verspild. Nochtans lijkt wat de studie ons vertelt zeer interessant. Het geeft ons een beeld van hoe de verdeling van de rijkdom in de wereld steeds maar schever wordt getrokken. De armen gaan er ondanks Millenium-doelstellingen en andere caritatieve oprispingen niet echt op vooruit.

De studie baseert zich op cijfers van het jaar 2000 en is een uitgave van het "World Institute for Development Economics Research of the United Nations University" (UNU-WIDER) , een afdeling van de Verenigde Naties met de opdracht multidisciplinair onderzoek te doen naar structurele verschillen die de levensomstandigheden beïnvloeden van de armen op deze wereld. De hele studie kan je samen met vele andere interessante studies (die daarom nog geen zoden aan de dijk lijken te zetten) kan je op de website vinden. Een korte inhoud vind je hieronder.

De rijkste 2% volwassenen in de wereld bezitten meer dan de helft van globale huishoudbudget van deze zelfde wereld. De uitvoerigste ooit ondernomen studie over persoonlijke rijkdom rapporteert ook dat de rijkste 1% volwassenen samen alleen al 40% van globale activa bezat, en dat de rijkste 10% volwassenen 85% van het wereldtotaal globale activa. In tegenstelling daarop bezat de onderste helt van de volwassenen op de wereldbevolking nauwelijks 1% van de globale rijkdom.

Het onderzoek vond ook uit dat $2.200 activa bezitten per volwassene een huishouden in de hoogste helft van de distributie van de wereldrijkdom plaatste. Om bij de rijkste 10% van volwassenen in de wereld te zijn dien je $61.000 in activa te bezitten en bezit je meer dan $500.000 dan behoor je onmiddelijk tot de rijkste 1%, een groep die met zijn 37 miljoen leden wereldwijd niet echt een exclusieve club kan genoemd worden.

De rijkdom is zwaar geconcentreerd in Noord-Amerika, Europa, en enkele landen met hoge inkomens in Azië en de Stille Oceaan. De mensen in deze landen bezitten collectief bijna 90% van de totale wereldrijkdom. Hoewel in Noord-Amerika slechts 6% van de wereldbevolking van volwassen woont, vertegenwoordigt het 34% van huishoudbudget. Europa en de hoge inkomenslanden van Azië en de Stille Oceaan bezitten ook onevenredige hoeveelheden rijkdom. In tegenstelling daaraan is het algemene aandeel van rijkdom dat mensen in Afrika, China, India, en andere lagere inkomenslanden bezitten in Azië aanzienlijk minder dan hun bevolkingsaandeel.

De concentratie van rijkdom binnen landen variëert beduidend maar is over het algemeen hoog. Het aandeel van de hoogste 10% gaat van rond de 40% in China via 70% in de Verenigde Staten en nog hogere aandelen in andere landen. De ongelijkheid van de rijkdom voor de wereld als geheel is nog hoger. De studie schat dat de globale rijkdom Gini voor volwassenen 89% is. Dezelfde graad van ongelijkheid worden verkregen als één persoon in een groep van tien bij de verdeling van de taart 99% neemt en de andere negen het resterende 1% delen.

Nog volgens de studie, leven bijna alle alle individuele rijksten van de wereld in Noord-Amerika, Europa, en de rijke landen van Azië en de Stille Oceaan. Het grootste aantal indivuduen van de rijkste 10% van de wereld leven geconcentreerd in slechts een aantal landen. Een kwart ervan is Amerikaan en nog eens 20% is Japans. Deze twee landen komen het sterkst voor onder de rijkste 1% individuen in de wereld, met 37% die in de V.S. en 27% in Japan wonen.

Car industry flexes its muscles, Commission bows down

2007-03-23T16:12:00.000+01:00

A renewed sense of urgency about fighting the causes of climate change seems to have taken hold of European politics over the last few months. This has resulted in bold, ambitious statements from the European Commission.[1] However, in spite of such rhetoric, in the first major test case for its commitment to seriously tackling CO2 emissions, the Commission bowed to an intensive lobbying campaign by vested interests and watered down its proposals for reducing CO2 emissions from cars. This does not bode well for the Commission’s ability to act in the public interest and take the difficult decisions needed to halt climate change.

On 7 February 2007, the European Commission agreed on mandatory targets for CO2 emissions from cars. The Commission only proposed a binding target after it had become clear that the car industry was failing to meet targets agreed under a 10 year voluntary agreement on CO2 emissions. Initially, Environment Commissioner Dimas wanted a binding target of 120g/km by 2012, to be achieved through innovations in vehicle technology. But in the end the Commission opted for a much less ambitious target of 130g/km.[2] The final legislative proposal is expected the latest in Spring 2008. This article shows how the watering down and postponement of EU measures to curb passenger car CO2 emissions are the result of a long running lobby campaign by the car industry.

A decade of car industry lobbying

The European Union has long been conscious of the need to address the problem of rising CO2 emissions from road transport (which increased by 26% between 1990 and 2004).[3] Since 1993 the Commission and the car industry have been discussing how to reduce passenger car CO2 emissions, but to date the carmakers have been able to delay and water down reduction targets. With the Commission now preparing to impose binding targets, car industry lobbying can only be expected to intensify in 2007.

The 1998 voluntary agreement: failed promisesIn 1996 the EU agreed a Community Strategy to reduce carbon dioxide emissions from passenger cars.[4] The aim was to reduce the average emissions from new cars sold in the EU to 120g/km CO2 (a 35% reduction) by 2010 at the latest. As a result of ongoing talks between the European Commission and the car industry in the context of the "Auto-Oil I" programme),[5] the two parties concluded a voluntary agreement, setting a mid-term target of 25% reduction on CO2 emissions from motorcars by 2008 (from 186g/km in 1995 to 140g/km in 2008).[6] This way, the car industry succeeded in postponing the 1996 Community Strategy's target date for reaching 120g/km with two years, from 2010 to 2012.

The Commission’s annual progress report for 2004, published in August 2006, concluded that reductions in average car emissions over the period were too slow to reach the 25% reduction target for 2008.[7] Most of the reductions achieved were attributed to a shift in the market towards diesel cars (which have better fuel economy) rather than to technical improvements.

Environment Commissioner Dimas and Industry Commissioner Verheugen concluded that the voluntary approach was not working and that mandatory targets were needed. Commenting on the progress report, Verheugen’s spokesman said that the situation was “by no means satisfactory”: if the “carrot approach” was not working, the Commission would have to resort to a “stick approach”, which would include legislative measures to ensure that the necessary CO2 reductions are achieved.[8]

The new proposals and the new lobbying campaign

On 30 October 2006, Commissioner Dimas declared he had lost faith in a voluntary agreement and called on his colleagues to support binding legislation on carmakers to reduce car CO2 emissions.[09] Energy Commissioner Andris Piebalgs and, initially, President Barroso also stressed the need for binding measures.[10]

Such statements from the Commission sounded alarm bells among the car lobby. A few days after the release of the Commission’s progress report, ACEA issued a press release declaring its explicit opposition to any legislation on CO2 emissions from cars. ACEA added that the voluntary agreement “runs until 2008 and its final results won’t be available before 2010”, implying that decision-makers should not consider additional measures until then.[11]

The German car industry – lagging behind in reducing CO2 emissions of most of its models[12] – immediately started a PR and lobbying campaign that included heavy doses of scaremongering. Most likely the car makers chose for such scare tactics because they knew that blocking EU legislative action to curb car CO2 emissions was going to be an uphill battle.

Though the Commission has always focused on average reduction targets for all cars in the EU, articles started appearing in the German press suggesting the Commission wanted to propose a general CO2 emissions cap for all car classes, complaining about this ‘disastrous threat’ to the German automotive sector and the ‘unfair treatment’ by Brussels.

German car industry scaremongering

DaimlerChrysler’s Erich Klemm told the newspaper Bild am Sonntag at 29 January that if the tighter standards where approved several factories would have to be closed. “If this is decided like this, then we will have to close our factories in which C, E and S-class are produced”, Klemm claimed, referring to the large luxury cars produced by his firm. “Around 65,000 workers in the cities of Sindelfingen, Untertürkheim and Bremen would be hit”.

Numerous German mass media seem to have adopted the subtle but deeply problematic misinterpretation of Dimas’ proposals originating from Klemm and other car industry spokespeople. Der Spiegel, for instance, wrote that “Dimas argues for a legal maximum of 120 gram CO2 per car kilometer”.[13] This misses the point that the proposed CO2 limit would not be an absolute maximum, but an average target for the car industry to achieve.

In December 2006, the European Car Manufacturers Association (ACEA) apologised for only having achieved less than half of its obligation to reduce car CO2 emissions. In a paper entitled Committed to reducing CO2, the trade association highlighted a key clause in the 1998 agreement that says that “external factors beyond ACEA’s control mayinfluence the outcome”. It claimed that factors such as ‘bad’ regulation on recycling, “weak demand for energy efficiency” (i.e. blaming the consumers) and poor car sales had been responsible for the failure to meet the targets. ACEA said the way forward was an ‘integrated approach’: recognising that “relying largely on technological solutions is no longer an option” and that the “combined efforts of many parties and demand-related measures are essential instead”.[14] So the car industry wanted everybody mobilised against car CO2 emissions except… itself. ACEA had already been promoting this approach within the influential CARS21 High Level Group (see Appendix 3) and succeeded in making it a central principle of the CARS21 Report.[15]

In mid-January 2007, the details of the Commission’s proposal were taking shape. At the same time it became clear that Mr Dimas’ ambitions for an obligation to achieve 120g/km by car technology innovations up to 2012 were encountering resistance within the Commission, particularly from vice-president Gunter Verheugen (Enterprise and Industry). Mr. Verheugen, who had previously agreed on the need of binding measures (see above, note 8) now openly contested the possibility of such legislation in interviews with French media.[16] The shift in Commissioner Verheugen’s stance may well be explained by political pressure and an intense PR campaign waged by the German car industry since October 2006.

Mr Verheugen’s objections forced President Barroso to postpone the publication of the Commission proposal, which had been scheduled for 23 January 2007, even when Mr. Barroso had on previous occasions publicly supported binding measures. When announcing the postponement, his spokeswoman said: “The president believes there is a need for legislation to meet the target set by the Commission”. She was referring to an emissions level of 120 grams per kilometre of CO2 by 2012 for new cars, which has been repeatedly endorsed by EU leaders. This target (‘level of ambition’) remained, she added, but more time was needed to reach consensus on “how to achieve it, and precisely what the legislation should cover”.[17] Time would show that the delay was only beginning of bad news.

On 26 January 2007, German companies BMW, Volkswagen and DaimlerChrysler, together with the European units of Ford and General Motors sent a letter to Commission President Barroso. In the letter they asked him to withdraw the proposed new emissions standard, alleging that the proposed measures were “technically unrealisable” and would constitute “a massive industrial political intervention at the expense of the entire European, and especially the German, automobile industry”. They did not hesitate to evoke the spectre of massive industrial desertification: “The direct consequence would be the migration of a large number of jobs from the automobile manufacturers and the supplier industry”.[18] This threat may have looked quite convincing as it came only two months after Volkswagen had announced restructuring plans that could result in the loss of up to 4,000 jobs in the Brussels region.[19]

Some media interpreted the German (and American) carmakers’ move as a split in the European car industry. German companies specialised in heavy and luxury vehicles were said to be drifting away from their Mediterranean competitors producing more energy-efficient cars.[20]

There are indeed big differences in the performance of the various companies on car emissions reduction. According to the European Federation of Transport and Environment (T&E), in 2005, only Fiat had already reached the 2008 goal (139 g/km), while Citroen and Renault were on track to meet the 140 g/km commitment in time and Ford and Peugeot were almost on track. All other major brands were, and remain, well short of achieving 140 g/km in 2008 with Volkswagen, BMW and Audi among the worst performers.[21]

Despite these differences, the thirteen large European and US carmakers with production plants across the EU[22] represented through ACEA demonstrated their unity by publishing a new position paper with a message similar to that of the German carmakers’ letter that was sent the same day. Both put forward the same principle: “Reducing further CO2 emissions through vehicle technology only is the most expensive and least cost-effective option for society. (…) More can be done for the environment, at lower costs”. They were clearly opposed to binding targets.[23] Unsurprisingly, German carmakers, and the European-based units of American companies, being the heaviest polluters, were at the forefront of this lobbying effort. They were supported by their pan-European trade association with the assent of their French and Italian competitors. Ford, whose CO2 performance is among the best of its peers, also signed the letter, demonstrating an unfortunate united front defending the lowest common denominator towards EU decision-makers.

Pressure did not only come from the German car industry directly, but was also applied indirectly, for example through the German Chancellor, Angela Merkel. In a speech at the “Europe Day” event organised by the German industry federation (BDI), Merkel stated that “the German government will work with all its strength and energy for there to be a reduction by sector”. “We will prevent there being a general reduction” she said.[24] With this statement, Mrs Merkel was de facto picking up the misleading PR campaign of the German car industry. After this warning from the current head of the European Council, Mr Barroso directly intervened to settle the internal argument in the Commission. Contrary to the statements made by his spokeswoman on 23 January, the ‘level of ambition’ was decisively watered down. While the car industry letter resulted in a Commission u-turn, a letter sent by the Green 10 – a group of ten environmental NGOs – on the same day as industry’s letter,[25] was effectively ignored.

A dubious compromise

The result was a compromise, presented by the Commission on February 7th, suggesting a binding target of 130g/km for average CO2emissions through vehicle technology improvements for 2012 and a further 10g/km reduction through complementary measures “such as tyres and air conditioning systems, and a gradual reduction in the carbon content of road fuels, notably through greater use of biofuels”.[26] Mr Verheugen and the car industry cut the initially proposed reduction by 25% while also winning time. Appeals by Commissioner Dimas to confirm that the Commisison would make a final proposal before the end of the year 2007[27] were rebuffed and the decision was postponed until the second half of 2008.[28]

When the Commission presented its proposal on 7 February 2007, the car industry again responded swiftly and in unity. A few hours after the Commission’s press conference, ACEA published another position paper, saying that the “proposed CO2 emission targets were arbitrary and too severe”.[29] The first ACEA statements were made by Chairman Sergio Marchionne, who is also the CEO of Fiat.

The Commission proposal leaves some crucial issues open, such as how to tailor the targets to different car types and companies, how to fully measure compliance and who will bear the responsibility of the actual drafting of the legislation (DG Enterprise or DG Environment).

It is uncertain if specific sanctions for companies failing to comply are envisaged.[30] The outcome of these points will determine the very essence of the new legislation. Regardless, the car lobby insists it does not even accept the main elements of the compromise proposal and that it will try to reverse them. This is nothing less than the declaration of a full-scale lobbying offensive for the year 2007.

The lobbying battle ahead

Over the next 18 months, the car industry will continue its lobby campaign while the dossier passes through the EU institutions. The victory at the expense of the struggle against climate change in the first round was, to a large extent, based on the stranglehold in which DaimlerChrysler, BMW, Volkswagen and other car giants seem to hold leading German politicians. But the car industry has a far wider toolbox which it can use to shape the next stages of decision-making to its advantage. This includes:

massive over-representation and advantage in spending power of car industry lobbyists in Brussels compared to those defending environment and health concerns;
strong and well-organised allies in the European Parliament, including MEP-industry groupings such as the Forum for the Automobile and Society;
a systematic pattern of privileged access to the European Commission, including Commission expert committees and High-level Groups.

The car industry’s lobby contingent in Brussels

Due to the absence of transparency rules around EU lobbying, exact figures about the number of car industry lobbyists in Brussels or the amounts invested in influencing EU decision-making are not available. CEO research shows that at least seventy professional lobbyists work in Brussels for individual car producing companies or for their trade associations (see appendix 2). Almost twenty staff represents the European Car Manufacturers Association (ACEA) while around fifty work for individual companies, mainly European or European branches of American ones, but also Japanese. In comparison, the European Federation for Transport and Environment (T&E), one of the few environmental NGOs deeply involved in the debate about reduction targets for car CO2 emissions, employs only 8 Brussels staff.

The seventy-plus Brussels-based lobbyists employed by car firms and their lobby groups are only the tip of the iceberg. The number is a conservative estimate, not including lobbyists employed by highly related sectors such as distribution, supply and dealing. National level car lobby groups employ numerous lobbyists who will assist in targeting the European Commission, the European Parliament and national governments. Moreover, the spending power of the auto industry means it can easily hire in auxiliary troops from the many consultancies and public affairs firms based in the Brussels EU quarter. Assessing how many of these hired-gun lobbyists will assist the car industry in the months to come is virtually impossible, given the absence of a proper lobbyists register. As such we can only guess at the budgets involved. In contrast to capitals like Washington D.C. and Ottawa, lobby transparency obligations are still absent in Brussels. Browsing a sample of lobby consultancy websites shows that the car industry is an important client group, but the consultancy firms are unwilling to voluntarily disclose any details of who they work for, what tactics they use, what specific pieces of legislation they lobby on, and
critically who pays them and how much.

While much of the details remain unknown, it is beyond any doubt that the car industry lobby will be massively over-represented in the looming Brussels lobbying battle. See appendix 2 for some basic facts about the car industry lobby in Brussels.

Friends in High Places: the Forum for Automobile & Society

The European Parliament’s first reaction to the Commission’s strategy was not in line with the car industry’s position. In a resolution on climate change approved on 14 February 2007, MEPs call on the Commission to impose a binding target of 120g/km by 2012 for new passenger cars marketed in the EU.[31] But discussion in the parliament has just begun. MEP Jorgo Chatzimarkakis, a prominent member of MEP-industry grouping the Forum for the Automobile and Society, stated: “we will not completely dismantle this proposal but we will shape it in such a way that it will protect both the climate and the car industry”.[32] Most certainly, the thirty-three carmakers’ lobbyists accredited to the EP will assist in this process.

Appendix 1: The Forum for Automobile & Society

On 6 February 2007, just in advance of presenting the Commission’s new strategy to reduce carbon dioxide (CO2) emissions from new cars and vans sold in the European Union, Commissioners Dimas and Verheugen participated in the event “Enhancing the Competitiveness of the Motor Industry – Is an integrated approach really possible?” organised by the Forum for the Automobile and Society.[33]

According to its website, “the Forum for the Automobile and Society is an autonomous, not-for-profit organisation, supported by stakeholders in the automotive community with the aim of bringing together decision-makers, the automotive industry and motoring organisations to exchange information and views with all those interested in automotive issues and their impact on society.” It brings together forty MEPs and twenty-four corporate members. The organisation is financed by its corporate members; MEPs don’t have to pay membership fees. The positions put forward during events organised by the Forum for the Automobile and Society tend to be almost identical to those of ACEA.[34] The Forum – that shares its secretariat
with the European Bureau of the Fédération Internationale de l’Automobile (FIA) – will most probably become the spearhead of the car industry lobby campaign in the European Parliament, when the Parliament debates the new Commission strategy on car CO2 emissions.

Appendix 2: The carmakers’ lobbying battalions

Due to currently insufficient lobbying disclosure rules in the European Union, there is no accurate data available regarding those lobbyists working for the car industry in the Brussels EU quarter. The second column of the table below reflects data from the register of the European Parliament. For the first column we used the European Public Affairs Directory published by a commercial firm to find out which companies and associations have EU affairs offices. We then called most of the offices and asked them how many staff they employ. On the basis of the information provided, we estimate the number of car industry lobbyists in Brussels to be well over 70 (65 working in the various offices, plus 7 others with accreditation to the EP).

Besides the car producers there are also companies dealing with other stages of the cars’ economic cycle, like distribution, supply and dealerships. Their European trade associations (CLEPA, CECRA and ECG) employ in total around 30 staff. These people together with the lobbyists of the individual distribution, supply and dealership companies may also be willing to assist the car industry on curbing the EU CO2 reduction measures.

Lobbying consultancies working for the car industry

In the absence of an effective lobbying disclosure system and the reluctance of lobbying firms to disclose details of individual clients[35] it is impossible to know the exact number of commercial lobbyconsultants working for the car industry today. Nevertheless, some simple internet research shows that many public affairs firms do lobby work for carmakers or the ‘automotive sector’.

CLAN public affairs[36], Cabinet Stewart[37], Burson Marsteller[38], ARPI[39] and Athenora[40] are some of the consultancies that on their websites state that they work for car industries. Weber Shandwick works for DaimlerChrysler, Renault, Volkswagen and probably also Ford.[41]

Appendix 3 : Official advisory groups

The CARS21 High Level Group (DG Industry)

EU policy making for the automotive sector has never left the industry out in the cold. On the initiative of Commissioner Verheugen, the High Level Group ‘CARS21’ was created in April 2005, with a mandate to suggest “a competitive regulatory framework for car industry”. Its membership was strongly imbalanced, in favour of the auto-industry: the Commission and the member states provided eight officials, while there were seven representatives from industry, two from trade unions, one from an environmental organisation and none for consumers. The CARS21 High Level Group (HLG) published its conclusions in December 2005. The main outcome on CO2 emissions was that an ‘integrated approach’ should be followed that would involve “all relevant stakeholders (i.e. vehicle manufacturers, oil/fuel suppliers, customers, drivers, public authorities, etc.)”.[42] The conclusions of this ‘official’ HLG, heavily influenced by industry input, have rather predictably become a key part of car industry lobbying.

The only environmental organisation involved in CARS21 (the European Federation for Transport and Environment) when consulted on the final report, explained point by point its disapproval and repeated its critique of the way the ‘integrated approach’ was perceived: “An integrated approach does not mean downgrading ambition levels for action in any one area. Rather it means seeking synergies instead of antagonisms and ensuring policy actions are complementary. The integrated approach should not, therefore, be used as a reason to lessen regulatory efforts in any one area, for example (…) revising the target for reducing average new car CO2 emissions via technical innovation.”. It also highlighted the unbalanced composition of the group: “We believe that the composition of the group was not well-suited for this purpose. Representatives of environmental and safety NGOs were lacking in the group, which therefore was unbalanced in this respect, but also lacked specific expertise”.[43]

Stakeholder working group on the integrated approach to reduce CO2 emissions from light-duty vehicles (part of the European Climate Change Programme II, ECCP II – DG Environment)

Another group that assisted the Commission’s reflections long before the announcement of the new measures was the working group on “technological and other measures to reduce CO2-emissions from passenger cars” under DG Environment. Interest representation within this working group also was unbalanced, with eight trade associations, three NGOs (all environmental) and with the industry-friendly FIA (Fédération Internationale de l’Automobile) representing consumers![44] It published its final options’ analysis in October 2006,[45] just at the time when the internal ‘conflict’ in the Commission was starting.

Criticising the interim report of the working group (published in July 2006), the European Federation of Transport and Environment said: “The fact that this draft report appears one year after a similar study [ed. IEEP 2004] done by almost exactly the same consortium with an exactly similar methodology, and still ends up with three times higher costs, raises with us serious doubts over the credibility of the outcomes. The large extent to which adjustments are based on ‘expert judgement’ only reinforces that impression.”[46] High costs estimations remained in the final report.[47]

Notes

“C’est à nous, tous ensemble, que reviennent désormais le devoir moral et la responsabilité historique de mettre en place sans plus attendre des parades énergiques, à la hauteur des conséquences prévisibles du réchauffement de la planète”. [We – all together – have now the moral duty and the historic responsibility to put in place without waiting energetic answers that stand in the height of the foreseen consequences of the planet’s warming]. Speech at the Paris conference for a global ecological governance, "Citoyens de la Terre", Commission President José Manuel Durão Barroso, Paris, 2 février 2007.
In the final proposal, the original target of 120g/km by 2012 was watered down by allowing 10g/km reduction to be achieved through non-technical measures, like tyres and air conditioning systems, and a gradual reduction in the carbon content of road fuels, notably through greater use of biofuels.
Commission plans a legislative framework to ensure the EU meets its target for cutting CO2 emissions from cars, European Commission press release, IP/07/155, 7/2/2007.
A Community strategy to reduce CO2 emissions from passenger cars and improve fuel economy, European Commission, COM(95) 689 final, 20/12/1995;
A COMMUNITY STRATEGY TO REDUCE CO2 EMISSIONS AND IMPROVE FUEL ECONOMY - COUNCIL CONCLUSIONS, Conclusions of the Environment Council meeting of 25 June 1996.
The Two Faces of EU Transport Policies, Corporate Europe Observer, June 1999.
Commission Recommendation on the reduction of CO2 emissions from passenger cars, (1999/125/EC), 5 February 1999.
CO2 emissions from new cars down by more than 12% since 1995, European Commission press release, IP/06/1134, 29/08/2006
Commission to get tough with carmakers on CO2 cuts, Euractiv, 29 August 2006.
Dimas pushes for EU car CO2 emissions law, ENDS Europe DAILY 2195 (30/10/2006).
Piebalgs urges EU car emission cap, EUpolitix, 25/01/2007;
“Environment commissioner Stavros Dimas and commission president Jose Manuel Barroso are in dispute with German industry commissioner Günter Verheugen, who is leading the opposition to strict binding obligations [...] Mr Barroso’s spokesman told the industry on Monday to “embrace and anticipate change, not resist it.” Germany cranks up the pressure in car CO2 row, ENDS Europe DAILY 2251 (30/01/2007).
European Car Industry opposes recent statements of Environment Commissioner Stavros Dimas regarding CO2 Commitment, ACEA press release, Brussels, 5 November 2006.
How clean is your brand?, European Federation for Transport and Environment, October 2006.
“Dimas plädiert dazu für eine gesetzliche Obergrenze von 120 Gramm CO2 je gefahrenem Kilometer.” Source: Autolobby schießt sich auf Brüssel ein, Der Spiegel, 28 Januar 2007.
Committed to reducing CO2, ACEA website, accessed 15 March 2007.
A Competitive Automotive Regulatory System for the 21st century, CARS 21 final report, January 2006.
Commission row over car CO2 boils over, ENDS Europe DAILY 2244 (19/01/2007).
Barroso postpones car CO2 report amid infighting, ENDS Europe DAILY 2246 (23/01/2007).
German carmakers’ letter to the European Commission, 26 January 2007.
This restructuring had nothing to do with environmental measures and came at a time where Volkswagen's profits continued to rise.
For example: Emissions target splits EU car industry, John Reed (London) and Andrew Bounds (Brussels), Financial Times, 7 February 2007.
How clean is your brand?, European Federation for Transport and Environment, October 2006.
Citroen, Audi and Volvo belong to other companies.
Car industry wants fact-based policy on CO2 reductions, ACEA press release, Brussels, 26 January 2007.
Rede von Bundeskanzlerin Angela Merkel anlässlich des Europatages der Deutschen Wirtschaft, Berlin, 30. Januar 2007.
Reducing CO2 emissions from light duty vehicles, letter by the Green 10 to EU Commission President Barroso and Commissioners Barrot, Verheugen, Dimas and Piebalgs, Brussels, 23 january 2007.
Commission plans a legislative framework to ensure the EU meets its target for cutting CO2 emissions from cars, European Commission press release, IP/07/155, 7/2/2007.
“Mr Dimas has called for the commission to make a firm commitment to legislate before the end of this year in next week’s paper following what is widely seen as failure by the car industry to respect an existing voluntary agreement on cutting emissions”. Source: Commission row over car CO2 boils over, ENDS Europe DAILY 2244, 19/01/07.
“A legislative framework to reduce CO2 emissions from new cars and vans will be proposed by the Commission by the end of this year or at the latest by mid 2008.” Source: Commission plans a legislative framework to ensure the EU meets its target for cutting CO2 emissions from cars, European Commission press release, IP/07/155, 7/2/2007.
Proposed CO2 emission targets are arbitrary and too severe, ACEA press release, Brussels, 7 February 2007.
Curbing emissions, Financial Times, 12 February.
Climate change: tougher targets needed, say MEPs, European Parliament website, accessed 15 March 2007.
Jorgo Chatzimarkakis interview in his Audi, Chatzi News, 30 January 2007, YouTube website, accessed 15 March 2007.
Enhancing the Competitiveness of the Motor Industry – Is an integrated approach really possible?, Report of a conference organised by the Forum for the Automobile and Society in the Representation ogf the free State of Bavaria on 6 February 2007, Gaby Rosen, 19 February 2007.
About the Forum, website of the Forum for the Automobile and Society, accessed 15 March 2007.
See for example the letter from the European Public Affairs Consultancies Association (EPACA) to Corporate Europe Observatory, 16 March 2005 .
“The automotive sector”. Source: CLAN Public Affairs – Practice Areas, website CLAN Public Affairs, accessed 15 March 2007.
“Automotive industry”. Source: Cabinet Stewart – Sectors, website Cabinet Stewart, accessed 15 March 2007.
“Automotive industry”. Source: Burson-Marsteller Brussels – What we do, website Burson-Marsteller Brussels, accessed 15 March 2007.
“The automotive and transportation industries and suppliers of parts, components or systems to the automotive industry”. Source: Arpi International S.A. – Typical clients and services, website Arpi International S.A., accessed 15 March 2007.
PSA and Volvo, Source: Athenora Consulting Refernces, website Athenora Counsulting, accessed 15 March 2007.
DaimlerChrysler, Renault and Volkswagen. Source: Car Makers and fuel suppliers unite to promote synthetic fuels in Europe, Alliance for Synthetic Fuels in Europe (AFSE) press release, Brussels, 7th March 2006.
Most probably also Ford. Source: Inside the German Presidency, Weber-Shandwick, Brussels, December 2006.
A Competitive Automotive Regulatory System for the 21st century, CARS 21 final report, January 2006.
Response of the European Federation for Transport and Environment (T&E) to the consultation of the European Commission of the CARS 21 final report, T&E, Brussels, 28 April 2006.
Membership of the ECCP working group on the integrated approach to reduce CO2 from light duty vehicles.
Review and analysis of the reduction potential and costs of technological and other measures to reduce CO2-emissions from passenger cars, Final Report, TNO Science and Industry, Institute for European Environmental Policy (IEEP) and the Laboratory of Applied Thermodynamics of the Aristotle University of Technology, 31 October 2006.
T&E comments to the interim TNO report on options to reduce CO2 from light duty vehicles, presented 30 June 2006 in Brussels, T&E, Brussels, 21 July 2007.
Review and analysis of the reduction potential and costs of technological and other measures to reduce CO2-emissions from passenger cars, Final Report, TNO Science and Industry, Institute for European Environmental Policy (IEEP) and the Laboratory of Applied Thermodynamics of the Aristotle University of Technology, 31 October 2006.

This article is copied from the CEO website

Energieaudits voor Houthalen-Helchteren ?

2007-03-17T20:00:00.000+01:00

Uit het Masterplan voor Houthalen-Helchteren dat door 'Yield Solutions' voorgesteld werd aan de Regenboogcoalitie voor de volgende jaren lichten we enkele begripsgroepen toe:

Basisonderhoud van gebouwen (Ontwerp-begroting 2007 - pag. 12)
Basisonderhoud van gebouwen (Scenario 1 - scenario ‘status quo’ - pag. 23)
Onderhoud van gebouwen zeer minimalistisch voorzien - dringend nood aan inventarisatie van noodzakelijke onderhoudswerken aan patrimonium (Mogelijke bedreigingen - pag. 19)

Belang van energie- en productgebruikplan op niveau van diensten (conclusies - pag. 32)
Omzetting van patrimonium in nieuwe projecten, vermijden van verkoop patrimonium om werkingskosten te dekken - patrimonium enkel aanwenden voor investeringen (buitengewone opbrengsten niet gebruiken voor gewone kosten) (Omkeren van negatieve spiraal -vier principes waarover consensus noodzakelijk is - pag. 16)
Verkoop van patrimonium - samen is er een opbrengst voorzien van EUR 1.500.000 over de jaren 2007, 2008 en 2009 (Scenario 36 - gekozen scenario - pag. 28)

Investeringen! (Scenario 36 - gekozen scenario - pag. 29)

De eerste groep trefwoorden gaat over onderhoud van gebouwen. Combineer die met de conclusies op pagina 32 waarin het belang van energie- en productgebruikplan op niveau van diensten wordt aangehaald. Niet dat die conclusies betrekking hebben op dat onderhoud van gebouwen. Maar is het niet waar dat, als je in het basisonderhoud van gebouwen veel aandacht schenkt aan energie- en productgebruik, je op die manier de twee doelstellingen tegelijkertijd bereikt?

De tweede groep trefwoorden lijkt met elkaar in tegenspraak. Enerzijds wordt gesteld dat het patrimonium omgezet moet worden om te investeren in nieuwe projecten, anderzijds wordt geopteerd om de eerste jaren patrimonium te verkopen om op lange termijn de financiën van de gemeente weer in orde te brengen.

De derde groep trefwoorden bestaat uit één enkel woord: investeringen.

Als je die drie groepen trefwoorden nu met elkaar combineert kan je tot verschillende scenario's komen. Eén ervan kan je zo omschrijven:

We moeten besparen, één van de mogelijkheden daarvoor is op de energierekeningen (Alain Yzermans zegt zelf ergens dat de verwarming maar eens een graadje minder moet gedraaid worden). Maar energiebesparing houdt meer in. Energie kan ook bespaard worden door in het basisonderhoud voor de gebouwen een bewuste keuze te maken en enkel en alleen (of toch zo veel mogelijk) energiebesparende maatregelen te nemen. Op het eerste zicht zal de waarschijnlijke kost van onderhoud misschien duurder uitkomen, maar op termijn zal de meeruitgave zichzelf zeker terugbetalen in besparingen op energie.

Voor sommige projecten zal dit op korte termijn zijn, voor andere op langere termijn. Van sommige besparingen zal je de resultaten misschien niet meer zien tijdens de legislatuur van deze coalitie. Maar mag dat een reden zijn om ervan af te zien?

Zoals gesteld, om dit soort onderhoud aan gebouwen te doen moet je natuurlijk investeren, zelfs meer investeren dan normaal voorzien. Om die investeringen te doen kan je als gemeente je reserves aanspreken, maar dat is volgens mij geen goede keuze. Uitstaande reserves kunnen doorgaans meer opbrengen dan wat de kost van een lening aan een gemeente is. Reserves kunnen trouwens ook als onderpand voor die leningen gebruikt worden. Net zoals het patrimonium.

Patrimonium verkopen zoals de federale regering vaak doet is een mogelijkheid maar het nadeel ervan is dat het maar een eenmalige operatie is. Eens verkocht kan je de opbrengst ervan investeren, maar eenmaal geïnvesteerd, is het ook weg. Patrimonium als onderpand gebruiken om goedkope leningen aan te gaan, is veel efficiënter, omdat op het ogenblik dat die leningen afbetaald zijn, het patrimonium weer als onderpand kan dienen voor een nieuwe lening.

Laten we als titel voor dit scenario nemen: slim investeren in energiebesparend onderhoud van gebouwen, zal op termijn de financiën van de gemeente in positieve zin beïnvloeden.

Om een dergelijk plan te verwezenlijken moet er in fases worden gewerkt.

Fase 1: inventarisatie van alle onroerende goederen van de gemeente (audit over kadastrale waarde en marktwaarde)
Fase 2: ruwe inventarisatie van de nodige onderhoudswerken aan de gebouwen en opstellen van rangorde i.v.m hoogdringendheid
Fase 3: energieaudit opstellen voor alle gebouwen
Fase 4: combineren van de resultaten van Fase 2 en Fase 3
Fase 5: resultaten van Fase 3 die niet in samenhang zijn met die van Fase 2 worden geïnventariseerd, gegroepeerd en dan weer gesplitst per gebouw; resultaten van Fase 3 die in samenhang met die van Fase 2 dienen te worden uitgevoerd, worden geïnventariseerd, gegroepeerd en dan weer gesplitst per gebouw
Fase 6: Begrotingen worden opgemaakt voor uitvoering van werken en aankoop van materialen, tijdsplanning wordt opgemaakt in functie van hoogdringendheid (zie Fase 2)
Fase 7: Gefaseerde uitvoering

Energieaudits

Wat is een energieaudit?

In gebouwen kan vaak op een eenvoudige manier veel energie bespaard worden. In de eerste plaats moet worden uitgezocht waar de grote energievreters zich bevinden. Zodra die bekend zijn, kan worden gezocht naar maatregelen en oplossingen om het energieverbruik terug te schroeven. Een energieaudit geeft antwoord op de vragen waar, hoeveel en op welke manier energie in een gebouw kan worden bespaard. In een energieaudit kan een onderzoek gebeuren naar het verwarmingssysteem, de isolatie van de woning, het gebruik van zonne-energie, het electriciteitsverbruik…. Kortom, de volledige energiehuishouding van een gebouw wordt doorgelicht.

Het Vlaams Gewest werkte een erkenningsregeling uit voor energiedeskundigen voor woningen. De audit gaat dieper in op de energetische aspecten van de gebouwschil (dit is het geheel van vloer, muren, dak en openingen), de verwarmingsinstallatie, de productie van warm water,...

Het voordeel van het laten uitvoeren van een audit kan zijn:

grote energiebesparing mogelijk indien de voorgestelde maatregelen worden uitgevoerd
inzicht in de energiestromen in het gebouw
technische informatie over hoe de maatregelen correct kunnen worden uitgevoerd
een tussenkomst in de kosten van de factuur

Energieaudits worden gesubsidieerd. Dit is een veel gebruikte en belangrijke subsidie die niet alleen van toepassing is voor particulieren of bedrijven, maar ook voor gemeenten en instellingen. De energieaudits worden vaak uitgevoerd door ingenieursbureaus. Die zijn op de hoogte van alle mogelijkheden tot subsidie en kunnen meestal ook wel de volledige aanvragen regelen. Zij gaan na of subsidie van toepassing is en vullen de documenten in. De klant dient enkel nog een handtekening te plaatsen op de aanvraagformulieren. Hoe aangenaam dat ook klinkt, gratis doen ze dat niet. De tijd die ze aan de subsidiedossiers besteden, wordt op één of andere manier doorgerekend. Het is dus nuttig na te gaan of het niet goedkoper is die dossiers door de gemeente zelf te laten invullen en opvolgen.

Steun?

Een bron van steun kan gevonden worden bij de Europese Commissie. Er zijn twee programma's actief.
Een eerste heet 'The European Greenlight Programme'.
Iedere organisatie (dus ook een gemeente) kan zich als GreenLight-partner bij de Europese Commissie aanmelden. Een GreenLight-partner maakt met de Europese Commissie afspraken over:

het verbeteren van de verlichting in de bestaande gebouwen,
het toepassen van de nieuwste verlichtingstechnologieën technologieën in de nieuwe gebouwen.

De Europese Commissie werkt voor het GreenLight-programma samen met nationale organisaties. Voor Vlaanderen is dat het ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, afdeling Natuurlijke Rijkdommen en Energie.

Een tweede Europees programma is het 'Motor Challenge Programme'.
Het Motor Challenge Programme (MCP) is een Europees programma dat analoog is met het Greenlight-Programma. Deelnemende bedrijven verbinden zich ertoe een actieplan te maken, met een verklaring welke energie-efficiëntiemaatregelen zullen worden genomen, en hoe ze geïmplementeerd zullen worden. Het programma behelst volgende domeinen: perslucht, ventilatie, koeling, pompen, motoren algemeenHet doel van het programma is:

de werking en kwaliteit van de systemen verbeteren
de energiebesparingen, die technisch en economisch haalbaar zijn, uitvoeren.

Wat zijn de voordelen?

Houthalen-Helchteren ontvangt een officiëel logo dat mag gebruikt worden in alle communicatie.
Houthalen-Helchteren wordt in een Europese database opgenomen. Daardoor worden er op regelmatige tijdstippen brochures en folders verspreid (in Europa), waarbij reclame voor Houthalen-Helchteren wordt gemaakt.

Ook bij de Vlaamse Overheid kan Houthalen-Helchteren steun vinden.

Houthalen-Helchteren is immers ingestapt in een samenwerkingsovereenkomst met de Vlaamse overheid op vlak van milieu. In ruil voor het uitvoeren van een aantal taken, krijgt ze financiële en inhoudelijke ondersteuning van de Vlaamse overheid. Op volgende pagina kunnen gegevens over Houthalen-Helchteren worden opgehaald: http://www.samenwerkingsovereenkomst.be

Verder stelt de Intercommunale Interelectra stelt premies ter beschikking voor scholen & lokale besturen. .

Het begint leuk want voor een grondige energie-audit kan (onder voorwaarden) tot 50% op de kosten van de audit (weliswaar geplafonneerd) terugverdiend worden. Voor een volledige audit voor een school bijvoorbeeld bedraagt de premie maximum 2.500 euro, voor een globale audit per school en per jaar.

Hier volgt een opsomming van alle premies die bij Interelectra kunnen aangevraagd worden:

premie voor relighting
premie voor openbare verlichting voor vervangen van lampen en armaturen door energiezuinige types
premie voor openbare verlichting voor plaatsen van SON-T 70 W lampen
premie voor openbare verlichting voor SOX-E 36 W lampen
premie voor thermostaatkranen in bestaande gebouwen
premie voor zonneboiler
premie voor warmtepomp
premie voor condensatietechnieken
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: open luchtverhitter
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: gesloten luchtverhitter
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: condenserende luchtverhitter
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: klassieke warmeluchtgenerator
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: condenserende warmeluchtgenerator
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: standaard stralingstoestel
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: stralingstoestel met 20% hogere stralingsvoet
premie voor rechtstreekse aardgasverwarming: stralingstoestel met 40% hogere stralingsvoet
premie voor afregelen HVAC installaties
premie voor hoogrendementsmotoren
premie voor frequentie-omvormers
premie voor plaatsen van superisolerende beglazing in plaats van enkel glas
premie voor plaatsen van ventilatiesysteem met warmterecuperatie
premie voor dakisolatie
premie voor plaatsen van muurisolatie
premie voor vloerisolatie
premie voor radiatorfolie
premie voor kelderisolatie
premie voor uitvoeren snelle energie-audit
premie voor uitvoeren grondige energie-audit
energiezorgsysteem
energieboekhouding
premie voor vervangen oude stookplaatsregeling door elektronische regeling

Meer gedetailleerde inhoud bij al deze premies kan gevonden worden op: http://www.energiesparen.be.

Waar vind ik een auditdeskundige?

Advies hierover kan alleszins ingewonnen worden door te informeren bij het VVSG, de Vlaamse Overheid, de Provincie en gespecialiseerde diensten. Een eerst kennismaking met alles over energiesparen en energieaudits kan je terugvinden op het al eerder vermelde http://www.energiesparen.be.

Referendum: ja/neen?

2007-03-03T14:17:00.000+01:00

Winston Churchill zei ooit eens: “The best argument against democracy is a five-minute conversation with the average voter.”

De vraag van 10 miljoen is vandaag of we in België het bindend referendum moeten invoeren? Mocht het aan 'Democratie.Nu', een volgens eigen zeggen "onafhankelijke en politiek ongebonden burgerbeweging die ijvert voor de invoering van het Bindend Referendum Op Volksinitiatief (BROV)", liggen zou het vandaag al zo ver zijn. In de aankoop van de verkiezingen zijn ze een petitie opgestart om artikel 33 van de grondwet te veranderen.

Dat artikel stelt nu 'Alle machten gaan uit van de Natie. Zij worden uitgeoefend op de wijze bij de Grondwet bepaald.' De initiatiefnemers willen dit artikel graag gewijzigd zien in: "Alle machten gaan uit van de burgers. Zij oefenen hun soevereiniteit uit door hun vertegenwoordigers of bij referendum, en op de wijze bij de Grondwet bepaald."

De campagne die de enigszins misleidende ondertitel "Geen jezelf stemrecht" (hebben we dat dan niet?) heeft tot op vandaag al 854 ondertekenaars gevonden. Hopelijk voor de initiatiefnemers komen er snel vele ondertekenaars bij want op dit ogenblik maken ze zeker nog geen indruk.

Het referendum als uiting van absolute democratie. Het klinkt mooi maar laat mij toe om er toch enige kanttekeningen bij te maken.

Kunnen we in België het referendum invoeren zoals bijvoorbeeld in Zwitserland? Buiten het feit dat Zwitserland ook taalgemeenschappen heeft is het een sociaal systeem dat zich door zijn 'neutraliteit' laat leiden, in die mate zelfs dat het laatste referendum over de opvang van buitenlanders (67% stemmen voor) een aantal wetten werden aangenomen waar het VB alleen maar natte dromen van kan krijgen. Wat goed is voor Zwitserland is daarom nog niet werkbaar in België.

Ik ga van de premisse uit dat om een voorstel goed of af te keuren dit in een referendum meer dan 50% (50% + 1 van de stemgerechtigden en uitgebrachte stemmen) moet halen om al dan niet aanvaard te worden. Om eerlijk te zijn, ik heb al veel stemmingen meegemaakt in bedrijven waar ik gewerkt en in sociale bewegingen waarin ik mij geëngageerd heb. En ik weet nu dat die 'meerderheden' er geen waren en toch soms catastrofale beslissingen namen dank zij het foert-gevoel, de desinteresse, de kust-de-kloten-mentaliteit van de anderen. Je begrijpt dat ik mij vandaag dan ook soms onbehaaglijk voel bij de 'voorzienigheid' van het volk over vanalles en nog wat.

Er zijn uiteraard veel voorbeelden waar het referendum goede dingen heeft kunnen waarmaken. Maar zo zijn er ook tal van andere voorbeelden die op een pijnlijke wijze de beperkingen van referendums aantonen. Ik haal er hier drie aan:

Negen jaar geleden haalden in Portugal de tegenstanders van legalisering van abortus de overwinning omdat te weinig mensen gingen stemmen. Begin februari werd dan een nieuw referendum gehouden. Weliswaar stemde toen een meerderheid van de stembusgangers voor een versoepeling van de abortuswetgeving, maar omdat er onvoldoende kiezers waren komen opdagen, was het referendum ongeldig. De Portugese premier José Socrates wil nu de abortuswet toch versoepelen door naar het parlement te stappen.
In 1981 werd onder het presidentschap van Mitterand en onder de impuls van Robert Badinter, in Frankrijk de doodstraf afgestraft. Een enquête gepubliceerd in Le Figaro daags na de afschaffing van de doodstraf toonde aan dat op dat ogenblik 62% van de Fransen voor het behoud van de doodstraf waren. Misschien wel een geluk dat er geen referendum over werd gehouden.
In Brazilië met zijn 180 miljoen inwoners zijn er 17 miljoen wapens in omloop. Weliswaar veel minder dan in de Verenigde Staten waar er 240 miljoen wapens zijn op 295 miljoen Amerikanen. Maar het aantal ‘overvallen met de dood tot gevolg’ is drie keer groter in Brazilië dan in de VS. Op 23 oktober 2005 organiseerde de Lula-regering een referendum over wapenbezit. Een groot deel van de pers speelde de straffeloosheid en het onveiligheidsgevoel handig uit om de mensen op te roepen zo impliciet tegen de regering Lula te stemmen. Sommige bladen werden er dan ook van verdacht belangen te hebben bij de wapenhandel. Het referendum werd uiteindelijk gewonnen door de ‘nee-stemmers’. De Brazilianen kunnen dus blijven schieten op elkaar.

Je zal stellen dat dit wel heel gezochte voorbeelden zijn. Misschien. Maar het zijn wel reële voorbeelden.

De vragen die we omtrent het referendum kunnen stellen zijn: 'wie stelt er de vragen?'en 'hoe' en 'waarom' wordt het referendum gebruikt?
Het referendum is immers een tweesnijdend zwaard; het is niet moeilijk zich voor te stellen hoe extreem-rechts (of andere reactionaire krachten) in een referendum de afschaffing van de solidariteit tussen de gewesten in de sociale zekerheid zouden kunnen vooropstellen; of, waarom niet, de herinvoering van de doodstraf.
Wat zou er gebeuren als op die kwesties een meerderheid zou worden gevonden? In het eerste geval zou het verder bestaan van België wel eens aan een zijden draadje kunnen hangen. In het tweede geval is het duidelijker. Eén van de consequenties ervan is dat we dan uit de Europese Unie zouden moeten stappen.

We kunnen natuurlijk dit type van referenda tegengaan als we aan zouden nemen dat bijvoorbeeld het Hof van Cassatie de vragen 'filtert' op basis van nader te bepalen criteria zoals 'referenda over nationale problematiek zijn enkel geldig als de regeringen van alle gewesten ermee instemmen' en 'supra-nationale wetgeving kan niet in vraag gesteld worden'. Maar wat blijft er dan nog over van het principe van het referendum?
En de leden van de 'democratie.nu' beweging denken daar duidelijk anders over. Zij stellen:

1. Geen uitsluiting van thema's waarvoor het wetgevend orgaan eveneens bevoegd is
2. De meerderheid van de uitgebrachte stemmen beslist. Er mogen geen deelnamequorums, geen goedkeuringsquorums, en geen speciale meerderheden gelden.

Als een referendum echter gestemd wordt met een relatieve meerderheid riskeren we in een spiraal van juridische problemen te belanden.

Nog een voorbeeld? Wat zou er iemand beletten een referendum te organiseren (en te winnen) over de uitstap uit de EU? Met de huidige antipolitieke houding tegen de 'postjesjagers' is zo'n scenario best mogelijk. Er is niet veel fantasie nodig om te weten dat we dan zeer zware problemen kunnen verwachten, niet alleen met de andere partners binnen de EU, maar ook met de andere landen van de wereld.

Het is misschien veel gevraagd om een absolute meerderheid (50% + 1 van de stemgerechtigden en uitgebrachte stemmen) te eisen maar het zou alleszins een rem zijn op manipulaties of de terugkeer van de oude demonen.

Persoonlijk heb ik veel sympathie voor het anarchisme maar zelfs in een anarchie zijn regels nodig. Om steeds op elk moment de 'volkswil' te volgen is demagogisch en is in mijn ogen eerder een achteruitgang van de democratie, want de logische consequentie ervan is immers de vraag stellen waarom we nog gemeenteraads- en parlementsleden verkiezen?

In een niet zo verre toekomst zal het internet ons in staat stellen om voor iedereen toegankelijke nieuwe wegen te bewandelen waar de 'in real time' antwoorden een systeem van directe democratie mogelijk maken. De Esten zijn daar al heel ver in gevorderd. Zij waren de eersten die verleden jaar tijdens de gemeenteraadsverkiezingen het stemmen per internet mogelijk maakten. Dit weekend, 4 maart, gaan ze een stap verder. Tijdens de parlementsverkiezingen. konden de 940.000 kiezers zich het aanschuiven aan het kiesbureau besparen door voor die tijd al 'online' te stemmen.

Zullen de talloze dagelijkse enquêtes via het internet in een nabije toekomst evolueren tot het instrument van de voorstanders van referendums?

De Filip De Winter in elk van ons

2007-02-23T17:00:00.000+01:00

De filosoof Gilles Deleuze⁽¹⁾ dacht dat literatuur, filosofie en kunst tot niets dienden maar hij was er wel van overtuigd, en terecht, dat de wereld duizend keer erger zou zijn zonder. Wat op hetzelfde neerkomt als zeggen dat het, om de wereld geen duizend keer erger te maken, allemaal wel tot iets dient.

Zo is het ook met ons. Na wat we allemaal gedaan hebben om de ideeën van het VB te bestrijden, zou men er soms wel eens de moed bij verliezen en zeggen dat het allemaal tot niets gediend heeft. Bedenken we dan dat het misschien nog duizend keer erger zou zijn moesten we helemaal niets gedaan hebben.

Argumenteren, debatten voeren - over wat dan ook - stompzinningheid aantonen en de gevolgen ervan kunnen preciseren is altijd goed.

Het VB is een groothandelaar in opinies. De ideeën van het VB zijn sterke stromingen in onze maatschappij zonder dat ze daarom, gelukkig maar, genormaliseerd worden. Het is een mix van haat en verbittering die daarom niet altijd samen in hetzelfde individu of dezelfde groep voorkomen. Het VB is gewoon het verzamelpunt.
Zo is bijvoorbeeld antisemitisme niet noodzakelijkerwijs de grootst gemene deler van haar kiespubliek, maar ten gevolge van historische stromingen binnen de Belgische maatschappij, zou het VB niet kunnen bestaan zonder die antisemitische saus. Er zijn bij het VB veel mannen en vrouwen die geen enkel antisemitische obsessie hebben. Hun lidmaatschap is eerder gebaseerd op haat voor vreemdelingen, belastingen, ‘corrupte politiekers’,... De bijwijlen antisemitische ‘slippertjes’⁽²⁾ van hier of daar één van hun leiders maakt hen niet echt gelukkig maar stoort ook nooit in die mate dat het hen een breuk waard is! Het probleem is dat zij behoren tot die groep niet-antisemieten die er geen probleem mee hebben dat hun vrienden antisemiet zijn. Ze zijn waarschijnlijk in de meerderheid en alleen daarom al de gevaarlijksten. Het zijn in feite passieve racisten. Zij vinden dat het actieve racisme van de vrouw/man die in het kieshokje naast het hunne op het VB stemt een vorm van contestatie is, een te vergeven uitspatting, een beetje in de aard van als men tegen een jongere zou zeggen: het is normaal om anarchist te zijn als ge 20 jaar zijt…

De ideeën van het VB lijken een beetje op die plakkerige vliegenvangers die men in de zomer op het platteland aan het plafond hangt. Hoe minder ze bewegen, hoe beter. De vliegen, die blijkbaar zinloos in rondjes blijven vliegen, laten zich ten slotte toch vangen. Je hoeft er niets voor te doen, enkel de vliegenvanger ophangen.

Onze ideeën, de Uwe, de mijne, zijn van nature egoïstisch, reactionair, introvert, vergeven van angst en van verwerping van het onbekende, het vreemde, het onrustwekkende, het mis begrepene, van de Ander, de Toekomst, de Wanorde…
Als we de VB-ers echter bezien als totaal verschillend van onszelf zullen we nooit iets aan hun vermenigvuldiging kunnen doen. Als we anderzijds proberen om van onszelf te begrijpen wat we gemeen hebben met hen - bijna alles dus – mogen we hopen op een beetje vooruitgang. Om radikaal ‘rechts’ te zijn is het voldoende om je te laten gaan. Als je op een heuvel staat is bergaf ook altijd de gemakkelijkste keuze. Je ideeën zullen op de één of andere dag sowieso tegen de vliegenvanger plakken.

‘Links’ en democraat zijn, vergt daarentegen een inspanning, het is een intellectuele constructie, het is niet instinctief. Het vraagt erom je eigen verlangens te overpeinzen en te proberen de vervulling ervan zo harmonieus en duurzaam mogelijk na te streven. Rechtse ideeën liggen in de sfeer van de onmiddelijke bevrediging: ja of neen! De migranten buiten, nu onmiddellijk! De belastingen afschaffen, nu onmiddellijk!
Links, en zelfs democratisch en antifascistisch rechts zijn, betekent daarom nog niet beter, liever, menselijker,… zijn. Het betekent vooral minder schofterig zijn. Het betekent de zaken kunnen plaatsen in hun historisch perspectief en enkel politieke besluiten te aanvaarden die op termijn noch de vooruitgang van de vrijheid noch de verbetering van het “samenleven” onmogelijk maken. Zeggen dat het VB slecht is is onvoldoende. Het is vooral nodig te begrijpen hoe het werkt en aantonen waarom het verwerpelijk is.

Als men zich rebels voelt, zoals zovelen doen die de ideeën van het VB aanhangen, zijn de eerste slachtoffers van de oneerbiedigheid waarop men zich beroept uiteraard diegenen die door de wet en de heersende moraal beschermd worden: bijvoorbeeld de vreemdeling. Wanneer je voor een echte klootzak wilt doorgaan, is zeggen dat je niet van arabieren en negers houdt, zeer efficiënt. Als jij je daar dan tegen wil afzetten maar je ermee tevreden stelt te zeggen dat die klootzak een klootzak is, versterkt je hem want dat is exact wat hij wil, U ergeren door zich als een klootzak te gedragen.

Het zeer populaire idee dat het VB luidop zegt wat iedereen stilletjes denkt, is tegelijkertijd heel waar maar ook heel fout. Het is eigenlijk pervers. Iedereen heeft in zijn genen wel iets overgehouden van de bruut die enkel betrouwt op zijn instinct en heel stilletjes denkt wat het VB zegt.
De meesten van ons hebben echter de moeite gedaan om in zichzelf een netwerk van begrip voor de ander op te bouwen dat respect inhoudt en de meeste angsten, in zoverre die gelinkt zijn aan het verschil van herkomst, opheft. Men kan nog altijd angst hebben van de één of andere persoon die in een zus of zo gevaarlijk en vijandig milieu leeft, maar dat is dan iets sociaal en dat is compleet tegengesteld aan ordinair racisme. Men kan de zin dus ook anders formuleren: het VB zegt luidop wat de meeste mensen geprobeerd hebben niet meer stilletjes te denken.

Het VB zet de burgers er dus toe aan om de inspanningen te niet te doen waardoor zij een zekere waardigheid en een onweerlegbare eerbaarheid hebben bekomen. Het drijft hen ertoe afstand te doen van de moed die ze tot dan toe hebben betoond om zich opnieuw te wentelen in de originele smurrie van voor de uitvinding van de overpeinzing.

De peilingen die de ideeën van het VB steeds maar weer bevestigen binnen de publieke opinie informeren ons over de staat van het verlangen naar democratie in Vlaanderen. Ze tonen aan dat die steeds in aantal groeiende groep Vlamingen op het gebied van de democratie wel kerkelijk is maar niet gelovig. Ze willen ervan genieten, maar ze behandelen haar als een hoer die men betaalt en verder veracht. Ze denken dat het zo werkt maar uiteraard vergissen ze zich.
Het is aan ons om het primitieve ideeëngoed te blijven bestrijden want die kleine peilingwinstjes van het VB kunnen zich op een dag wel eens omzetten in een grote verkiezingscatastrofe.
_____________________________
⁽¹⁾ Gilles Deleuze was een invloedrijke Frans filosoof en een centrale figuur in het postmodernisme. Zelf wees hij de notie van 'postmoderniteit' af.
⁽²⁾ Lees daarover op Blokwatch ‘Hoe het antisemitisme nooit helemaal verdween’.

Als de Amerikanen proper rijden, worden de Mexicanen armer

2007-02-22T16:00:00.000+01:00

Het lijkt wel of het ene niets met het andere te maken heeft en toch, mais is de grootste gemene deler. Mais wordt in de Verenigde Staten gebruikt om ethanol, de "groene" brandstof, te produceren. In Mexico is mais een hoofdbestanddeel in de voeding.

Sinds september doet de vraag naar de groene brandstof de prijzen van mais uit de pan swingen. De prijs is met 60% gestegen op de Beurs van Chicago, de hoogste koers sinds 10 jaar. Tot groot ongenoegen van de consument die aan de andere kant van de grens woont.

Omdat Mexico meer mais eet dan dat het er oogst, is het alleszins een groot probleem. De prijs van de tortilla is de laatste drie jaar met 30% gestegen. Dat heeft sporadisch tot betogingen geleid die in januari exponentiëel toegenomen zijn. President Calderon is er in geslaagd om de zaak te ontmijnen. De importheffingen op mais werden geschrapt en in samenspraak met de plaatselijke molenaars is de prijs per kilo bevroren. De zaak schijnt dus opgelost maar is het natuurlijk helemaal niet.

De koers van de mais lijkt immers enkel maar verder te kunnen stijgen. In tegenstelling tot Brazilië, dat haar eigen brandstof produceert op basis van rietsuiker⁽¹⁾, gokken de Verenigde Staten op mais als basis voor ethanol. Zij zijn de eerste maisproducenten ter wereld (272 miljoen ton op een globale wereldproductie van 692 miljoen) en de eerste exporteur.

De groene brandstof die in 2000 slechts 6% van de productie verbruikte, heeft er nu 20% van nodig. In zijn ’Speach of the Union’ van januari heeft Bush hoge objectieven vastgelegd voor alternatieve brandstoffen. Vanaf nu tot in 2017 willen de Verenigde Staten hun productie vervijfvoudigen: momenteel zijn er al 116 ethanolfabrieken actief en binnen de 18 volgende maanden worden er nog 79 nieuwe voorzien. Om die ambitieuze doelstelling te bereiken heeft de federale VS-regering 1.6 miljard dollar subsidies veil voor onderzoek naar alternatieve brandstoffen.

“Ethanol is een fantastische manier voor de Verenigde Staten om hun landbouw te steunen op het ogenblik dat de WTO⁽²⁾ hen ertoe dreigt te dwingen hun landbouwsubsidies te verminderen”, stelt Rodolphe Roche, gronstoffenanalyst van het Londense Schroders, “bovendien geeft ethanol hen de kans om zich voor te doen als ecologisten terwijl ze niet eens het Kyoto-protocol ondertekend hebben”.

Niets lijkt dan ook die dolle vlucht te kunnen doen stoppen. Daarbovenop zijn de wereldvoorraden mais op één jaar met 31% gedaald terwijl de oogst van 2006 in de Verenigde Staten ook kleiner was dan de voorgaande jaren. Tel daar nog de vooruitziende speculanten bij die investeerden in die markt en je krijgt gegarandeerd een de facto verhoging van de koersen!

Maar niet alleen de Mexicanen zijn het slachtoffer. Andere mais-importerende landen zoals Egypte, Nicaragua, Nigeria en Indonesië lijden er ook onder. Net zoals de reuzen van de agrovoedingsindustrie er de dupe van zijn. Mais is een grondstof voor vele voedingswaren. Het wordt o.a. gebruikt in limonades, snoepgoed en met siroop gezoete voedingswaren. Zelfs vlees draagt er de gevolgen van vermits veel veevoeders mais als hoofdingrediënt hebben.

Kellog’s de keizer van de ontbijtgranen heeft onlangs nog lagere winstcijfers in het vooruitzicht gesteld, een vermindering die mede veroorzaakt wordt door de prijsstijgingen van de mais. Om haar verkoop op hetzelfde peil te houden heeft de multinational echetr besloten de prijsverhogingen niet door te berekenen in haar eindproducten. Voorlopig…
___________________________
⁽¹⁾ Brazilië wil zich opwerken als dé wereldleider voor biobrandstoffen, zowel ethanol als biodiesel. Daarom worden er naast het traditionele suikerriet ook
miljoenen hektaren soja aangeplant. Maar voorlopig met een heel ander effect. Zie daarover het artikel op MO*.
⁽²⁾ Wereldhandelsorganisatie